Residents’ Preference on Conservati

Residents’ Preference on Conservation of the Malay Traditional Village in Kampong Morten, Malacca

Rural landscape in Malaysia, face intense development pressures from nearby urban areas. Sustaining rural landscape will
continue the traditional village stewardship by local residents. The aim of this paper is to explore the Kampong Morten residents’
preference on conservation of the Malay traditional houses. The results show 62% of the resident's concern that the rural
landscape should not be over developed that could erode the aesthetic value of their traditional houses. 83% of the resident’s
value the traditional houses has a heritage. The result also indicated that the declaration of living museum that could benefit to
the local people.

1. Introduction
Cultural landscape nowadays, can be seen as the only one basic needs in our daily life, but it is have significant
economic, social, and demographic changes. Over the centuries, Malaysian cultural landscape changes are due to
various anthropogenic activities. In the late 1970s, transformation of Malaysia as a developing country continues to grow. The speed of growth towards industrialization has changed the way of life of the Malay population after it is
independence. Several numbers of the rubber and oil palm plantations was converted into urban and built-up areas,
which include housing areas, new townships, and industrial estates. However, some quite a number of areas in our
country still show the characteristics and features of a cultural landscape such as paddy fields, vegetable farms and
or orchards are still can been seen until today (Abdullah, 2011). Certain rural areas have maintained their traditional
appearance, while development continues to erode the natural environment. The cultural values that embodied in the
landscapes that have maintained traditions throughout previous generations continuing are under threat(Nurulhuda
Adabiah & Nuraisyah Chua, 2013).
Historically, the Malay Peninsula was the land of immigrants that they came from the regions of Southeast Asia
archipelago, India, and China. Early civilization, people in Southeast Asia shared similar linguistic and
anthropological traces. They built their houses on t stilts, grew rice and millet, domesticated animals, betel chewing,
sailed with outrigger vessels(Thompson, 2004; Wiryomartono, 2013). However, since the British colonial era, each
ethnic group runs their own inhabits based on their values and belief system. This could be seen from the sociocultural
and historical habitation system during the colonial era that spatial divides which mutually reinforced ethnic
or racial distinctions. For the most part, Malays lived in rural kampongs (‘villages’); Indians worked on the British
plantation estates; and the Chinese on smaller plantations and in the mines(Bunnell, 2002). Indeed, the practice of
colonialism rule has left various ethnic groups elsewhere, then the Malay populations, such as Chinese and Tamil
people, in their own worlds(Wiryomartono, 2013). However, multicultural populations have grown significantly
during this period. Today, the presence of multicultural populations that they inherit have enriched and enhanced
the experience in the Malay world with unique architecture, pottery, culinary, street life, festivals, and celebrations
in this region. In Malaysia, Malacca is one of the states that shown a unique example of multicultural populations.
Malacca is also a living testimony to the multicultural heritage and tradition of Asia, and European colonial
influences. This multicultural tangible and intangible heritage is expressed in the great variety of religious buildings
of different faiths, ethnic quarters, the many languages, worship and religious festivals, dances, costumes, art and
music, food, and daily life; and criterion. The mixture of multicultural heritage is also reflected through the
uniqueness of architecture, culture and townscape without parallel anywhere in East and South Asia(Gullino &
Larcher, 2013).
Malacca Historic Cities presented a heritage rooted in a distinctively Malay past, Malay commerce, political
power and cultural expansion(Worden, 2003). Thus, the significant of heritage and cultural sites, it is a symbol of
the Malaysian cultural experience. Malacca has been declared as a World Heritage Site by United Nations
Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO)(2008). One of the three-selection criteria in the
Intangible Cultural Heritage (ICH) guideline was the variety of multi-cultural activities of the cultural community in
Malacca. The cultural community of Malacca resides in the core and buffer zones of the inscribed WHS location,
namely Morten Village, Portuguese Village, Heren and Jonker Streets and Chetty Village(Aisyah Abu, Mariana,
Syahriah, & Ibrahim, 2014). Since, Malacca Historic Cities represent a symbolizes of a ‘golden age’ in the
development of Malay civilization and in that regard the emphasis on Malay and Islamic culture in the construction
of a national identity. During the sultanate rule period, most of the Malay residential dominates along the Melaka
River, nevertheless, it was gradually displaced (in what is now the heritage zone) and Kampong Hulu (which was
also a district for Arab residents) to such districts as Kampong Morten and Durian Daun Dalam; central Melaka is
now the home primarily of Chinese(King, 2012). In aim this paper, is to examine the community understand
towards the qualities of the rural landscape that are valuable to local residents.
Kampong Morten has been privileged to become one the cultural heritage sites in the Malacca World Heritage
Site by the UNESCO(2008). Kampong Morten has it is their own uniqueness Malay traditional house. This village
is situated in the middle of Malacca cities that it still retains their traditional features such as home design,
decoration, landscape and others. Most of the houses are built from the local timber and single storey structure.
Kampong Morten was given a wonderful experience to the visitors because it has their own unique traditional Malay
identity. Hence, the state government gazetted the Kampong Morten as a traditional Malay village of heritage that
significant as a tourist destination in Malacca. Kampong Morten is the only rural landscapes of Malay village that
still exist in the historic city of Malacca. Despite the years, the people have maintained its customs and traditions
that are many unique of traditional house that can be seen today. However, the traditional house structure is often
having problem to keep the original materials. Some part of the traditional Malay kampong has been threatened by new residential development at the edge of metropolitan areas. Then the peoples still choose the rural way of life
within the vicinity of the Malacca town centre. Thus, Kampong Morten village, can be seen today as a place that
containing historic materials and also shows the identity of a culture in a community that has been inherited by the
generations. Although, the fast growing of urban development will give some modernization in rural areas can be
ignored. However, with the willingness of the community to preserve and conserve of their village will become
another element of attraction of place especially in ecotourism.
Kathrin(2012) noted that a living museum it is the first and foremost to be seen as a traditional school for the
children of a community to understand their cultural background. Others researcher would define that a living
museum is a type of museum, which the historical events is showing the life in ancient times are performed,
especially in ethnographic or historical views. A living museum, it’s also a type of museum that recreates the fullest
extent conditions of a culture, natural environment or historical period. However, sometimes, a drama performing
group of historical re-enactment of historical scenes in historical buildings are also can be considered as a living
museum. According to Kamarul Syahril, A. Ghafar, & Lilawati (2007) the importance of tourism for which it is able
to attract more local foreign tourist to visit and appreciate the unique architecture and appearance of the city and its
cultural heritage available in an area. On the other hand, Fatimah, Zainal Abidin, & Mohammad Ashraf, (2011)
mention that the conservation of old buildings can be considered as one of the industries or areas that contribute to
the country’s economic course in the tourism sector. The significant heritage buildings and sites such as the physical
is one element important in the development of the tourism product of the country. Thus, the traditional houses can
be one of the heritage buildings can pursued the local community maintain their traditional house as one of the
ecotourism attraction. The Malay traditional houses can show the aesthetic value in construction such as the carving
motif that reflects the identity of the Malay. Another aspect we could see here that; ‘If you know your origins you
can understand your present,’ It is seen as a place where traditional knowledge can be circulated and cultural
memory can be reproduced(Kathrin, 2012). The idea is to revive the cultural values of the younger generation who
did not have the opportunity to enjoy their culture during the past as to promote understanding through respect for
cultural traditions of their older generations.
Since, in the early 1980’s, Malacca Historic Cities are popular sites for a tourist attraction(Azman, 2007), but it is
also a symbol of the Malaysian cultural experience. In its stones, its streets, its peoples and its social transactions are
synthesized a national ethos, a cultural style, a world view that has been engendered by the vicissitudes of six
centuries of history(King, 2012; Sandhu, 1983). Realising on the importance of its one of the Malay cultural sites,
the village has been declared as "living museum" by the state. In order for planners to de

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความในอนุรักษ์มลายูโบราณหมู่บ้านกำปอง Morten มะละกาภูมิทัศน์ชนบทในมาเลเซีย หน้ากดดันเข้มข้นพัฒนาจากพื้นที่ใกล้เคียงเมือง จะภูมิทัศน์ชนบทอยู่ได้ต่อการจัดการหมู่บ้านดั้งเดิมคนท้อง จุดประสงค์ของเอกสารนี้คือการ สำรวจกำปอง Morten อาศัยชอบอนุรักษ์ของมาเลย์ดั้งเดิมในบ้าน 62% ของแสดงผลของอาศัยกังวลที่ชนบทภูมิทัศน์ไม่กว่าขึ้นที่สามารถกัดกร่อนค่าความงามของบ้านแบบดั้งเดิมของพวกเขา 83% ของเรสซิเดนท์ค่าดั้งเดิมที่บ้านมีเป็นมรดก ผลยังระบุที่รายงานของพิพิธภัณฑ์มีชีวิตที่มีประโยชน์เพื่อคนในท้องถิ่น1. บทนำภูมิทัศน์วัฒนธรรมปัจจุบัน อาจถือเป็นความต้องการพื้นฐานเพียงหนึ่งในชีวิตประจำวันของเรา แต่ก็มีความสำคัญเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และประชากร กว่าศตวรรษ การเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์วัฒนธรรมมาเลเซียจะครบกำหนดกิจกรรมมาของมนุษย์ต่าง ๆ ในปลายทศวรรษที่ 1970 การเปลี่ยนแปลงของมาเลเซียเป็นประเทศที่กำลังพัฒนายังคงเติบโต ความเร็วของการเจริญเติบโตไปยังทวีความรุนแรงมากมีการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของประชากรมาเลย์หลังจากที่มีความเป็นอิสระ จำนวนการปลูกยางและปาล์มหลายแปลงพื้นที่เมือง และเนื้อที่ซึ่งรวมพื้นที่ที่อยู่อาศัย townships ใหม่ และนิคมอุตสาหกรรม อย่างไรก็ตาม บางค่อนข้างจำนวนในของเราประเทศยังคงแสดงลักษณะและคุณลักษณะของภูมิทัศน์วัฒนธรรมเช่นนาข้าว ฟาร์มผัก และหรือสวนผลไม้ สามารถยังคงได้เห็นจนถึงทุกวันนี้ (อับดุลลอฮ 2011) บางพื้นที่ชนบทได้รักษาแบบดั้งเดิมของพวกเขาลักษณะปรากฏ ในขณะที่การพัฒนายังคงกัดกร่อนสภาพแวดล้อมธรรมชาติ ค่านิยมทางวัฒนธรรมที่รวบรวมไว้ในการภูมิประเทศที่ได้รักษาประเพณีตลอดทั้งรุ่นก่อนหน้านี้อย่างต่อเนื่องอยู่ภายใต้ภัยคุกคาม (NurulhudaAdabiah & Nuraisyah Chua, 2013)ประวัติ คาบสมุทรมลายูได้อพยพที่พวกเขามาจากภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินหมู่ อินเดีย และจีน ต้นอารยธรรม บุคคลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ร่วมคล้ายภาษาศาสตร์ และร่องรอยพัณฑ์ พวกเขาสร้างบ้านของพวกเขาบนหน้าผา t ฟ่าง บ้านสัตว์เลี้ยง และข้าวหมากเคี้ยว เติบโตแล่น ด้วยเรือเอ้าท์ทริกเกอร์ (ทอมป์สัน 2004 วิรโยมโตโน 2013) ตั้งแต่ยุคอาณานิคมอังกฤษ แต่ แต่ละกลุ่มชนที่ทำงานของตนเองหรือบอดี้สูทตามค่าและระบบความเชื่อของพวกเขา นี้สามารถเห็นได้จากการ socioculturalและระบบ habitation ประวัติศาสตร์ในช่วงยุคโคโลเนียลที่พื้นที่แบ่งชาติพันธุ์ที่เสริมซึ่งกันและกันหรือข้อแตกต่างเชื้อชาติ ส่วนใหญ่ เชื้อสายมลายูที่อาศัยอยู่ในชนบท kampongs ('หมู่บ้าน'); อินเดียที่ทำงานในอังกฤษไร่นิคม และจีนสวนเล็ก และเหมืองแร่ (Bunnell, 2002) แน่นอน การปฏิบัติของกฎอาณานิคมจากหลากหลายชนชาติอื่น แล้วประชากรที่มาเลย์ จีนและทมิฬคน ในโลกของตนเอง (วิรโยมโตโน 2013) อย่างไรก็ตาม ประชากรวัฒนธรรมนานาชาติได้เติบโตขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในช่วงเวลานี้ วันนี้ สถานะของประชากรวัฒนธรรมนานาชาติที่พวกเขาสืบทอดอุดมไป และขั้นสูงประสบการณ์ในโลกมาเลย์ ด้วยเฉพาะสถาปัตยกรรม เครื่องปั้นดินเผา อาหาร ถนนชีวิต เทศกาล ฉลองในภูมิภาคนี้ ในมาเลเซีย มะละกาเป็นรัฐหนึ่งที่แสดงตัวอย่างเฉพาะของประชากรวัฒนธรรมนานาชาติมะละกาเป็นพยานชีวิตมรดกวัฒนธรรมนานาชาติและประเพณีของเอเชีย และโคโลเนียลที่ยุโรปมีอิทธิพลต่อการ แสดงวัฒนธรรมนานาชาติไม่มีตัวตน และจับต้องได้มรดกเป็นอาคารทางศาสนาที่หลากหลายแตกต่าง faiths ไตรมาสชาติพันธุ์ หลายภาษา นมัสการ และเทศกาลทางศาสนา เต้น เครื่องแต่งกาย ศิลปะ และดนตรี อาหาร และ ชีวิตประจำวัน และเกณฑ์ ส่วนผสมของมรดกวัฒนธรรมนานาชาติยังสะท้อนออกมาผ่านการเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรม วัฒนธรรม และ townscape ไม่ขนานใด ๆ ในเอเชียตะวันออกและใต้ Asia(Gullino &Larcher, 2013)เมืองฮิสตอริมะละกามรดกการแสดงสิ่ง ๆ มาเลย์ distinctively ผ่าน มาเลย์พาณิชย์ เมืองพลังงานและขยายวัฒนธรรม (Worden, 2003) ดังนั้น สำคัญของมรดกและวัฒนธรรมอเมริกา จึงเป็นสัญลักษณ์ของประสบการณ์วัฒนธรรมมาเลเซีย มะละกาได้รับประกาศเป็นมรดกของโลก โดยสหประชาชาติการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมองค์กร (UNESCO)(2008) หนึ่งในเงื่อนไขสามตัวเลือกในการมีมรดกวัฒนธรรม (ICH) ผลงานเป็นกิจกรรมวัฒนธรรมที่หลากหลายของชุมชนในวัฒนธรรมที่หลากหลายมะละกา ชุมชนวัฒนธรรมของมะละกาอยู่ในหลักการบัฟเฟอร์โซนสถานจารึกไว้ WHSคือ Morten วิลเลจ หมู่ บ้านโปรตุเกส Heren และ ถนนจังเคอร์ และ Chetty Village(Aisyah Abu, Mariana,Syahriah และอิบรอฮีม 2014) ตั้งแต่ เมืองฮิสตอริมะละกาแทนเป็นสัญลักษณ์ของการ 'ยุคทอง' ในการพัฒนาอารยธรรมมลายู และสัมมาคารวะที่เน้นวัฒนธรรมมลายู และอิสลามในการก่อสร้างของเอกลักษณ์ประจำชาติ ช่วงอาณาจักรสุลต่านแห่งกฎ ส่วนใหญ่ของมลายูที่อยู่อาศัยที่กุมอำนาจตามมะละกาแม่น้ำ อย่างไรก็ตาม ก็ค่อย ๆ พลัดถิ่น (ในโซนเฮอริเทจ) และ Hulu กำปอง (ซึ่งถูกนอกจากนี้อำเภอสำหรับชาวอาหรับ) ไปเช่นกำปอง Morten และทุเรียนดอนดาลัม ส่วนกลางได้ตอนนี้บ้านเป็นหลักของจีน (คิง 2012) ในจุดมุ่งหมาย นี้กระดาษ คือการ ตรวจสอบชุมชนเข้าใจต่อคุณภาพของภูมิทัศน์ชนบทที่เป็นประโยชน์กับประชาชนในท้องถิ่นกำปอง Morten ได้รับสิทธิพิเศษเป็นหนึ่งไซต์มรดกทางวัฒนธรรมมรดกโลกมะละกาเว็บไซต์ โดย UNESCO(2008) กำปอง Morten ได้มันเป็นบ้านของพวกเขาเองเอกลักษณ์มาเลย์ดั้งเดิม หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่บริเวณกลางเมืองมะละกาที่จะยังคงยังคงคุณลักษณะของพวกเขาแบบดั้งเดิมเช่นการออกแบบบ้านตกแต่ง ภูมิทัศน์ และผู้อื่น ส่วนใหญ่ของบ้านที่สร้างจากไม้ท้องถิ่นและโครงสร้างชั้นเดียวกำปอง Morten ได้รับประสบการณ์นักท่องเที่ยวเนื่องจากมีมาเลย์ดั้งเดิมของตนเองเฉพาะรหัส ดังนั้น การที่รัฐบาลของรัฐ gazetted Morten กำปองเป็นหมู่บ้านมาเลย์ดั้งเดิมของมรดกที่สำคัญเป็นปลายทางท่องเที่ยวในมะละกา กำปอง Morten เป็นภูมิทัศน์ชนบทเฉพาะหมู่บ้านมาเลย์ที่ยังคง อยู่ในเมืองประวัติศาสตร์ของมะละกา แม้ปี ประชาชนได้รักษาได้และประเพณีของที่มีมากเฉพาะของเรือนที่สามารถมองเห็นวันนี้ อย่างไรก็ตาม โครงสร้างบ้านแบบดั้งเดิมมักจะเป็นมีปัญหาการเก็บวัสดุเดิม บางส่วนของกำปองที่มาเลย์ดั้งเดิมได้ถูกขู่ โดยอาศัยพัฒนาใหม่ที่ขอบของพื้นที่นครหลวง แล้ว คนยังเลือกวิถีชีวิตชนบทภายในปริมณฑลของเมืองมะละกา ดังนั้น หมู่บ้านกำปอง Morten สามารถดูได้วันนี้เป็นสถานที่ประกอบด้วยประวัติศาสตร์ผลิต และแสดงลักษณะเฉพาะของวัฒนธรรมในชุมชนที่สืบทอดมาจากการรุ่น ถึงแม้ว่า การเติบโตอย่างรวดเร็วของการพัฒนาให้ทันบางในชนบท พื้นที่สามารถละเว้น อย่างไรก็ตาม ด้วยความตั้งใจของชุมชนเพื่อรักษา และอนุรักษ์ของหมู่บ้านของพวกเขาจะกลายเป็นองค์ประกอบอื่นของสถานที่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการท่องเที่ยวเชิงนิเวศKathrin(2012) กล่าวว่า พิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิตเป็นครั้งแรก และที่สำคัญถือเป็นโรงเรียนแบบนี้เด็กชุมชนเข้าใจพื้นหลังทางวัฒนธรรมของพวกเขา ผู้อื่นนักวิจัยต้องกำหนดว่ากินพิพิธภัณฑ์เป็นพิพิธภัณฑ์ ซึ่งเป็นแสดงเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่ดำเนินชีวิตในสมัยโบราณโดยเฉพาะอย่างยิ่งในมุมมองทางประวัติศาสตร์ หรือ ethnographic เป็นพิพิธภัณฑ์มีชีวิต มีชนิดของพิพิธภัณฑ์ที่สร้างอย่างเต็มเงื่อนไขขอบเขตของวัฒนธรรม สภาพแวดล้อมธรรมชาติ หรือประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตาม บางครั้ง การละครทำกลุ่มประวัติศาสตร์ใหม่ออกฉากประวัติศาสตร์ในประวัติศาสตร์ก็เป็นที่นั่งเล่นพิพิธภัณฑ์ ตาม Kamarul Syahril, A. Ghafar และ Lilawati (2007) ความสำคัญของการท่องเที่ยวสำหรับเป็นสามารถเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างประเทศท้องถิ่นขึ้นเพื่อเยี่ยมชม และชื่นชมสถาปัตยกรรมที่ไม่ซ้ำกันและลักษณะของเมืองและมรดกทางวัฒนธรรมพร้อมใช้งานในพื้นที่ ในทางกลับกัน ฟาฏิมะฮ์ Zainal อา และอาหรับ Ashraf, (2011)พูดถึงว่า การอนุรักษ์อาคารเก่าถือได้ว่าเป็นอุตสาหกรรมหรือพื้นที่ที่มีส่วนร่วมหลักสูตรทางเศรษฐกิจของประเทศในภาคการท่องเที่ยว อาคารมรดกสำคัญและหนึ่งในสถานทางกายภาพเป็นหนึ่งองค์ประกอบสำคัญในการพัฒนาผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวของประเทศ ดังนั้น บ้านแบบดั้งเดิมสามารถbe one of the heritage buildings can pursued the local community maintain their traditional house as one of theecotourism attraction. The Malay traditional houses can show the aesthetic value in construction such as the carvingmotif that reflects the identity of the Malay. Another aspect we could see here that; ‘If you know your origins youcan understand your present,’ It is seen as a place where traditional knowledge can be circulated and culturalmemory can be reproduced(Kathrin, 2012). The idea is to revive the cultural values of the younger generation whodid not have the opportunity to enjoy their culture during the past as to promote understanding through respect forcultural traditions of their older generations.Since, in the early 1980’s, Malacca Historic Cities are popular sites for a tourist attraction(Azman, 2007), but it isalso a symbol of the Malaysian cultural experience. In its stones, its streets, its peoples and its social transactions aresynthesized a national ethos, a cultural style, a world view that has been engendered by the vicissitudes of sixcenturies of history(King, 2012; Sandhu, 1983). Realising on the importance of its one of the Malay cultural sites,the village has been declared as "living museum" by the state. In order for planners to de

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่สนใจของประชาชนในการอนุรักษ์หมู่บ้านดั้งเดิมของชาวมาเลย์ในกำปงมอมะละกาแนวชนบทในประเทศมาเลเซียต้องเผชิญกับแรงกดดันที่รุนแรงจากการพัฒนาพื้นที่เขตเมืองที่อยู่ใกล้เคียง ภูมิทัศน์ที่ยั่งยืนในชนบทจะยังคงดูแลหมู่บ้านดั้งเดิมโดยประชาชนในท้องถิ่น จุดมุ่งหมายของการวิจัยนี้คือการสำรวจมอกำปงที่อาศัยอยู่ใน 'การตั้งค่าเกี่ยวกับการอนุรักษ์ของบ้านแบบดั้งเดิมของชาวมาเลย์ ผลการศึกษาพบ 62% ของความกังวลของถิ่นที่อยู่ที่ชนบทภูมิทัศน์ที่ไม่ควรจะเป็นมากกว่าการพัฒนาที่สามารถกัดกร่อนค่าความงามของบ้านดั้งเดิมของพวกเขา 83% ของผู้มีถิ่นที่ค่าบ้านแบบดั้งเดิมมีมรดก ผลที่ตามมานอกจากนี้ยังชี้ให้เห็นว่าการประกาศของพิพิธภัณฑ์มีชีวิตที่อาจเป็นประโยชน์ต่อคนในท้องถิ่น. 1 บทนำภูมิทัศน์วัฒนธรรมในปัจจุบันสามารถมองเห็นเป็นเพียงคนเดียวที่ความต้องการขั้นพื้นฐานในชีวิตประจำวันของเราแต่มันก็มีอย่างมีนัยสำคัญทางเศรษฐกิจสังคมและการเปลี่ยนแปลงทางประชากร กว่าศตวรรษที่การเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมของมาเลเซียเนื่องจากกิจกรรมต่างๆของมนุษย์ ในปี 1970 การเปลี่ยนแปลงของประเทศมาเลเซียเป็นประเทศที่กำลังพัฒนายังคงเติบโต ความเร็วของการเจริญเติบโตที่มีต่ออุตสาหกรรมมีการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของประชากรมาเลย์หลังจากที่มันเป็นอิสระ ตัวเลขหลายยางและสวนปาล์มน้ำมันถูกดัดแปลงให้เป็นพื้นที่เขตเมืองและสร้างขึ้นซึ่งรวมถึงพื้นที่ที่อยู่อาศัยเมืองใหม่และนิคมอุตสาหกรรม แต่บางจำนวนมากในพื้นที่ของเราในประเทศยังคงแสดงลักษณะและคุณสมบัติของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมเช่นนาข้าวและฟาร์มผักหรือสวนผลไม้ยังคงสามารถมองเห็นได้จนถึงวันนี้(อับดุลลาห์ 2011) พื้นที่ชนบทบางอย่างยังคงดั้งเดิมของพวกเขาปรากฏตัวในขณะที่การพัฒนายังคงกัดเซาะสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ ค่าทางวัฒนธรรมที่เป็นตัวเป็นตนในภูมิทัศน์ที่ได้รับการบำรุงรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีตลอดทั้งรุ่นก่อนหน้านี้อย่างต่อเนื่องอยู่ภายใต้ภัยคุกคาม (Nurulhuda Adabiah และ Nuraisyah Chua 2013). ประวัติศาสตร์คาบสมุทรมลายูเป็นที่ดินของผู้อพยพที่มาจากภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หมู่เกาะ, อินเดียและประเทศจีน อารยธรรมก่อนผู้คนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ใช้ร่วมกันทางภาษาและคล้ายร่องรอยมานุษยวิทยา พวกเขาสร้างบ้านของพวกเขาบนเสาเสื้อเติบโตข้าวและข้าวฟ่าง, สัตว์เลี้ยง, เคี้ยวพลูแล่นเรือไปกับเรือกรรเชียง(ธ อมป์สัน, 2004; Wiryomartono 2013) อย่างไรก็ตามตั้งแต่ยุคอาณานิคมของอังกฤษในแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์ทำงานพรายน้ำของตัวเองขึ้นอยู่กับค่านิยมและความเชื่อของพวกเขาระบบ ซึ่งอาจจะเห็นได้จากทางสังคมวัฒนธรรมระบบที่อยู่อาศัยและประวัติศาสตร์ในช่วงยุคอาณานิคมที่แบ่งเชิงพื้นที่ที่ร่วมกันเสริมชาติพันธุ์แตกต่างหรือเชื้อชาติ ส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในมาเลเซีย kampongs ชนบท ('หมู่บ้าน'); อินเดียทำงานในอังกฤษที่ดินไร่; และจีนในสวนขนาดเล็กและในเหมือง (Bunnell, 2002) อันที่จริงการปฏิบัติของการปกครองของลัทธิล่าอาณานิคมได้ออกจากกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆที่อื่นแล้วประชากรมาเลย์เช่นจีนและทมิฬคนอยู่ในโลกของตัวเอง(Wiryomartono 2013) แต่ประชากรหลากหลายทางวัฒนธรรมมีการเติบโตอย่างมีนัยสำคัญในช่วงเวลานี้ วันนี้การปรากฏตัวของประชากรหลากหลายทางวัฒนธรรมที่พวกเขาได้รับมรดกได้อุดมและเพิ่มประสบการณ์ในโลกมลายูด้วยสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์เครื่องปั้นดินเผาการทำอาหารชีวิตบนท้องถนนเทศกาลและงานเฉลิมฉลองในภูมิภาคนี้ ในประเทศมาเลเซียมะละกาเป็นหนึ่งในประเทศที่แสดงให้เห็นเป็นตัวอย่างที่ไม่ซ้ำกันของประชากรหลากหลายทางวัฒนธรรม. มะละกายังเป็นพยานที่มีชีวิตเพื่อมรดกทางวัฒนธรรมและประเพณีของเอเชียและยุโรปโคโลเนียลที่มีอิทธิพลต่อ มรดกนี้มีตัวตนและไม่มีตัวตนจะแสดงความหลากหลายทางวัฒนธรรมในหลากหลายของอาคารทางศาสนาของศาสนาที่แตกต่างกันในสี่เชื้อชาติหลายภาษาที่นมัสการและเทศกาลทางศาสนา, การเต้นรำ, เครื่องแต่งกายศิลปะและดนตรี, อาหาร, และการใช้ชีวิตประจำวัน และเกณฑ์ ส่วนผสมของมรดกทางวัฒนธรรมยังสะท้อนให้เห็นผ่านความเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมวัฒนธรรมและภูมิทัศน์โดยไม่ต้องขนานที่ใดก็ได้ในเอเชียตะวันออกและเอเชียใต้ (เชสโก้ Gullino และ Larcher 2013). เมืองประวัติศาสตร์มะละกานำเสนอมรดกทางวัฒนธรรมที่หยั่งรากในอดีตที่ผ่านมามาเลย์อย่างชัดเจนพาณิชย์มาเลย์ทางการเมืองอำนาจและการขยายตัวทางวัฒนธรรม (Worden, 2003) ดังนั้นการที่สำคัญของมรดกทางวัฒนธรรมและแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมมันเป็นสัญลักษณ์ของประสบการณ์ทางวัฒนธรรมของมาเลเซีย มะละกาได้รับการประกาศเป็นมรดกโลกโดยสหประชาชาติการศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมองค์กร (UNESCO) (2008) หนึ่งในเกณฑ์ที่สามเลือกในมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม (ไอซี) เป็นแนวทางในความหลากหลายของกิจกรรมความหลากหลายทางวัฒนธรรมของชุมชนทางวัฒนธรรมในมะละกา ชุมชนทางวัฒนธรรมของมะละกาอาศัยอยู่ในโซนหลักและกันชนของจารึกที่ตั้ง WHS ที่คือมอร์เทนวิลเลจ, โปรตุเกสหมู่บ้าน Heren และ Jonker ถนนและเชตตีวิลเลจ (Aisyah อาบูมาเรียนาSyahriah และอิบราฮิม 2014) ตั้งแต่มะละกาเมืองประวัติศาสตร์เป็นตัวแทนสัญลักษณ์ของ 'ยุคทอง' ในการพัฒนาของอารยธรรมมาเลย์และในเรื่องที่ให้ความสำคัญกับวัฒนธรรมมาเลย์และอิสลามในการก่อสร้างของเอกลักษณ์ประจำชาติ ในช่วงระยะเวลาการปกครองของสุลต่านส่วนใหญ่ของปกครองที่อยู่อาศัยของชาวมาเลย์พร้อมมะละกาแม่น้ำ แต่มันก็ค่อย ๆ (ในตอนนี้โซนมรดก) และกำปง Hulu (ซึ่งยังอำเภอสำหรับชาวอาหรับ) ไปยังอำเภอต่าง ๆ เช่นกำปง มอร์เทนและทุเรียน Daun Dalam; กลางมะละกาคือตอนนี้ที่บ้านส่วนใหญ่ของจีน (King, 2012) ในจุดมุ่งหมายของงานวิจัยนี้คือการตรวจสอบชุมชนเข้าใจที่มีต่อคุณภาพของภูมิทัศน์ชนบทที่มีคุณค่าให้กับประชาชนในท้องถิ่น. กำปมอร์เทนได้รับสิทธิพิเศษที่จะกลายเป็นหนึ่งในเว็บไซต์ที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมในมะละกามรดกโลกเว็บไซต์โดยยูเนสโก (2008) มอร์เทนมีกำปงมันเป็นบ้านแบบดั้งเดิมของตัวเองเป็นเอกลักษณ์ของชาวมาเลย์ หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในช่วงกลางของเมืองมะละกาที่ว่ามันยังคงคุณสมบัติดั้งเดิมของพวกเขาเช่นการออกแบบบ้านตกแต่งภูมิทัศน์และอื่นๆ ส่วนใหญ่ของบ้านที่ถูกสร้างขึ้นจากไม้ท้องถิ่นและโครงสร้างชั้นเดียว. กำปมอร์เทนได้รับประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมกับผู้เข้าชมเพราะมีชาวมาเลย์ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองแบบดั้งเดิมตัวตน ดังนั้นรัฐราชกิจจานุเบกษามอกำปงเป็นหมู่บ้านของชาวมาเลย์แบบดั้งเดิมของมรดกทางวัฒนธรรมที่มีความสำคัญเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในมะละกา กำปมอร์เทนเป็นภูมิทัศน์ชนบทในหมู่บ้านของชาวมาเลย์ที่ยังคงอยู่ในเมืองประวัติศาสตร์ของมะละกา แม้ปีที่ผ่านมาผู้คนได้รักษาขนบธรรมเนียมและประเพณีของตนที่มีจำนวนมากที่เป็นเอกลักษณ์ของบ้านแบบดั้งเดิมที่สามารถมองเห็นได้ในวันนี้ อย่างไรก็ตามโครงสร้างบ้านแบบดั้งเดิมมักจะมีปัญหาในการเก็บวัสดุเดิม บางส่วนของกำปงแบบดั้งเดิมของชาวมาเลย์ที่ได้รับการคุกคามโดยการพัฒนาที่อยู่อา