Let me begin with a personal remini

Let me begin with a personal reminiscence. Like many others, I vividly recall the day of Nelson Mandela’s release from prison in February 1990. It was the eve of my departure to Rwanda for a three-month assignment for Oxfam. I was at home watching television. I still recall the excited anticipation of Mandela’s walk to freedom, the overwhelming sense of achievement (utterly insignificant though my own part in the South African struggle had been), the tears of jubilation when he finally appeared. ‘He did it! He did it!’ I cried, punching the air. I well know that my feelings were heightened by apprehension of the challenges I anticipated facing in Rwanda, though these were as nothing compared with what I was actually to experience. Nevertheless, I was conscious of sharing an extraordinary moment with millions of sympathisers around the world.
With hindsight, I wonder whether this was the last time the world community united effectively behind a just cause (though one should not overrate or idealise the role of external actors in

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ให้ฉันมีความทรงจำส่วนบุคคล เหมือนคนอื่น ๆ ฉันน่าฟังจำวันของเนลสันมันเดลาออกจากคุกในเดือนกุมภาพันธ์ปี 1990 มันเป็นวันของฉันออกไปรวันดาสำหรับกำหนดสามเดือนใน Oxfam ผมอยู่บ้านดูโทรทัศน์ ฉันยังจำความคาดหมายที่ตื่นเต้นของมันเดลาของเดินเพื่อเสรีภาพ ความรู้สึกของความสำเร็จ (โคตรสำคัญแม้ว่า ส่วนหนึ่งของตัวเองในการต่อสู้ที่แอฟริกาใต้ได้), น้ำตาของเดโมแครเมื่อสุดท้ายปรากฏ ' เขาไม่ได้ เขาไม่ได้!' ข้า เจาะอากาศ ฉันรู้จักว่า ความรู้สึกของฉันได้สูง โดยความกลัวของความท้าทายที่ผมคาดหันในรวันดา แม้ว่าคนเหล่านี้เป็นอะไรเทียบกับอะไรได้จริงสัมผัส อย่างไรก็ตาม ฉันได้ตระหนักร่วมกันเป็นช่วงเวลาพิเศษกับ sympathisers ทั่วโลกเป็นล้าน ๆมี hindsight ฉันสงสัยว่า นี้เป็นครั้งสุดท้ายที่สังคมโลกสหรัฐได้อย่างมีประสิทธิภาพหลังสาเหตุเพียง (แม้หนึ่งไม่ควร overrate หรือ idealise บทบาทของนักแสดงภายนอกใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมขอเริ่มต้นด้วยความทรงจำส่วนบุคคล เหมือนคนอื่น ๆ ผมจำได้เต็มตาวันของการปล่อยเนลสันแมนเดลาออกจากคุกในเดือนกุมภาพันธ์ปี 1990 มันเป็นวันของการเดินทางของฉันไปรวันดาสำหรับการกำหนดสามเดือนสำหรับออกซ์แฟม ผมอยู่ที่บ้านดูโทรทัศน์ ผมยังจำความคาดหมายตื่นเต้นของการเดินของแมนเดลาจะมีเสรีภาพในความรู้สึกของความสำเร็จอย่างท่วมท้น (อย่างเต็มที่ แต่ไม่มีนัยสำคัญส่วนหนึ่งของตัวเองในการต่อสู้แอฟริกาใต้ได้รับ) น้ำตาแห่งความปีติยินดีเมื่อในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวขึ้น 'เขาทำมัน! เขาทำมัน!' ฉันร้องไห้เจาะอากาศ ผมรู้ดีว่าความรู้สึกของฉันได้มีความคิดริเริ่มจากความเข้าใจในความท้าทายที่ผมคาดว่าจะหันหน้าไปในประเทศรวันดาแม้ว่าเหล่านี้เป็นอะไรเมื่อเทียบกับสิ่งที่ฉันเป็นจริงที่จะได้สัมผัส แต่ผมก็มีสติในการแบ่งปันช่วงเวลาพิเศษที่มีนับล้านของโซเซียลทั่วโลก.
ด้วยการหวนฉันสงสัยว่านี่คือครั้งสุดท้ายที่ประชาคมโลกพร้อมใจกันได้อย่างมีประสิทธิภาพหลังทำให้เกิดเพียง (แต่ไม่ควรประมาณมากหรือ idealise บทบาทของภายนอก ในนักแสดง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมขอเริ่มต้นด้วยความส่วนตัว เหมือนคนอื่น ๆ ฉันก็จำวันของเนลสันมันเดลาได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำในเดือนกุมภาพันธ์ 2533 มันคือวันของการเดินทางของฉันไปยังรวันดาเพื่อกำหนดสามเดือนสำหรับ Oxfam . ผมอยู่บ้านดูโทรทัศน์ ผมยังนึกถึงความตื่นเต้นของแมนเดล่า เดินสู่อิสรภาพความรู้สึกท่วมท้นผลสัมฤทธิ์ ( โคตรน้อย แต่ส่วนของตัวเองในการต่อสู้แอฟริกาใต้ได้รับ ) , น้ำตาแห่งความปลื้มปีติ เมื่อในที่สุดเขาก็ปรากฏตัว เขาทำได้ ! เขาทำได้ ! ' ผมร้อง ไล่อากาศ ผมรู้ดีว่า ความรู้สึกของผมคือ heightened โดยความหวาดหวั่นของความท้าทายที่ผมคาดไว้ ซึ่งในรวันดาถึงแม้ว่าเหล่านี้เป็นไม่มีอะไรเทียบกับสิ่งที่ได้สัมผัส อย่างไรก็ตาม ผมมีจิตสำนึกของการแบ่งปันช่วงเวลาพิเศษกับล้านของโซเซียลทั่วโลก .
กับ hindsight ฉันสงสัยว่า นี่เป็นครั้งสุดท้าย ที่สังคมโลกแห่งประสิทธิภาพหลังเหตุ ( แต่ไม่ควรตีค่าสูงเกินไป หรือ idealise บทบาทของตัวแสดงที่ภายนอก