earthquake damage, there was more e

earthquake damage, there was more experimentation even in the cities wi hybridized styles of building and nineteenth centuries to an This process extended in the eighteenth The supporting poles grew urban centers and the major irrigated rice bowls. Bama, Thai, Minangkabau, settlements of the in the valley-floor and In the a hybrid style with a lower floor and a light, wooden upper level. The onset of cement in the late nineteenth century encouraged bathrooms and kitchens to be built on the even in an otherwise elevated timber house. The Manila earthquakes of 1863 and 1880 damaged the lower portions even ofhouses built with thickness, leading to a Filipino urban standard that supported the upper house on a wooden frame and used brick work only as an outer shel For most rural agriculturalists housing remained essentially impermanent well into the nineteenth century-easily built and easily rebuilt after fire, war or natural disaster. Split-bamboo was preferred for walls, so that the laborious sawing of timber for planks was largely limited to boat builders and the finer palaces. The retreat of the forests with population pressure, however, made this pattern increasingly difficult to sustain in the late nineteenth and twentieth centuries. For the scattered populations of most areas in earlier times wood had no cost except the goodwill of neighbors to help cut and haul it for the house-posts. As dense settlements of irrigated rice and sugar spread in the nineteenth century, while shifting cultivators had to cut the secondary forest good timber had to be bought. The of Luzon and the islands of Panay and Negros were largely deforested by the expansion of sugar and tobacco by 1900. Gradually, therefore, the poor built closer to the ground and with flimsier fast-growing material such as bamboo, and the new corrugated iron or zinc roofing The twentieth century witnessed the first evidence of rat-borne plague in the islands, with a epidemic in East Java in 1913-14 and periodic attacks the Dutch government to begin a radical rebuilding program, enforcing the replacement of rat-friendly bamboo thatch with solid materials and a tiled roof. Over two million houses w e built or modern in the Indies by 1940, giving Java villages their current neat look The model houses were also smoke-free with separate kitchens, though unfortunately this had the effect of driving overall mortality up as malaria-bearing mosquitos were able to invade the homes. Cement and zinc gradually transformed the housing of more affluent villagers as the century wore on The rapidity of urbanization since the 1940s saw a deterioration of building standards, as access to affordable timber and bamboo declined and crowded makeshift slums developed in such giant cities as Mani Jakarta, Bangkok, and Saigon. The urban opportunities for education, informal-sector employment, and modern glamor outweighed the undoubted loss of housing comfort as the poor moved to the cities. For all their disproportionate share of national wealth, these hastily built coastal conurbations were vulnerable to floods, typhoons, earthquakes, and tsunamis, as if the lessons of earlier generations had been forgotten .The disasters came with unprecedented frequency and magnitude as the twenty-first century began (Chapter 18). The rush to develop new cities

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แผ่นดินไหวความเสียหาย มีการทดลองเพิ่มเติมในเมืองอินเตอร์เป็นลักษณะของอาคารศูนย์กระบวนการขยายราชเสาสนับสนุนขยายตัวเมืองในศตวรรษที่ 19 ศตวรรษที่นี้ และข้าวยามสำคัญ bowls ปาล์ม ไทย มินังกา บัว จับคู่ของวัลเลย์ และในแบบผสมกับแสง ไม้ด้านบนและชั้นล่าง ของปูนซีเมนต์ในการปลายศตวรรษสนับสนุนให้ห้องน้ำและห้องครัวที่ถูกสร้างขึ้นในกรณีเป็นบ้านไม้ยกระดับอื่น ส่วนล่างที่แม้แต่ ofhouses ที่มีความหนา การนำมาตรฐานการเมืองฟิลิปปินส์ที่สนับสนุนบ้านบนเฟรมไม้ และใช้อิฐ ทำงานเท่า shel นอกสำหรับ agriculturalists ชนบทมากที่สุดที่อยู่อาศัยยังคงเป็น impermanent เป็นศตวรรษเสียหายแผ่นดินไหวมะนิลาวันที่ 1863 และ 1880-สร้างง่าย ๆ และสร้างได้หลังจากไฟไหม้ สงคราม หรือภัยธรรมชาติ แบ่งไม้ไผ่ถูกต้องสำหรับผนัง เพื่อให้เลื่อยลำบากของไม้สำหรับลับแลเป็นส่วนใหญ่จำกัดการสร้างเรือและพระราชวังปลีกย่อย ทรีของป่ากับประชากรความดัน อย่างไรก็ตาม ได้รูปแบบนี้ยากขึ้นในปลายศตวรรษที่ 19 และ 20 ศตวรรษธำรง สำหรับประชากรกระจายพื้นที่ส่วนใหญ่ในยุคก่อนหน้านี้ ไม้ได้ไม่ทุนยกเว้นค่าความนิยมของเพื่อนบ้านเพื่อช่วยตัด และลากในกระทู้บ้าน เป็นชลประทานจ่ายหนาแน่นของ ข้าวและน้ำตาลที่แพร่กระจายในศตวรรษ ในขณะที่ขยับใน cultivators ได้ตัดป่ารองไม้ดีได้ซื้อ ในลูซอนและเกาะเนกรอสและปาเนย์ได้ใหญ่ deforested โดยการขยายตัวของน้ำตาลและยาสูบโดย 1900 ค่อย ๆ ดังนั้น คนจนที่สร้างใกล้ชิดพื้นดิน และ มีวัสดุ flimsier ที่เติบโตเร็วเช่นไม้ไผ่ และใหม่ corrugated เหล็ก หรือสังกะสีหลังคาศตวรรษที่ยี่สิบเห็นหลักฐานแรกของกาฬโรคหนูแบกรับในเกาะ มีโรคระบาดในชวาตะวันออกในค.ศ. 1913-14 และการโจมตีเป็นครั้งคราวรัฐบาลดัตช์เพื่อเริ่มโปรแกรม rebuilding รุนแรง บังคับเปลี่ยนหนูเป็นไม้ไผ่มุงด้วยวัสดุที่แข็งและกระเบื้องหลังคา กว่า 2 ล้านบ้าน e w สร้าง หรือสไตล์ตะวัน 1940 หมู่บ้านชวาให้ดูเรียบร้อยการปัจจุบันมีบ้านจำลองยังปลอดบุหรี่ มีครัวแยกต่างหาก แต่อับนี้มีผลของการขับการตายโดยรวมขึ้นเป็นยุงมาลาเรียเรืองก็สามารถบุกบ้าน ปูนซีเมนต์และสังกะสีค่อย ๆ เปลี่ยนที่อยู่อาศัยของชาวบ้านมากขึ้นแต่ละขณะที่ศตวรรษสวมบน rapidity ของเป็นตั้งแต่ทศวรรษ 1940 โดยเห็นการเสื่อมสภาพของอาคาร มาตรฐานเป็นถึงไม้ราคาไม่แพง และไม้ไผ่ปฏิเสธ และแออัดติด slums พัฒนาในเมืองเช่นยักษ์ จาการ์ตามณี กรุงเทพ และไซ่ง่อน โอกาสสำหรับศึกษา การจ้างงานเป็นภาค และเย้ายวนใจสมัยเมือง outweighed สูญเสีย undoubted บ้านจึงเป็นคนจนที่ย้ายไปเมือง สำหรับทั้งหมดของพวกเขาซึ่งนำส่วนแบ่งของมั่งคั่งแห่งชาติ รีบสร้าง conurbations ชายฝั่งมีเสี่ยง กับน้ำท่วม ไต้ฝุ่น แผ่นดินไหว สึนามิ ว่าถูกลืมบทเรียนของรุ่นก่อนหน้า ภัยมาพร้อมกับขนาดและความถี่เป็นประวัติการณ์เป็นศตวรรษยี่สิบแรกเริ่ม (บทที่ 18) เร่งพัฒนาเมืองใหม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความเสียหายที่เกิดแผ่นดินไหวที่มีการทดลองมากยิ่งขึ้นในเมือง Wi ไฮบริดรูปแบบของอาคารศตวรรษที่สิบเก้าและไปยังกระบวนการนี​​้จะขยายในสิบแปดเสาสนับสนุนเติบโตเมืองและที่สำคัญชามข้าวในเขตชลประทาน Bama, ไทย, นังกาเบา, การตั้งถิ่นฐานของพื้นหุบเขาและในรูปแบบไฮบริดที่มีชั้นล่างและไฟชั้นบนไม้ การโจมตีของปูนซิเมนต์ในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้าได้รับการสนับสนุนห้องน้ำและห้องครัวที่จะสร้างขึ้นบนแม้จะอยู่ในบ้านไม้ยกระดับเป็นอย่างอื่น การเกิดแผ่นดินไหวที่กรุงมะนิลาของ 1863 และ 1880 ได้รับความเสียหายบางส่วนที่ลดลงแม้ ofhouses สร้างขึ้นด้วยความหนาที่นำไปสู่​​มาตรฐานเมืองชาวฟิลิปปินส์ที่ได้รับการสนับสนุนบนบ้านบนกรอบไม้และการทำงานของอิฐที่ใช้เป็นเพียงเชลด้านนอกสำหรับชนบทส่วนใหญ่ที่อยู่อาศัยเกษตรกรยังคงอนิจจังหลักเดียว เข้ามาในศตวรรษที่สิบเก้าได้อย่างง่ายดายสร้างและสร้างขึ้นมาใหม่ได้อย่างง่ายดายหลังจากที่ไฟไหม้สงครามหรือภัยพิบัติทางธรรมชาติ แยกไม้ไผ่เป็นที่ต้องการสำหรับผนังเพื่อให้ลำบากเลื่อยไม้สำหรับไม้ที่ถูก จำกัด ส่วนใหญ่จะสร้างเรือและพระราชวังปลีกย่อย ถอยของป่าไม้ที่มีความดันประชากร แต่ทำแบบนี้ยากมากขึ้นที่จะรักษาในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้า สำหรับประชากรกระจายอยู่ในพื้นที่ส่วนใหญ่ในไม้ครั้งก่อนหน้านี้มีไม่มีค่าใช้จ่ายยกเว้นค่าความนิยมของประเทศเพื่อนบ้านที่จะช่วยให้การตัดและดึงมันเป็นบ้านโพสต์ ขณะที่การตั้งถิ่นฐานหนาแน่นของข้าวในเขตชลประทานและการแพร่กระจายน้ำตาลในศตวรรษที่สิบเก้าขณะพรวนขยับต้องตัดป่าไม้รองที่ดีจะต้องมีการซื้อ ของเกาะลูซอนและเกาะเน่ย์กรอสและถูกป่าถูกทำลายส่วนใหญ่มาจากการขยายตัวของน้ำตาลและยาสูบโดยค่อยๆ 1900 จึงยากจนสร้างใกล้ชิดกับพื้นดินและด้วยวัสดุที่เติบโตอย่างรวดเร็ว flimsier เช่นไม้ไผ่และสังกะสีลูกฟูกใหม่ หรือหลังคาสังกะสีศตวรรษที่ยี่สิบร่วมเป็นสักขีพยานหลักฐานแรกของภัยพิบัติที่เกิดจากหนูในหมู่เกาะที่มีการแพร่ระบาดในชวาตะวันออก 1913-1914 และการโจมตีธาตุรัฐบาลที่จะเริ่มต้นโปรแกรมการบูรณะรุนแรง, การบังคับใช้แทนไม้ไผ่หนูที่เป็นมิตร มุงด้วยวัสดุที่เป็นของแข็งและหลังคากระเบื้อง กว่าสองล้านบ้านเราสร้างหรือที่ทันสมัย​​ในอินเดีย 1940 โดยให้หมู่บ้าน Java ปัจจุบันของพวกเขาเรียบร้อยดูบ้านรูปแบบก็ยังสูบบุหรี่ฟรีกับห้องครัวที่แยกจากกัน แต่โชคร้ายนี้มีผลในการขับรถการเสียชีวิตโดยรวมขึ้นเป็นยุงมาลาเรียแบกเป็น สามารถที่จะบุกบ้าน ปูนซิเมนต์และสังกะสีค่อยๆเปลี่ยนที่อยู่อาศัยของชาวบ้านที่ร่ำรวยมากขึ้นเป็นศตวรรษที่สวมความรวดเร็วของการกลายเป็นเมืองตั้งแต่ปี 1940 เห็นการเสื่อมสภาพของมาตรฐานอาคารในขณะที่การเข้าถึงไม้ราคาไม่แพงและไม้ไผ่ลดลงและสลัมชั่วคราวแออัดพัฒนาในเมืองยักษ์เช่นมณีจาการ์ตา กรุงเทพมหานครและไซ่ง่อน โอกาสในเมืองเพื่อการศึกษา, การจ้างงานที่ไม่เป็นทางการของภาคและความเย้ายวนใจที่ทันสมัย​​ในแง่ที่ไม่อาจปฏิเสธการสูญเสียของความสะดวกสบายที่อยู่อาศัยเป็นคนยากจนย้ายไปอยู่ที่เมือง สำหรับทุกสัดส่วนหุ้นของพวกเขาจากความมั่งคั่งแห่งชาติเหล่านี้สร้างขึ้นอย่างเร่งรีบ conurbations ชายฝั่งมีความเสี่ยงที่จะเกิดน้ำท่วม, พายุไต้ฝุ่นแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิเช่นถ้าบทเรียนของคนรุ่นก่อนหน้านี้ได้ถูกลืมภัยพิบัติได้โดยเริ่มต้นมาพร้อมกับความถี่เป็นประวัติการณ์และความสำคัญในฐานะที่ยี่สิบเอ็ด เริ่มศตวรรษ (บทที่ 18) วิ่งการพัฒนาเมืองใหม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แผ่นดินไหว มีการทดลองเพิ่มเติมในเมืองวี ) ลักษณะของอาคารและสิบเก้าศตวรรษนี้กระบวนการขยายในจะสนับสนุนขั้วขยายตัวเมืองศูนย์และสาขาชลประทานชามข้าว บามา ภาษาไทย มีนังกาเบา , การตั้งถิ่นฐานของในพื้นหุบเขาและในลูกผสมที่มีลักษณะเป็นชั้นล่าง และอ่อน ชั้นบนไม้การโจมตีของปูนซีเมนต์ในศตวรรษที่สิบเก้าปลายให้ห้องน้ำและห้องครัวที่ถูกสร้างขึ้นบนแม้ในมิเช่นนั้นขึ้นบ้านไม้ . ส่วนแผ่นดินไหวและความเสียหายส่วนล่าง 1863 1880 แม้แต่ ofhouses สร้างที่มีความหนาผู้นำฟิลิปปินส์เมืองมาตรฐานที่ได้รับการสนับสนุนบนบ้านบนกรอบไม้และใช้งานอิฐเท่านั้นเป็นเชลนอกส่วนใหญ่เกษตรกรชนบทที่อยู่อาศัยยังคงเป็นหลักอนิจจังในศตวรรษที่สิบเก้าสามารถสร้างขึ้นได้อย่างง่ายดายและสร้างขึ้นมาใหม่หลังจากเพลิงสงครามหรือภัยธรรมชาติ ผ่าไม้ไผ่ที่เหมาะสมในผนังเพื่อที่ลําบากเลื่อยไม้ planks เป็นส่วนใหญ่ จำกัด เพื่อสร้างเรือและพระราชวังปลีกย่อย หนีจากป่าด้วยแรงดัน ประชากร อย่างไรก็ตาม ทำรูปแบบนี้มากขึ้นยากที่จะรักษาในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และ 20 ศตวรรษการกระจายประชากรในพื้นที่ส่วนใหญ่ในก่อนหน้านี้ ไม้ไม่มีต้นทุนยกเว้นใจเพื่อนบ้านเพื่อช่วยในการตัดและลากเพื่อบ้าน โพสต์ โดยการตั้งถิ่นฐานหนาแน่นของข้าวนาชลประทานและน้ำตาลกระจายในศตวรรษที่สิบเก้าในขณะที่การขยับเกษตรกรต้องตัดป่าทุติยภูมิดี ไม้ต้องซื้อของเกาะลูซอนและเกาะปาไนย์ และ Negros ส่วนใหญ่บุกรุกโดยการขยายตัวของน้ำตาล ยาสูบ โดย 1900 ค่อย ๆ เพราะฉะนั้น คนจนสร้างใกล้พื้นดิน และเติบโตอย่างรวดเร็ว flimsier วัสดุเช่นไม้ไผ่และหลังคาเหล็กหรือสังกะสีลูกฟูกใหม่ในศตวรรษที่ยี่สิบเป็นพยาน หลักฐานแรกของหนูที่เกิดโรคระบาดในเกาะกับการระบาดของโรคในชวาตะวันออกและใน 1913-14 ธาตุโจมตีรัฐบาลที่จะเริ่มต้นโปรแกรมการสร้างอนุมูลอิสระจึงเปลี่ยนจากไม้ไผ่ มุงด้วยวัสดุแข็งหนูเป็นมิตรและหลังคากระเบื้อง . กว่าสองล้านบ้าน W E สร้างหรือทันสมัยในอินเดียตะวันออกโดย 1940 ให้หมู่บ้านชวาในปัจจุบันเรียบร้อยดูรูปแบบบ้านมีควัน มีครัวแยกแต่น่าเสียดายที่ครั้งนี้มีอัตราการตายโดยรวมผลของการขับรถเป็นมาลาเรีย แบริ่ง ยุงสามารถบุกบ้าน ซีเมนต์ และสังกะสี ค่อยๆเปลี่ยนที่อยู่อาศัยร่ำรวยชาวบ้านเป็นศตวรรษสวมเร็วของเมืองตั้งแต่ปี 1940 เห็นความตกต่ำของมาตรฐานอาคารเช่นการเข้าถึงไม้และไม้ไผ่และแออัดมากลดลงชั่วคราวชุมชนพัฒนาในเมืองยักษ์ เช่น มานี จาการ์ตา กรุงเทพฯ และไซ่ง่อน โอกาสในการศึกษา การจ้างงานนอกระบบ และความงามที่ทันสมัยนิเวศขาดทุนไม่เป็นที่สงสัยของความสะดวกสบายที่อยู่อาศัยเป็นคนจนย้ายเข้าเมือง ทั้งหมดของพวกเขาสัดส่วนหุ้นของความมั่งคั่งแห่งชาติเหล่านี้อย่างรีบเร่งสร้างชายฝั่ง conurbations เป็นเสี่ยงต่อน้ำท่วม พายุ แผ่นดินไหว และ สึนามิ ถ้าบทเรียนของรุ่นก่อนหน้านี้ได้รับการลืม ภัยพิบัติ มาด้วยความถี่ที่ผู้ชมและขนาดเป็นศตวรรษที่ 21 เริ่มต้น ( บทที่ 18 ) เร่งพัฒนาเมืองใหม่