The boiling point of a substance is

The boiling point of a substance is the temperature at which the vapor pressure of the liquid equals the pressure surrounding the liquid[1][2] and the liquid changes into a vapor.

A liquid in a vacuum has a lower boiling point than when that liquid is at atmospheric pressure. A liquid at high-pressure has a higher boiling point than when that liquid is at atmospheric pressure. In other words, the boiling point of a liquid varies depending upon the surrounding environmental pressure. For a given pressure, different liquids boil at different temperatures.

The normal boiling point (also called the atmospheric boiling point or the atmospheric pressure boiling point) of a liquid is the special case in which the vapor pressure of the liquid equals the defined atmospheric pressure at sea level, 1 atmosphere.[3][4] At that temperature, the vapor pressure of the liquid becomes sufficient to overcome atmospheric pressure and allow bubbles of vapor to form inside the bulk of the liquid. The standard boiling point is now (as of 1982) defined by IUPAC as the temperature at which boiling occurs under a pressure of 1 bar.[5]

The heat of vaporization is the energy required to transform a given quantity (a mol, kg, pound, etc.) of a substance from a liquid into a gas at a given pressure (often atmospheric pressure).

Liquids may change to a vapor at temperatures below their boiling points through the process of evaporation. Evaporation is a surface phenomenon in which molecules located near the liquid's edge, not contained by enough liquid pressure on that side, escape into the surroundings as vapor. On the other hand, boiling is a process in which molecules anywhere in the liquid escape, resulting in the formation of vapor bubbles within the liquid.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จุดเดือดของสารที่เป็นอุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันรอบของเหลว [1] [2] และการเปลี่ยนแปลงของเหลวเป็นไอ.

ของเหลวในสูญญากาศมีจุดเดือดต่ำกว่า เมื่อของเหลวที่เป็นที่ความดันบรรยากาศ ของเหลวที่ความดันสูงมีจุดเดือดสูงกว่าเมื่อของเหลวที่เป็นที่ความดันบรรยากาศ ในคำอื่น ๆจุดเดือดของของเหลวแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับความดันสิ่งแวดล้อมโดยรอบ เพื่อดันให้ของเหลวที่แตกต่างกันเดือดที่อุณหภูมิที่แตกต่างกัน.

จุดเดือดปกติ (เรียกว่าจุดเดือดบรรยากาศหรือจุดความดันบรรยากาศเดือด) ของของเหลวเป็นกรณีพิเศษในการที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันบรรยากาศที่กำหนดไว้ที่ระดับน้ำทะเลที่ 1 บรรยากาศ. [3] [4 ] ที่อุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวกลายเป็นเพียงพอที่จะเอาชนะความดันบรรยากาศและอนุญาตให้ฟองอากาศของไอในรูปแบบภายในกลุ่มของของเหลว จุดเดือดมาตรฐานคือตอนนี้ (ณ 1982) ที่กำหนดโดย IUPAC เป็นอุณหภูมิที่เดือดเกิดขึ้นภายใต้ความกดดันของบาร์ 1. [5]

ความร้อนของการกลายเป็นไอเป็นพลังงานที่จำเป็นในการเปลี่ยนปริมาณที่กำหนด (โมล, กิโลกรัมปอนด์ ฯลฯ) ของสารจากของเหลวเป็นก๊าซที่ความดันที่กำหนด (มักจะความดันบรรยากาศ).

ของเหลวอาจมีการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้ไอที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดของพวกเขาผ่านกระบวนการของการระเหย ระเหยเป็นปรากฏการณ์พื้นผิวในการที่โมเลกุลตั้งอยู่ใกล้ขอบของเหลวที่ไ​​ม่ได้โดยมีความดันของเหลวเพียงพอในด้านที่หลบหนีเข้ามาในสภาพแวดล้อมที่เป็นไอในทางกลับกันเดือดเป็นกระบวนการที่โมเลกุลที่ใดก็ได้ในการหลบหนีของของเหลวที่มีผลในการก่อตัวของฟองไอของเหลวภายใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จุดเดือดของสารคือ อุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันที่รอบของเหลว [1] [2] และของเหลวเปลี่ยนเป็นไอน้ำ

ของเหลวในสุญญากาศมีจุดเดือดต่ำกว่าเมื่อของเหลวที่อยู่ในความดันบรรยากาศ ของเหลวที่ปั้มมีจุดเดือดสูงกว่าเมื่อของเหลวที่อยู่ในความดันบรรยากาศ ในคำอื่น ๆ จุดเดือดของของเหลวแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับแรงกดดันด้านสิ่งแวดล้อมโดยรอบ สำหรับกำหนดความดัน ของเหลวต่าง ๆ ต้มในอุณหภูมิที่แตกต่างกัน

ปกติจุดเดือด (ยังเรียกว่าบรรยากาศจุดเดือดหรือจุดเดือดความดันบรรยากาศ) ของของเหลวเป็นกรณีพิเศษที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันบรรยากาศกำหนดไว้ที่ระดับน้ำทะเล บรรยากาศ 1[3][4] อุณหภูมิที่ ความดันไอของของเหลวกลายเป็นเพียงพอที่จะเอาชนะความดันบรรยากาศ และทำให้ฟองของไอน้ำแบบฟอร์มภายในของของเหลว จุดเดือดมาตรฐานได้ขณะนี้ (ณ 1982) กำหนด โดยยิ่ง ๆ เป็นอุณหภูมิที่เดือดที่เกิดขึ้นภายใต้ความดัน 1 บาร์[5]

กลายเป็นไอของความร้อนเป็นพลังงานที่ต้องแปลงเป็นปริมาณ (แบบโมล กิโลกรัม ปอนด์ ฯลฯ) ของสารจากของเหลวเป็นก๊าซที่ความดันที่กำหนด (มักจะดันอากาศ) ได้

อาจเปลี่ยนของเหลวเป็นไอที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดของตนผ่านกระบวนการระเหยได้ ปรากฏการณ์ผิวที่โมเลกุลที่อยู่ใกล้ขอบของของเหลว ไม่ได้อยู่เพียงพอความดันของเหลวที่ด้านข้าง หนีเข้าไปในสภาพแวดล้อมที่เป็นไอระเหยได้ บนมืออื่น ๆ เดือดเป็นกระบวนการในโมเลกุลใดที่ใดก็ได้ในการหลบหนีของเหลว การก่อตัวของไอน้ำเกิดฟองภายในของเหลว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่จุดเดือดของสาระสำคัญคือที่ อุณหภูมิ ที่ไอความดันของน้ำซึ่งเท่ากับที่ความดันอยู่โดยรอบที่ผสมน้ำยาทำความสะอาด[ 1 ][ 2 ]และการเปลี่ยนแปลงที่ผสมน้ำยาทำความสะอาดลงในที่ไอ.

ที่ผสมน้ำยาทำความสะอาดในเครื่องดูดฝุ่นมีจุดเดือดที่ต่ำลงกว่าเมื่อที่ผสมน้ำยาทำความสะอาดอยู่ที่ที่มีบรรยากาศที่กดดัน. ผสมน้ำยาทำความสะอาดที่แรงดันสูงที่มีจุดเดือดสูงกว่าเมื่อผสมน้ำยาทำความสะอาดที่มีแรงดันบรรยากาศ ในคำอื่นๆจุดเดือดของของเหลวที่จะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับความกดดันด้านสิ่งแวดล้อมโดยรอบ สำหรับความดันให้ต้มน้ำหรือของเหลวอื่นที่มี อุณหภูมิ ที่แตกต่างกัน.

ตามปกติจุดเดือด(หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าจุดเดือดที่มีบรรยากาศที่ได้หรือจุดเดือดแรงดันบรรยากาศ)ของของเหลวที่มีกรณีพิเศษที่มีอยู่ในความกดดันซึ่ง Vapor ของของเหลวจะเท่ากับความดันที่มีบรรยากาศที่กำหนดไว้ที่ระดับน้ำทะเล 1 บรรยากาศ.[ 3 ],[ 4 ]ที่ อุณหภูมิ ที่แรงดันไอน้ำของของเหลวที่จะกลายเป็นเพียงพอที่จะสามารถเอาชนะความกดดันที่มีบรรยากาศที่ช่วยให้ระบายวงกลมตัวเลือกและของ Vapor เพื่อแบบฟอร์มด้านในเป็นจำนวนมากของของเหลวได้ ได้มาตรฐานจุดเดือดคือในขณะนี้(ในปี 1982 แล้ว)ที่กำหนดโดย iupac ที่ อุณหภูมิ ที่เดือดจะเกิดขึ้น ภายใต้ แรงกดดันของบาร์ 1 .[ 5 ],

ที่ความร้อนในการทำให้เป็นไอเป็นพลังงานที่จำเป็นในการปรับเปลี่ยนให้จำนวน(ที่ website : www . mol ,กก.,ปอนด์,เป็นต้น)ของสารที่ผสมน้ำยาทำความสะอาดที่จากไปในน้ำมันที่ความดันให้(มักแรงดันบรรยากาศ)

ของเหลวหรืออาจมีการเปลี่ยนแปลงไอที่ อุณหภูมิ ที่ต่ำกว่าจุดเดือดของพวกเขาผ่านกระบวนการของระเหย ระเหยเป็นปรากฎการณ์บนพื้นผิวที่โมเลกุลของตั้งอยู่ใกล้กับขอบของของเหลวที่ไม่มีอยู่ด้วยความดันน้ำไม่เพียงพอที่ด้านข้างที่หนีไปอยู่บริเวณโดยรอบเป็นไออีกด้านหนึ่งที่กำลังเดือดเป็นกระบวนการที่โมเลกุลของที่ใดก็ได้ในหนีไปผสมน้ำยาทำความสะอาดที่เป็นผลในการก่อตัวขึ้นของ Vapor ฟองสบู่ผสมน้ำยาทำความสะอาดที่อยู่ ภายใน