Experimental Extinction The second

Experimental Extinction
The second of Pavlov’s major contributions to the understanding of learning processes was the discovery of experimental extinction. Perhaps “discovery” is an inappropriate word, for the general idea of extinction--like that of conditioning--was well known in folklore, even if the philosophy of Associationism had never given it formal recognition. But it is a long step from knowing that the villagers eventually will cease to respond if one repeatedly cries “Wolf”, to the specification of the conditions under which the process will occur. Moreover, the facts of experimental extinction seemed to run counter to the Associationists’ Law of Frequency, which made the “discovery” of extinction that much more difficult.
Extinction sometimes is treated merely as a technique for the elimination of previously conditioned responses. Such impressions miss the significance of the phenomenon: Extinction does not involve a simple unstacking of the associations built up through conditioning; it is an active process in which something new is learned about the environment.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การทดลองการสูญพันธุ์ครั้งที่สองของผลงานที่สำคัญของพาฟโลฟที่จะเข้าใจในกระบวนการการเรียนรู้คือการค้นพบของการสูญเสียการทดลอง บางทีอาจจะค้นพบ "" เป็นคำที่ไม่เหมาะสมสำหรับความคิดทั่วไปของการสูญเสีย - เหมือนปรับอากาศ - เป็นที่รู้จักกันดีในชาวบ้านแม้ว่าปรัชญา associationism ไม่เคยให้มันได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ แต่มันก็เป็นขั้นตอนที่ยาวจากชาวบ้านรู้ว่าในที่สุดจะหยุดที่จะตอบสนองถ้าหนึ่งร้องซ้ำแล้วซ้ำอีก "หมาป่า" ข้อกำหนดเงื่อนไขตามที่กระบวนการที่จะเกิดขึ้น นอกจากนี้ข้อเท็จจริงของการสูญเสียการทดลองดูเหมือนจะวิ่งสวนทางกฎหมาย Associationists ของความถี่ซึ่งทำให้ค้นพบ "" ของการสูญเสียที่ยากมากขึ้น.
การสูญเสียบางครั้งได้รับการปฏิบัติเป็นเพียงเทคนิคในการกำจัดของการตอบสนองปรับอากาศก่อนหน้านี้ การแสดงผลดังกล่าวพลาดอย่างมีนัยสำคัญของปรากฏการณ์: Extinction ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการ unstacking ที่เรียบง่ายของสมาคมสร้างขึ้นผ่านเครื่อง; มันเป็นกระบวนการที่ใช้งานในการที่สิ่งใหม่ ๆ ได้เรียนรู้เกี่ยวกับสภาพแวดล้อม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แสกๆ
ที่สองของพาฟลอฟเป็นหลักให้กับความเข้าใจของกระบวนการการเรียนรู้ การค้นพบการทดลองการสูญพันธุ์ บางที " การค้นพบ " เป็นคำที่ไม่เหมาะสม สำหรับความคิดทั่วไปของการสูญเสีย . . . เหมือนที่ปรับ -- เป็นที่รู้จักกันดีในคติชน แม้ว่าปรัชญาของ associationism ไม่เคยให้มันเป็นทางการ การรับรู้แต่มันเป็นขั้นตอนที่ยาวจากการรู้ว่า ชาวบ้านก็จะหยุดการตอบสนอง ถ้าหนึ่งซ้ำๆ ร้องไห้ " หมาป่า " ที่กำหนดภายใต้เงื่อนไขที่กระบวนการจะเกิดขึ้น และข้อเท็จจริงของการหมดไปดูเหมือนจะวิ่งสวนทางกับ associationists ' กฎหมายของความถี่ ซึ่งทำให้ " การค้นพบ " ของการสูญพันธุ์นั้นยากมาก .
การสูญเสียบางครั้งจะถือว่าเป็นเพียงเทคนิคสำหรับการปรับอากาศ ก่อนหน้านี้การตอบสนอง การแสดงผล เช่น คิดถึงความสำคัญของปรากฏการณ์ : การสูญพันธุ์ไม่ได้เกี่ยวข้องกับ unstacking ง่ายของสมาคมสร้างขึ้นผ่านปรับอากาศ ; มันใช้กระบวนการซึ่งสิ่งใหม่ๆเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม .