Emerson concludes the essay by obse

Emerson concludes the essay by observing that different ages in Western civilization, which he terms the Classic, the Romantic, and the Reflective (or the Philosophical) periods, have been characterized by different dominant ideas, and he acknowledges that he has neglected speaking about the importance of differences between ages while speaking perhaps too fervently about the transcendental unity of all human thought.
Emerson now proposes an evolutionary development of civilization, comparable to the development of a person from childhood to adulthood. The present age — the first half of the 1800s — is an age of criticism, especially self-criticism. Although some people find such criticism to be an inferior philosophy, Emerson believes that it is valid and important. Initiating a series of questions, he asks whether discontent with the quality of current thought and literature is such a bad thing; he answers

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อีเมอร์สันสรุปการเรียงความ โดยการสังเกตที่ต่างวัยในอารยธรรมตะวันตก ซึ่งเขาเงื่อนไขคลาสสิก โรแมนติก และ Reflective (หรือ Philosophical) รอบระยะเวลา ได้ถูกลักษณะ โดยหลักความคิดที่แตกต่างกัน และเขารับทราบว่า เขามีที่ไม่มีกิจกรรมการพูดเกี่ยวกับความสำคัญของความแตกต่างระหว่างวัยในขณะที่พูดเกินไปที fervently เกี่ยวกับความสามัคคีของทุกคนคิดว่า transcendental
อีเมอร์สันตอนนี้เสนอการพัฒนาวิวัฒนาการของอารยธรรม เทียบได้กับการพัฒนาของบุคคลจากวัยเด็กสู่วัยผู้ใหญ่ได้ อายุปัจจุบัน — เพราะครึ่งแรก — เป็นการวิจารณ์ วิจารณ์ตนเองโดยเฉพาะอย่างยิ่ง แม้ว่าบางคนค้นหาเช่นวิจารณ์ต้อง การปรัชญาน้อย อีเมอร์สันเชื่อว่า มันเป็นการถูกต้อง และมีความสำคัญ เขาเริ่มต้นชุดคำถาม ถามว่า ไม่พอใจกับคุณภาพของความคิดปัจจุบัน และวรรณกรรมเป็นสิ่งใดที่ไม่ดี คำตอบของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมอร์สันสรุปเรียงความโดยการสังเกตว่าวัยที่แตกต่างกันในอารยธรรมตะวันตกซึ่งเขาแง่คลาสสิกโรแมนติกและสะท้อนแสง (หรือปรัชญา) ระยะเวลาได้รับการที่โดดเด่นด้วยความคิดที่โดดเด่นแตกต่างกันและเขายอมรับว่าเขาได้ละเลยที่พูดเกี่ยวกับ ความสำคัญของความแตกต่างระหว่างวัยในขณะที่พูดอาจจะรุนแรงเกินไปเกี่ยวกับความสามัคคีที่ยอดเยี่ยมของความคิดของมนุษย์
เมอร์สันตอนนี้เสนอการพัฒนาวิวัฒนาการของอารยธรรมเปรียบได้กับการพัฒนาของบุคคลจากวัยเด็กสู่วัย ปัจจุบันอายุ - ครึ่งแรกของปี 1800 - อายุของการวิจารณ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งการติชมตนเอง แม้ว่าบางคนพบว่าการวิจารณ์ดังกล่าวจะเป็นปรัชญาด้อยกว่าเมอร์สันเชื่อว่ามันเป็นที่ถูกต้องและมีความสำคัญ เริ่มชุดคำถามที่เขาถามว่าพอใจกับคุณภาพของความคิดในปัจจุบันและวรรณกรรมเป็นเช่นสิ่งที่ไม่ดีเขาตอบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อีเมอร์สันสรุปเรียงความโดยการสังเกตว่า อายุที่แตกต่างกันในอารยธรรมตะวันตกซึ่งเขาแง่คลาสสิก โรแมนติก และสะท้อนแสง ( ปรัชญา ) เวลามีลักษณะความคิดที่เด่นแตกต่างกันและเขายอมรับว่าเขาละเลยการพูดถึงความสำคัญของความแตกต่างระหว่างวัย ขณะพูด บางทีมากเกินไปอย่างมากเกี่ยวกับความสามัคคีที่ยอดเยี่ยมของมนุษย์คิด
Emerson ตอนนี้นำเสนอการพัฒนาวิวัฒนาการของอารยธรรม กับการพัฒนาคน จากเด็กเป็นผู้ใหญ่ปัจจุบันอายุ ครึ่งแรกของปี 1800 - อายุของการวิจารณ์ โดยเฉพาะการวิจารณ์ตนเอง . แม้ว่าบางคนพบเช่นการวิจารณ์เป็นปรัชญาที่ด้อยกว่า เอเมอร์สัน เชื่อว่ามันใช้ได้ และที่สำคัญ เริ่มต้นชุดของคำถามที่เขาถามว่า พอใจกับคุณภาพของความคิดในปัจจุบันและวรรณกรรมเป็นเรื่องที่แย่ เขาตอบว่า