The narrator in "The Tell-Tale Hear

The narrator in "The Tell-Tale Heart" shares the story from his own, personal perspective; thus the story is told in a first-person point of view. By using personal pronouns such as I, me, and my, the narrator is able to tell his tale as only he can experience it. Any other point of view, like omniscient, for example, would give the audience a look into the minds of other characters in the story, not just the narrator's.

The first-person point of view is what makes this story so chilling. At the beginning of the story, the narrator asserts that he is not "mad" but instead completely sane. As the story progresses, the reader comes to realize that he is truly insane and is therefore an unreliable narrator: his words cannot be trusted. The demented views of this narrator give the audience a disturbing look into the mind of a seriously sadistic person, and adds to the author's overall haunting tone.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

'ผู้บรรยาย'ใน"เดอะบอกเรื่อง" หุ้นเรื่องราวจากมุมมองส่วนตัวของเขาเอง ดังนั้น เรื่องราวจะบอกในมุมมองของคนแรกจุด โดยใช้คำสรรพนามบุคคลเช่นฉัน ฉัน และฉัน เล่าสามารถเล่าเรื่องของเขาเป็นเฉพาะเขาสามารถสัมผัสมัน ใด ๆ อื่นมอง เช่น omniscient เช่น จะให้ผู้ชมดูในจิตใจตัวละครอื่น ๆ ในเรื่อง ไม่ใช่แค่เล่าของคนแรกมองเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ดังนั้น ถือ ในตอนต้นเรื่อง เล่ายืนยันว่า เขาไม่ "บ้า" แต่บุคคลอย่างสมบูรณ์แทน เป็นเรื่องยะ มาอ่านถึงรู้ว่า เขาเป็นบ้าอย่างแท้จริงนั้น จึง เป็น'ผู้บรรยาย'ไม่: คำพูดของเขาไม่สามารถเชื่อถือได้ อันนี้ผู้บรรยาย demented ให้ผู้ชมดูรบกวนในจิตใจของผู้ชนะอย่างจริงจัง และเพิ่มเสียง haunting โดยรวมของผู้เขียน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผู้บรรยายใน "หัวใจบอกเรื่อง" หุ้นเรื่องราวจากตัวเองของเขามุมมองส่วนบุคคล จึงเป็นเรื่องเล่าในจุดที่คนแรกของมุมมอง โดยการใช้คำสรรพนามเช่นฉันฉันและฉันบรรยายสามารถที่จะบอกเล่าเรื่องราวของเขาในฐานะเดียวที่เขาจะได้พบกับมัน จุดใด ๆ ในมุมมองอื่น ๆ เช่นรอบรู้เช่นจะให้ผู้ชมมองเข้าไปในจิตใจของตัวละครอื่น ๆ ในเรื่องที่ไม่เพียง แต่เล่าเรื่องของ. จุดที่คนแรกของมุมมองเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้เพื่อให้หนาว ในตอนต้นของเรื่องเล่าอ้างว่าเขาไม่ได้เป็น "บ้า" แต่แทนที่จะมีสติสมบูรณ์ เป็นเรื่องที่ดำเนินไปอ่านมาถึงรู้ว่าเขาเป็นคนบ้าอย่างแท้จริงและดังนั้นจึงเป็นรับผิดชอบเล่า: คำพูดของเขาไม่สามารถเชื่อถือได้ มุมมองของสมองเสื่อมนี้เล่าให้ผู้ชมดูรบกวนเข้าไปในจิตใจของคนซาดิสต์อย่างจริงจังและจะเพิ่มเสียงหลอนโดยรวมของผู้เขียน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เล่าเรื่องใน " บอก " หัวใจเรื่องหุ้นเรื่องราวจากมุมมองส่วนตัวของเขาเอง ดังนั้นเรื่องราวจะบอกในจุดที่คนแรกของมุมมอง โดยการใช้สรรพนาม เช่น ฉัน ฉัน และ ฉัน เล่าเรื่อง สามารถบอกเรื่องราวของเขาเป็นเพียงเขาสามารถสัมผัสมันได้ มุมมองอื่น ๆ เช่น สัพพัญญู , ตัวอย่างเช่นจะให้ผู้ชมมองเข้าไปในจิตใจของตัวละครอื่นๆในเรื่องไม่ใช่แค่เล่าเรื่อง . .

จุดคนแรกของมุมมองเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องราวนี้แล้วหนาว ที่จุดเริ่มต้นของเรื่อง , เล่ายืนยันว่าเขาจะไม่ " บ้า " แต่มีเหตุผล ขณะที่เรื่องราวดำเนินอ่านมาต้องตระหนักว่าเขาเป็นคนบ้าอย่างแท้จริงและดังนั้นจึงเป็นผู้บรรยายเรื่องผู้ไม่น่าเชื่อถือ : คำพูดของเขาเชื่อถือไม่ได้วิวที่บ้าคลั่งของผู้เล่าเรื่องนี้ให้ผู้ชมรบกวนดูในจิตใจของบุคคลอย่างจริงจัง ซาดิส และเพิ่มของผู้เขียนโดยรวมตามเสียง