Nar: Oak Valley was like ten thousa

Nar: Oak Valley was like ten thousand other towns except for a neat little house on State Street. There lived a boy with a problem.

Tom: (Howls like a wolf.)

Nar: Every month when the full moon rose in the sky, long hairs grew from his forehead and hands, and two of his teeth grew into long, sharp fangs.

Tom: (Howls like a wolf.)

Nar: Tommy was a werewolf.

Tom: Why me? Other kids don’t worry about the moon. They can go right on doing their homework or watching TV. But not me! (Howls like a wolf.)

Nar: All over town, the citizens wondered what the sound was.

Cit 1: What’s that?

Cit 2: Is it a wild dog?

Cit 3: Is it a wolf?

Nar: Every month Tommy became very worried.

Tom: What if my parents find out?

Dad: Tommy, you’re late!

Tom: Sorry, Dad.

Dad: You shouldn’t sleep late. It’s bad for your character.

Mom: You look tired, Tommy. Didn’t you sleep well?

Sis: I didn’t. All night long I heard that sound. Some kind of dog or wolf!

Mom: I heard it too, dear. It was probably an owl.

Sis: No, it was a wolf!

Dad: There haven’t been wolves around here for a hundred years.

Sis: Then it’s a werewolf!

Tom: (Chokes) Excuse me.

Dad: Thomas, chew your food more carefully.

Mom: A what, dear?

Sis: A werewolf! Someone who becomes a wolf when the moon is full.

Dad: Tom, where do you think you’re going?

Tom: I’m going to bed. I feel too sick to go to school today.

Dad: That boy will turn into a bum some day. He’s got no character.



Scene 2

Nar: As a child, Tommy had seemed normal.

Tom: I don’t like this story, Mommy.

Mom: Why don’t you like it?

Tom: Little Red riding Hood gets off free, but they shoot the poor wolf. That isn’t fair!

Mom: But the wolf was bad. He wanted to eat the little girl.

Tom: Yeah! That would be really neat. So why does the wolf always have to lose?

Dad: The purpose of these stories, son, is to develop character.

Nar: Later, as an unhappy teenager, Tommy read an advice column in a newspaper. He decided to write.

Tom: Dear Abby, I have a problem. (Pause) Oh, what’s the use? How could she possibly know what to do?

Nar: So, Tommy tried telling the family doctor.

Tom: Doctor, I’m a werewolf.

Doc: Have you been getting plenty of fresh air and exercise?

Tom: Yes, I run through the woods and the hills howling.

Doc: Well, don’t worry, it’s just a stage you’re going through.

Nar: Finally, Tommy decided to tell his father.

Tom: Dad, are you busy?

Dad: I’m trying to do something with the bills. You see, in one pile I put the bills we won’t pay this month. This other pile is for the bills we won’t pay next month.

Tom: Well, Dad, see, I’ve got a problem.

Dad: I don’t know how we spend so much money on food.

Mom: Sometimes I think someone is eating raw meat out of the refrigerator. It disappears about once very month.

Tom: That’s what I want…

Dad: My dear wife, what do you mean?

Mom: I simply mean…

Nar: At this point , Tommy decided it wasn’t the right time to tell his parents.

Tom: Aw, what’s the use?



Scene 3

Nar: As Tommy grew older, he became afraid to hang around with the other teenagers, especially at night. Bull Hawkins, the town bully picked on him.

Bull: What’s the matter with you, Tommy? We never see you at the hamburger joint, hanging out like a normal guy. Won’t your Mommy let you out at night?

Byst: Get him, Bull, get him! (They all laugh.)

Nar: But joy sometimes sweetens even the most unhappy life. You see, after lunch at school, Tommy used to lean against his locker. Then one day, he noticed a girl who was leaning against her locker.

Tom: Hi there.

Lily: Hi. My name’s Lily and I’m new here.

Tom: (Stammering) Hi there…

Lily: If you want to get to know me better, big boy, why don’t we go out Saturday night?

Tom: (Stammering) S..S..S..Saturday night?

Lily: What’s wrong, lover boy, don’t you like me?

Tom: How about next week Tuesday?

Lily: Saturday or never. There’s a full moon that night, and I don’t want to miss it, if you know what I mean.

Tom: Look, Lily, there’s something you should know about me. I’m just not like the other kids.

Lily: I know, Sweetie. You’re kind and gentle.

Tom: Really, there’s something strange about me, and when you find out you’ll hate me.

Lily: I won’t mind if there’s something funny about you. Please believe me.

Tom: OK, I believe you.

Lily: So, I’ll see you Saturday night at eight? We’ll meet in the woods.

Nar: For the next few days, Tommy was walking on air.

Tom: Maybe the moon won’t really be full until Sunday.

Nar: However, you can guess what happened that Saturday night.

Lily: Where is that sweet boy? It’s two minutes after eight. Oh, that must be…

Tom: Hi, Lily, sorry I’m….(Howls).

Lily: (Screams) Ahhhhhh!!!!!!!

Nar: Terrified, Lily ran away.

Lily: Help! Help! A werewolf!

Tom: And she said she wouldn’t care if there was something funny about me.

Lily: A werewolf, a werewolf!!!

Cits: A werewolf!

Tom: (Howls)

Cit 1: Catch him!

Cit 2: We can’t let it run around scaring our kids!

Lily: (Crying) It ate poor, dear Tommy!

Mom: My poor Tommy?

Dad: I knew this would happen. The boy had no character.

Nar: Tommy, hiding in the nearby bushes, had overheard them talking.

Tom: At least they don’t know I’m Tommy. (Howls) Rats, there I go again.

Cit 3: There it is!

Cit 1: After him!

Nar: Just then, Bull Hawkins joined the search.

Bull: Who’s afraid of some stupid werewolf?

Nar: The search went on until the moon went down. Just then, as Tommy was sneaking out of the woods, he was spotted by the chief of police.

Chief: Who’s there?

Tom: Please don’t shoot! I can explain.

Chief: Don’t worry, Tom, a werewolf doesn’t come after you every day.

Nar: Tommy felt his forehead and teeth and realized he was back to normal.

Tom: No, (pause) no, I guess they doesn’t.

Chief: Now run on home. I’m sure your parents will be glad to see you.

Nar: So Tommy started walking home.

Tom: But I can’t go home. People will remember things I’ve said. The moon will be full again and sooner or later, someone will figure it out.

Nar: Tommy, having made his decision, took the next bus to another state. There he found a farm where the people were glad to take him in even after he told them about his condition.

Farm: Werewolf, shmerewolf, what’s the big deal? I get ingrown toenails myself.

Nar: So Tommy stayed there, helping with the farming and other chores. For the first time in his life, Tommy felt hopeful about his future. (Pause) But then, (pause) an accident happened.

Farm: Tommy, you know you’re welcome to stay here. You’re a good worker, and we really like your howling, but we just can’t afford to loose any more chickens. So be careful next month, OK?

Tom: Sorry. I’ll try to do better.

Nar: So Tommy decided to help out by getting another job.

Tom: I need to earn some money to pay for some new chickens.

Nar: Eventually Tommy found a job working in a diner in a nearby town. It was called Joe’s Café.

Joe: Say, Tommy, you’re a good worker. You really have a way with a scrambled egg. How about working the night shift? You’ll get better tips.

Tom: Sorry, Joe, but I can’t.

Joe: What a bunch. Mary won’t work nights either.

Mary: I’ve told you before, I just can’t, Joe.

Nar: Mary worked behind the counter with Tommy. It was the end of their work day.

Mary: It’s six o’clock. Time for us to go, Tommy.

Tom: Uh hu.

Mary: There’s a full moon tonight.

Tom: Uh hu.

Mary: Where’s Joe? I’ve got to get home as soon as I can.

Tom: Me, too.

Mary: Do you live on a farm, Tom?

Tom: Uh hu.

Mary: What’s the matter with you? Can’t you talk?

Tom: Oh, Mary, I…(Phone rings)

Mary: Hello?

Joe: (On phone) Mary, my car is stuck. You and Tom will have to keep the store open until I get back.

Mary: Joe, I’ve told you I can’t work at night.

Joe: Not even as a favor to me?

Mary: Oh, all right.

Nar: As it grew darker outside, Tommy became more and more worried. He kept looking in the shiny part of the coffee machine to see if there were any signs of a change. He could see that Mary was acting strangely, too.

Tom: I must be making her nervous.

Nar: Finally, Tom saw the first rays of the full moon! He started running out the door but then he saw Mary was running out, too. She pushed by him just as Joe was coming through the door.

Joe: Thanks for watching the store, you two. Hey, they’re in an awful hurry.

Nar: Tommy could feel the fur on his face and saw it on his hands, so he ran straight into the woods.

Tom: I have to get away before I howl.

Nar: As he ran into the woods, he heard a sound that was strange, (pause) and yet familiar.

Mary: (Howls)

Tom: Oh, Mary! What are you doing here?

Mary: Oh, Tommy! What are you doing here?

Both: (Howl)

Nar. Tommy and Mary were both happy to have found a friend at last. Now Tommy works at the farm while Mary baby-sits the children by telling them stories.

Mary: And so the wolf swallowed Little red Riding Hood and he lived happily ever after.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ราดหน้า: โอ๊คเลย์ได้เช่นหมื่นอื่นหมดยกเว้นบ้านน้อยเรียบร้อยในรัฐ มีชีวิตอยู่เป็นเด็ก มีปัญหาทอม: (แล่นลอยเรื่อยไปเช่นหมาป่า)ราดหน้า: ทุกเดือนกุหลาบเมื่อพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า เส้นขนยาวเพิ่มขึ้นจากหน้าผากและมือของเขา และฟันของเขาทั้งสองเติบโตเป็นเขี้ยวยาว คมทอม: (แล่นลอยเรื่อยไปเช่นหมาป่า)ราดหน้า: ทอมมี่ถูกมนุษย์หมาป่าทอม: ทำไมฉัน เด็ก ๆ ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับดวงจันทร์ พวกเขาสามารถไปบนทำบ้านของพวกเขา หรือดูโทรทัศน์ แต่ไม่ให้ฉัน (แล่นลอยเรื่อยไปเช่นหมาป่า)ราดหน้า: ทั่วเมือง ประชาชนสงสัยว่า เสียงเมือง 1: นั่นคืออะไรเมืองที่ 2: เป็นสุนัขป่าเมืองที่ 3: เป็นหมาป่าราดหน้า: เดือนทอมมี่เป็นกังวลมากทอม: ถ้าพ่อหาพ่อ: ทอมมี่ คุณปลายทอม: ขอ พ่อพ่อ: คุณไม่ควรนอนดึก มันไม่ดีสำหรับคุณคุณแม่: คุณดูเหนื่อย ทอม คุณไม่ได้นอนหลับดีหรือไม่Sis: ครับ ตลอดทั้งคืนฉันได้ยินเสียงนั้น บางชนิดของสุนัขหรือหมาป่าแม่: ฉันได้ยินมันเกินไป เรียน คงไม่มีนกเค้าแมวSis: ไม่มี มันเป็นหมาป่าพ่อ: ยังไม่มีหมาป่าเดินเป็นร้อยปีSis: แล้วเป็นมนุษย์หมาป่าทอม: (Chokes) ขอโทษพ่อ: Thomas วเจตอาหารอย่างระมัดระวังมากขึ้นแม่: A อะไร รักหรือไม่Sis: มนุษย์หมาป่า คนที่กลายเป็นหมาป่าเมื่อดวงจันทร์เต็มพ่อ: ทอม คุณคิดว่า คุณกำลังทอม: ฉันจะนอน รู้สึกป่วยเกินไปที่จะไปโรงเรียนวันนี้พ่อ: เด็กที่จะแปรสภาพเป็นลุมพินีวัน เขามีอักขระไม่ ฉาก 2ราดหน้า: เป็นเด็ก ทอมมี่ก็ดูเหมือนปกติทอม: ไม่ชอบบทความนี้ Mommyแม่: ทำไมไม่ชอบมันไหมทอม: สีแดงเล็ก ๆ ขี่ฮูดรับออกฟรี แต่พวกเขายิงหมาป่าไม่ดี ที่ไม่เป็นธรรมคุณแม่: แต่หมาป่าไม่ดี เขาอยากกินสาวน้อยทอม: ใช่ ที่จะเรียบร้อยจริง ๆ ดังนั้น ทำไมไม่หมาป่าจะต้องสูญเสียพ่อ: วัตถุประสงค์ของเรื่องราวเหล่านี้ สน จะพัฒนาอักขระราดหน้า: ในภายหลัง เป็นวัยรุ่นไม่มีความสุข ทอมมี่อ่านคอลัมน์แนะนำในหนังสือพิมพ์ เขาตัดสินใจที่จะเขียนทอม: แอบรัก มีปัญหา (ชั่วคราว) โอ้ อะไรคือการใช้ สามารถเธออาจรู้จะทำอย่างไรราดหน้า: ดังนั้น ทอมมี่พยายามบอกหมอครอบครัวทอม: แพทย์ ฉันเป็นมนุษย์หมาป่าเอกสาร: มีคุณรับอากาศบริสุทธิ์และออกกำลังกายหรือไม่ทอม: ใช่ ฉันวิ่งผ่านป่าและภูเขาที่เห่าหอนเอกสาร: ดี ไม่ต้องกังวล มันเป็นเพียงระยะกำลังผ่านราดหน้า: สุดท้าย ทอมมี่ตัดสินใจบอกพ่อทอม: พ่อ ยุ่งไหมพ่อ: ฉันกำลังพยายามทำอะไรกับใบ คุณเห็น ในกองหนึ่ง ฉันใส่ตั๋วเราไม่จ่ายเดือนนี้ กองนี้สำหรับสูตรที่เราไม่จ่ายเดือนถัดไปได้ทอม: ดี พ่อ ดู ฉันมีปัญหาพ่อ: ผมไม่ทราบว่าเราใช้จ่ายเงินมากในอาหารหม่อม: บางครั้งผมคิดว่า คนกินเนื้อดิบจากตู้เย็น มันหายไปเกี่ยวกับเมื่อเดือนมากขึ้นทอม: นั่นคือสิ่งที่อยาก...พ่อ: ภรรยาเรียน ทำอะไรคุณหมายถึงแม่: ฉันก็หมายความว่า ...ราดหน้า: ถึงจุดนี้ ทอมมี่ตัดสินใจมันไม่ได้เวลาเหมาะสมจะบอกพ่อแม่ของเขาทอม: กม. คืออะไรใช้อย่างไร ฉาก 3ราดหน้า: เป็นทอมโตเก่า เขากลายเป็นกลัวป้วนเปี้ยนกับเยาวชนอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลากลางคืน วัวฮอว์กินส์ เมืองที่ใหญ่โตกว่าที่รับบนเขาวัว: เรื่องกับคุณ ทอมคืออะไร เราไม่เคยเห็นคุณที่แฮมเบอร์เกอร์ร่วม ห้อยออกเหมือนผู้ชายปกติ ไม่ Mommy คุณให้คุณออกในเวลากลางคืนByst: เขา วัว รับเขา (พวกเขาทั้งหมดหัวเราะกัน)ราดหน้า: แต่จอย sweetens บางครั้งแม้แต่ชีวิตไม่มีความสุขมากที่สุด คุณเห็น หลังอาหารกลางวันที่โรงเรียน ทอมมี่กันเท่กับตู้ของเขา แล้ววันหนึ่ง เขาพบผู้หญิงที่ถูกพิงกับล็อคเกอร์ของเธอทอม: สวัสดี มีลิลลี่: สวัสดี ฉันชื่อลิลลี่และมาใหม่ที่นี่ทอม: (Stammering) สูงมี...ลิลลี่: ถ้าอยากรู้จักฉันดี บิ๊กบอย ทำไมไม่เราออกไปคืนวันเสาร์ทอม: (Stammering) เอสเอสเอสคืนวันเสาร์ลิลลี่: สิ่งของไม่ถูกต้อง คนรักเด็ก คุณไม่เหมือนผมทอม: วิธีประมาณสัปดาห์หน้าวันอังคารลิลลี่: เสาร์ หรือไม่ มีจันทร์เต็มดวงคืนนั้น และฉันไม่ต้องการพลาดได้ ถ้าคุณรู้ว่าผมหมายถึงทอม: ลักษณะ ลิลลี่ มีบางสิ่งบางอย่างที่คุณควรรู้เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่เหมือนเด็กอื่นลิลลี่: ฉันรู้ วัคซีน คุณดี และอ่อนโยนทอม: จริง ๆ มีสิ่งที่แปลก เกี่ยวกับฉัน และ เมื่อคุณค้นหาคุณจะเกลียดฉันลิลลี่: ผมไม่ทราบว่ามีเรื่องตลกเกี่ยวกับคุณ โปรดเชื่อฉันทอม: ตกลง ฉันเชื่อลิลลี่: ดังนั้น เจอคืนวันเสาร์ที่ 8 หรือไม่ เราจะพบในป่าราดหน้า: ไม่กี่วันถัดไป ทอมมี่เดินบนอากาศทอม: บางทีดวงจันทร์จริง ๆ ไม่เต็มจนถึงวันอาทิตย์ราดหน้า: อย่างไรก็ตาม คุณสามารถเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่คืนวันเสาร์ลิลลี่: ซึ่งเป็นเด็กนั้นหวาน สองนาทีหลังจากแปดได้ โอ้ ที่ต้อง...ทอม: สวัสดี ลิลลี่ I'm...(Howls) ขออภัยลิลลี่: (Screams) Ahhhhhh !!!ราดหน้า: หมด ลิลลี่วิ่งหนีไปลิลลี่: ช่วย วิธีใช้! มนุษย์หมาป่าทอม: และเธอกล่าวว่า เธอจะไม่แคร์ถ้ามีเรื่องตลกเกี่ยวกับฉันลิลลี่: มนุษย์หมาป่า มนุษย์หมาป่า!!!Cits: มนุษย์หมาป่าทอม: (แล่นลอยเรื่อยไป)เมือง 1: จับเขาเมืองที่ 2: เราไม่สามารถปล่อยให้มันวิ่ง scaring เด็กของเราลิลลี่: (ร้องไห้) มันกินไม่ดี รักทอมแม่: ฉันไม่ดีทอมพ่อ: ผมรู้นี้จะเกิดขึ้น เด็กอักขระไม่ได้ราดหน้า: ทอมมี่ ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ใกล้เคียง มีตก overheard พวกเขาพูดทอม: น้อยเขาไม่ทราบผมทอมมี่ (แล่นลอยเรื่อยไป) Rats มีฉันไปอีกเมืองที่ 3: มีเมืองที่ 1: หลังจากเขาราดหน้า: เพียงนั้น วัวฮอว์กินส์ร่วมค้นหาวัว: ใครคือกลัวมนุษย์หมาป่าโง่บางราดหน้า: การค้นหาไปจนกว่าดวงจันทร์ไปลง เพียงแล้ว เป็นทอมด้อมออกมาจากป่า เขาถูกพบ โดยตำรวจหัวหน้า: ใครอยู่ที่นั่นทอม: กรุณาอย่ายิง ฉันสามารถอธิบายประธาน: ไม่ต้อง กังวล ทอม มนุษย์หมาป่าไม่มาหลังจากที่คุณทุกวันราดหน้า: ทอมมี่รู้สึกหน้าผากและฟันของเขา และเขากลับมาเป็นปกติที่เกิดขึ้นจริงทอม: ไม่มี, (หยุด) ไม่ ผมคิดว่า พวกเขาไม่หัวหน้า: ตอนนี้รันบนบ้าน ผมมั่นใจว่า พ่อแม่จะดีใจที่เห็นคุณราดหน้า: ทอมมี่ให้เริ่มเดินหน้าแรกทอม: แต่ฉันไม่สามารถกลับบ้าน ผู้คนจะจดจำสิ่งที่ฉันได้กล่าว ดวงจันทร์จะเต็มอีก และช้า ใครจะคิดออกราดหน้า: ทอมมี่ มีทำการตัดสินใจของเขา เอารถถัดไปรัฐอื่น มีเขาพบฟาร์มที่คนมีความยินดีที่จะนำเขาในแม้หลังจากที่เขาบอกพวกเขาเกี่ยวกับสภาพของเขาฟาร์ม: มนุษย์หมาป่า shmerewolf เรื่องใหญ่คืออะไร ฉันได้ขบ toenails ตัวเองราดหน้า: เพื่อทอม ๔ ช่วยฟาร์มและงานอื่น ๆ ครั้งแรกในชีวิต ทอมมี่รู้สึกมีความหวังเกี่ยวกับอนาคตของเขา (ชั่วคราว) แต่ แล้ว, (ชั่วคราว) อุบัติเหตุเกิดขึ้นฟาร์ม: ทอมมี่ คุณรู้ว่า คุณยินดีต้อนรับค่ะ คุณความดีของผู้ปฏิบัติงาน และเราชอบเห่าหอนของคุณ แต่เราแค่ไม่สามารถจะหลวมไก่ใด ๆ เพิ่มเติม ดังนั้น โปรดระวังเดือนถัดไป OKทอม: ขออภัย ฉันจะพยายามทำดีราดหน้า: ทอมมี่เพื่อตัดสินใจช่วยออก โดยรับงานอื่นทอม: ฉันต้องการบางรายได้จ่ายสำหรับไก่บางใหม่ราดหน้า: ในที่สุดทอมพบงานทำงานใน diner ในเมืองใกล้เคียง มันถูกเรียกว่าคาเฟ่ของโจโจ: พูด ทอมมี่ คุณกำลังผู้ปฏิบัติงานที่ดี คุณจริง ๆ มีวิธีกับไข่กวน วิธีการเกี่ยวกับการทำงานกะกลางคืน คุณจะได้รับคำแนะนำดีกว่าทอม: ขอ โจ แต่ไม่ได้โจ: อะไรพวง แมรี่ไม่ได้คืนอย่างใดอย่างหนึ่งแมรี่: ฉันเคยบอกคุณก่อน ฉันเพียงแค่ไม่ สามารถ โจราดหน้า: แมรี่ทำหลังเคาน์เตอร์ที่ มีทอมมี่ สิ้นสุดวันทำงานได้แมรี่: จะหกโมง เวลาเราไป ทอมมี่ทอม: Uh หูแมรี่: มีจันทร์เต็มดวงคืนนี้ทอม: Uh หูแมรี่: โจ ฉันได้รับบ้านทันทีที่ฉันสามารถทอม: ฉัน เกินไปแมรี่: คุณอยู่ในฟาร์ม ทอมทอม: Uh หูแมรี่: เป็นอะไรกับคุณ คุณไม่สามารถพูดได้อย่างไรทอม: โอ้ แมรี่ ฉัน...(กริ่งโทรศัพท์)แมรี่: ฮัลโหลโจ: (ทางโทรศัพท์) แมรี่ รถติดอยู่ และทอมจะต้องให้ร้านค้าเปิดจนกว่าจะได้รับกลับมาแมรี่: โจ ฉันเคยบอกคุณได้ในเวลากลางคืนโจ: ไม่เป็นชอบให้ฉันแมรี่: โอ้ ทั้งหมดขวาราดหน้า: มันเติบโตเข้มนอก ทอมมี่เป็นห่วงมาก เขายังคงมองในส่วนเงาของเครื่องกาแฟเพื่อดูถ้ามีสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เขาได้เห็นว่า แมรี่ทำหน้าที่แพงกว่า เกินไปทอม: ผมต้องทำให้เธอประสาทราดหน้า: สุดท้าย ทอมเห็นแสงแรกของดวงจันทร์เต็ม เขาเริ่มทำงานออกจากประตู แต่แล้ว เขาเห็นแมรี่ถูกรัน เกินไป เธอผลัก ด้วยมือของเขาเหมือนกับโจได้มาผ่านประตูโจ: ขอบคุณสำหรับร้านค้า คุณสองชม เฮ้ พวกเขากำลังในการรีบแวะราดหน้า: ทอมมี่อาจรู้สึกว่าขนที่หน้า และเห็นบนมือของเขา ดังนั้นเขาวิ่งตรงเข้าป่าทอม: ฉันต้องหลบก่อนฉัน howlราดหน้า: เขาวิ่งเข้าไปในป่า เขาได้ยินเสียงที่ผิดปกติ, (หยุด) และยังแมรี่: (แล่นลอยเรื่อยไป)ทอม: โอ้ Mary จะทำอะไรที่นี่แมรี่: โอ้ ทอมมี่ จะทำอะไรที่นี่ทั้งสอง: (Howl)ราดหน้า ทอมมี่และแมรี่มีทั้งความสุขที่ได้พบเพื่อนในที่สุด ตอนนี้ ทอมทำงานที่ฟาร์มในขณะที่แมรี่ baby-sits เด็ก โดยบอกพวกเขาเรื่องราวแมรี่: และเพื่อหมาป่ากลืนกินสีแดงเล็กๆ ขี่ฮูดและเขาอาศัยอยู่อย่างมีความสุขตลอดไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Nar: Oak Valley เป็นเหมือนหนึ่งหมื่นเมืองอื่น ๆ ยกเว้นสำหรับบ้านหลังเล็ก ๆ เรียบร้อยบนถนนสเตท มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีปัญหาชีวิตอยู่. ทอม: (เสียงโหยหวนเหมือนหมาป่า.) Nar: ทุกเดือนเมื่อพระจันทร์เต็มดวงเพิ่มขึ้นในท้องฟ้าขนยาวงอกออกมาจากหน้าผากและมือของเขาและสองของฟันของเขากลายเป็นความยาวคมเขี้ยว . ทอม: (เสียงโหยหวนเหมือนหมาป่า.) Nar. ทอมมี่เป็นมนุษย์หมาป่าทอม: ทำไมต้องเป็นฉัน? เด็กคนอื่น ๆ ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับดวงจันทร์ พวกเขาสามารถไปทางขวาในการทำบ้านของพวกเขาหรือดูทีวี แต่ไม่ได้ฉัน! (เสียงโหยหวนเหมือนหมาป่า.) Nar: ทั้งหมดทั่วเมืองประชาชนสงสัยว่าเสียงได้. ซีไอ 1: อะไรที่? Cit ที่ 2: มันเป็นสุนัขป่า? Cit ที่ 3: มันเป็นหมาป่า? Nar: เดือนที่ทอมมี่ทุกคนกลายเป็น . ห่วงมากทอม: ถ้าพ่อแม่ของฉันหา? พ่อ: ทอมมี่คุณปลาย! ทอม. ขออภัยพ่อพ่อ: คุณไม่ควรนอนดึก มันไม่ดีสำหรับตัวคุณ. แม่: คุณดูเหนื่อยทอมมี่ คุณไม่ได้นอนหลับดีหรือไม่? Sis: ฉันไม่ได้ ตลอดทั้งคืนที่ฉันได้ยินเสียงที่ บางชนิดของสุนัขหรือหมาป่า! แม่: ฉันได้ยินมันเกินไปที่รัก มันอาจจะเป็นนกฮูก. Sis: ไม่มีมันเป็นหมาป่า! พ่อ: ไม่เคยมีหมาป่ารอบ ๆ ที่นี่หลายร้อยปี. Sis: แล้วมันเป็นมนุษย์หมาป่า! ทอม (โช้ก) ขอโทษนะ. พ่อ: โทมัส, เคี้ยว อาหารของคุณอย่างระมัดระวังมากขึ้น. แม่: สิ่งที่รัก? Sis: มนุษย์หมาป่า! ใครบางคนที่จะกลายเป็นหมาป่าเมื่อดวงจันทร์จะเต็ม. พ่อ: ทอมที่คุณคิดว่าคุณกำลังจะไป? ทอม: ฉันกำลังจะไปนอน ฉันรู้สึกไม่สบายเกินไปที่จะไปโรงเรียนในวันนี้. พ่อ: เด็กชายคนนั้นจะกลายเป็นก้นบางวัน เขามีตัวละครที่ไม่มี. ฉาก 2 Nar: เป็นเด็กทอมมี่ได้ดูเหมือนปกติ. ทอม: ฉันไม่ชอบเรื่องนี้แม่. แม่: ทำไมคุณไม่ชอบมันได้หรือไม่ทอม: เล็ก ๆ น้อย ๆ ขี่ฮูดสีแดงได้รับออกฟรี แต่พวกเขายิงหมาป่าที่ไม่ดี นั่นคือไม่ยุติธรรม! แม่: แต่หมาป่าไม่เป็นผลดี เขาอยากที่จะกินสาวน้อย. ทอม: ใช่! ที่จะเป็นอย่างจริงๆ ดังนั้นหมาป่าทำไมมักจะต้องสูญเสีย? พ่อ: วัตถุประสงค์ของเรื่องราวเหล่านี้ลูกชายคือการพัฒนาตัวละคร. Nar: ต่อมาเป็นวัยรุ่นที่ไม่มีความสุข, ทอมมี่อ่านคำแนะนำคอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ เขาตัดสินใจที่จะเขียน. ทอม: รักแอ๊บบี้, ฉันมีปัญหา (หยุดชั่วคราว) โอ้สิ่งที่ใช้? ว่าเธออาจจะรู้ว่าสิ่งที่จะทำอย่างไร? Nar: ดังนั้นทอมมี่พยายามบอกแพทย์ประจำครอบครัว. ทอม: หมอผมมนุษย์หมาป่า. หมอ: คุณได้รับความอุดมสมบูรณ์ของอากาศบริสุทธิ์และการออกกำลังกายทอม: ใช่ฉันวิ่งผ่าน ป่าและภูเขาที่ยิ่งใหญ่. หมอ: ก็ไม่ต้องกังวลว่ามันเป็นเพียงขั้นตอนที่คุณกำลังจะผ่าน. Nar: สุดท้ายทอมมี่ตัดสินใจที่จะบอกพ่อของเขา. ทอม: พ่อเป็นคุณไม่ว่าง? พ่อ: ฉัน พยายามที่จะทำสิ่งที่มีค่า ที่คุณเห็นในกองหนึ่งที่ผมใส่ค่าที่เราจะไม่จ่ายเงินในเดือนนี้ นี้กองอื่น ๆ คือค่าที่เราจะไม่จ่ายเงินในเดือนถัดไป. ทอม: ดีพ่อเห็นฉันมีปัญหา. พ่อ: ผมไม่ทราบว่าวิธีการที่เราใช้จ่ายเงินมากในอาหาร. แม่: บางครั้งผม คิดว่าคนที่กินเนื้อดิบออกจากตู้เย็น มันหายไปประมาณเดือนละครั้งมาก. ทอม: นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ ... พ่อ: ภรรยาที่รักของฉันสิ่งที่คุณหมายถึงอะไรแม่: ฉันก็หมายถึง ... Nar: ณ จุดนี้ทอมมี่ตัดสินใจว่ามันไม่ได้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่จะบอกพ่อแม่ของเขา . ทอม: Aw, สิ่งที่ใช้? 3 ฉากNar: เป็นทอมมี่โตขึ้นเขาก็กลายเป็นกลัวที่จะแขวนรอบกับวัยรุ่นคนอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลากลางคืน กระทิงฮอว์กินพาลเมืองที่เลือกบนเขา. กระทิง: มีอะไรเรื่องนี้กับคุณทอมมี่? เราไม่เคยเห็นคุณที่ร่วมแฮมเบอร์เกอร์ห้อยออกมาเหมือนเป็นคนปกติ จะไม่ปล่อยให้คุณแม่คุณออกในเวลากลางคืน? Byst: รับเขากระทิงรับเขา! (พวกเขาทั้งหมดหัวเราะ.) Nar: แต่บางครั้งความสุขหวานแม้กระทั่งชีวิตไม่มีความสุขมากที่สุด คุณจะเห็นหลังอาหารกลางวันที่โรงเรียนทอมมี่ใช้ในการยืนพิงตู้เก็บของ แล้ววันหนึ่งเขาสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้รับการยืนพิงตู้เก็บของเธอ. ทอม. สวัสดีลิลลี่: สวัสดี ลิลลี่ชื่อของฉันและฉันใหม่ที่นี่. ทอม: (พูดตะกุกตะกัก) สวัสดี ... ลิลลี่: ถ้าคุณต้องการที่จะได้รับรู้ว่าผมดีกว่าหนุ่มใหญ่, ทำไมเราไม่ออกไปข้างนอกในคืนวันเสาร์? ทอม: (พูดตะกุกตะกัก) เอส คืน .S..S..Saturday? ลิลลี่: มีอะไรผิดปกติเด็กคนรักของคุณไม่ชอบฉัน? ทอม: วิธีการเกี่ยวกับสัปดาห์ต่อไปวันอังคารลิลลี่: วันเสาร์หรือไม่ มีพระจันทร์เต็มดวงคืนนั้นและฉันไม่ต้องการที่จะพลาดไม่ได้ถ้าคุณรู้ว่าสิ่งที่ผมหมายถึง. ทอม: Look, ลิลลี่, มีบางอย่างที่คุณควรรู้เกี่ยวกับตัวฉัน ฉันแค่ไม่ชอบเด็กคนอื่น ๆ . ลิลลี่: ฉันรู้ว่าแฟน คุณใจดีและอ่อนโยน. ทอม: จริงๆมีอะไรบางอย่างแปลก ๆ เกี่ยวกับฉันและเมื่อคุณหาคุณจะเกลียดฉัน. ลิลลี่: ผมจะไม่ทราบว่ามีอะไรบางอย่างที่ตลกเกี่ยวกับคุณ กรุณาเชื่อฉัน. ทอม: ตกลงผมเชื่อว่าคุณ. ลิลลี่: ดังนั้นฉันจะเห็นคุณคืนวันเสาร์ที่แปด? เราจะได้พบกันในป่า. Nar: อีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ทอมมี่กำลังเดินอยู่บนอากาศ. ทอม: บางทีดวงจันทร์จะไม่ได้จริงๆจะเต็มไปจนถึงวันอาทิตย์. Nar: แต่คุณสามารถคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนวันเสาร์ที่. ลิลลี่ : อยู่ที่ไหนว่าเด็กหวาน? มันเป็นสองนาทีหลังจากแปด โอ้ว่าจะต้อง ... ทอม: สวัสดี, ลิลลี่, ขอโทษฉัน ... (เสียงโหยหวน).. ลิลลี่: (เสียงกรีดร้อง) ahhhhhh !!!!!!! Nar: กลัวลิลลี่วิ่งหนีไป. ลิลลี่: ช่วยด้วย! ช่วย! มนุษย์หมาป่า! ทอม: และเธอบอกว่าเธอจะไม่สนใจว่ามีบางอย่างที่ตลกเกี่ยวกับฉัน. ลิลลี่: มนุษย์หมาป่า, มนุษย์หมาป่า !!! Cits: มนุษย์หมาป่าทอม: (เสียงโหยหวน) ซีไอ 1: จับเขาCit ที่ 2: เราไม่สามารถปล่อยให้มันวิ่งไปรอบ ๆ กลัวเด็ก ๆ ของเรา! ลิลลี่: (ร้องไห้) มันกินไม่ดีที่รักทอมมี่! แม่: ทอมมี่ที่น่าสงสารของฉันพ่อ: ฉันรู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น เด็กมีตัวละครที่ไม่มี. Nar: ทอมมี่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ที่อยู่ใกล้เคียงได้ได้ยินพวกเขาพูดคุย. ทอม: อย่างน้อยพวกเขาไม่ได้รู้ว่าฉันทอมมี่ (เสียงโหยหวน) หนูมีฉันไปอีกครั้ง. ซีไอ 3: มีมันเป็น! Cit 1: หลังจากที่เขา! Nar: เพียงแค่นั้นกระทิงฮอว์กินเข้าร่วมการค้นหา. กระทิง: ใครกลัวของบางมนุษย์หมาป่าโง่Nar: การค้นหาไปจนกว่า ดวงจันทร์ลงไป ทันใดนั้นขณะที่ทอมมี่ถูกแอบออกจากป่าเขาเป็นด่างโดยอธิบดีกรมตำรวจ. หัวหน้า: ใครมีทอม: กรุณาอย่ายิง! ฉันสามารถอธิบาย. หัวหน้า: ไม่ต้องกังวล, ทอม, มนุษย์หมาป่าไม่ได้มาหลังจากที่คุณทุกวัน. Nar: ทอมมี่รู้สึกหน้าผากของเขาและฟันและตระหนักว่าเขาก็กลับมาเป็นปกติ. ทอม: ไม่มี (หยุด) ไม่มีฉัน คิดว่าพวกเขาไม่ได้. หัวหน้า: ตอนนี้ทำงานในบ้าน ฉันแน่ใจว่าพ่อแม่ของคุณจะดีใจที่ได้พบคุณ. Nar: ดังนั้นทอมมี่เริ่มเดินกลับบ้าน. ทอม: แต่ฉันไม่สามารถกลับบ้านได้ คนจะจำสิ่งที่ฉันได้กล่าวว่า ดวงจันทร์จะเต็มอีกครั้งและไม่ช้าก็เร็วคนที่จะคิดออก. Nar: ทอมมี่มีทำให้การตัดสินใจของเขาเอารถบัสต่อไปยังรัฐอื่น ที่นั่นเขาได้พบในฟาร์มที่ผู้คนก็ดีใจที่จะพาเขาแม้หลังจากที่เขาบอกพวกเขาเกี่ยวกับสภาพของเขา. ฟาร์ม: มนุษย์หมาป่า, shmerewolf สิ่งที่เป็นเรื่องใหญ่? ฉันได้รับคุดเล็บเท้าตัวเอง. Nar: ดังนั้นทอมมี่อยู่ที่นั่นให้ความช่วยเหลือกับการทำการเกษตรและอื่น ๆ เหลือเกิน เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาทอมมี่รู้สึกความหวังเกี่ยวกับอนาคตของเขา (Pause) แต่แล้ว (หยุด) อุบัติเหตุที่เกิดขึ้น. ฟาร์ม: ทอมมี่คุณรู้ว่าคุณยินดีที่จะอยู่ที่นี่ คุณเป็นคนที่ดีและเราชอบที่ยิ่งใหญ่ของคุณ แต่เราก็ไม่สามารถที่จะหลวม ๆ ไก่มากขึ้น ดังนั้นควรระมัดระวังในเดือนถัดไป, OK? ทอม: ขออภัย ผมจะพยายามทำดี. Nar: ดังนั้นทอมมี่ตัดสินใจที่จะช่วยให้ออกจากการรับงานอื่น. ทอม: ฉันต้องการที่จะได้รับเงินที่จะจ่ายสำหรับไก่ใหม่บาง. Nar: ในที่สุดทอมมี่พบตำแหน่งงานที่ทำงานในร้านอาหารในบริเวณใกล้เคียง ตัวเมือง มันถูกเรียกว่าคาเฟ่โจ. โจ: Say ทอมมี่คุณเป็นคนที่ดี จริงๆคุณมีวิธีการที่มีไข่ วิธีการเกี่ยวกับการทำงานกะกลางคืน? คุณจะได้รับเคล็ดลับที่ดีกว่า. ทอม: ขออภัยโจ แต่ฉันไม่สามารถ. โจ: อะไรพวง แมรี่จะไม่ทำงานทั้งคืน. แมรี่: ผมเคยบอกคุณก่อนที่จะฉันเพียงแค่ไม่สามารถโจ. Nar: แมรี่ทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์กับทอมมี่ มันเป็นจุดสิ้นสุดของวันทำงานของพวกเขา. แมรี่: มันเป็น 06:00 เวลาที่เราจะไปทอมมี่. ทอม: เอ่อ hu. แมรี่:. มีพระจันทร์เต็มดวงในคืนนี้เป็นทอม. เอ่อ hu แมรี่: ที่ไหนโจคืออะไร? ฉันจะได้รับบ้านโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้. ทอม: ฉันด้วย. แมรี่: คุณอาศัยอยู่ในฟาร์มทอม? ทอม. เอ่อ hu แมรี่: เป็นอะไรกับคุณ? คุณไม่สามารถพูดคุย? ทอม: โอ้, แมรี่ฉัน ... (แหวนโทรศัพท์) แมรี่: สวัสดี? โจ: (บนโทรศัพท์) แมรี่รถของฉันจะติดอยู่ คุณและทอมจะต้องให้ร้านค้าเปิดให้บริการจนถึงฉันกลับ. แมรี่โจผมได้บอกคุณฉันไม่สามารถทำงานได้ในเวลากลางคืน. โจ: ไม่ได้แม้ในขณะที่โปรดปรานกับผมหรือเปล่าแมรี่: โอ้ขวาทั้งหมด. Nar : ขณะที่มันเติบโตเข้มนอกทอมมี่กลายเป็นมากขึ้นและความกังวลใจมากขึ้น เขายังคงมองในส่วนเงาของเครื่องชงกาแฟเพื่อดูว่ามีสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เขาจะได้เห็นว่าแมรี่ทำหน้าที่แปลกเกินไป. ทอม: ผมจะต้องทำให้ประสาทของเธอ. Nar: สุดท้ายทอมเห็นแสงแรกของดวงจันทร์เต็ม! เขาเริ่มวิ่งออกไปที่ประตู แต่แล้วเขาก็เห็นมารีย์กำลังวิ่งออกไปด้วยเช่นกัน เธอผลักดันโดยเขาเช่นเดียวกับโจที่ผ่านมาทางประตู. โจ: ขอบคุณเพื่อดูร้านคุณทั้งสอง เฮ้พวกเขาอยู่ในรีบร้อนอันยิ่งใหญ่. Nar: ทอมมี่รู้สึกว่าขนบนใบหน้าของเขาและเห็นว่ามันอยู่ในมือของเขาเพื่อให้เขาวิ่งตรงเข้าไปในป่า. ทอม: ฉันมีที่จะได้รับออกไปก่อนที่ผมจะเห่าหอน. Nar: ขณะที่เขา วิ่งเข้าไปในป่าที่เขาได้ยินเสียงที่เป็นเรื่องแปลก (หยุดชั่วคราว) และยังคุ้นเคย. แมรี่: (เสียงโหยหวน) ทอม: โอ้, แมรี่! คุณกำลังทำอะไรที่นี่? แมรี่: โอ้, ทอมมี่! คุณกำลังทำอะไรที่นี่? ทั้งสอง: (เสียงหอน) Nar ทอมมี่และแมรี่มีทั้งความสุขที่จะได้พบเพื่อนที่ล่าสุด ตอนนี้ทอมมี่ทำงานที่ฟาร์มในขณะที่แมรี่เด็กนั่งเด็กโดยบอกพวกเขาเรื่อง. แมรี่: ดังนั้นหมาป่ากลืนกินหนูน้อยหมวกแดงและเขาอาศัยอยู่อย่างมีความสุขหลังจากที่เคย