i never had the opportunity to serv

i never had the opportunity to serve great-grandchildren even this once i miss your grandma food crafts.
Don’t Let First Impressions Ruin Your Roommate Relationship
by Guest Post - Posts (71). Posted Wednesday, June 12th, 2013 at 9:51 am

You may remember Rahela from the story she shared almost exactly a year ago, when she was finishing two years of high school in the U.S. She hadn’t made any close friends in those two years and was struggling to explain why. A year later, she’s just finished her freshman year in college. She went in hoping for a clean start, and excited about meeting some new people, especially her roommate. But when her relationship with the roommate had a somewhat rocky start, Rahela wondered whether she was destined to spend college lonely once again.

Here’s Rahela’s story of how she got off on the wrong foot with her roommate, and why first impressions aren’t always correct:

Would my college roommates be like this?
“I know that you would have liked to have had an American roommate,” my host mother said as we drove straight from the airport to my first day of college, “but she is from Tanzania.”

I was very nervous to start college. I had already studied in the U.S. for high school, but this would be a new and a different environment. At the same time, I was feeling eager to start my first day – I was already a week late due to visa issues coming from Afghanistan – and I was looking forward to getting introduced to new people, especially my roommate.

“That is fine,” I told my host mother, optimistically. “I wanted an American roommate to improve my English, but it is okay. A girl from Tanzania may help too.”

I have heard many stories from students who had a hard time living with their roommates and even had to move out because they couldn’t get along. I knew that my roommate and I would have two different personalities, with two different cultural backgrounds, countries and beliefs, but trusted that I could adapt to different or even difficult conditions and be happy.

My roommate was the second person I met on campus. She was sitting on her bed doing her homework when I walked into the room, and she stood up to introduce herself to my host mother and me. Her name was “Shraddha,” but she said I could call her “Shah.”

My first impression was that she seemed like a kind girl, but also a rich and proud person. She seemed introverted, but she was more talkative with me than with the other students, which made me feel special.

I wanted to share my experiences, to talk about my country and my family with her. It seemed like she had the same feeling. Sometimes she felt homesick, missed her family and cried at the beginning. I understood what she was feeling, and I wanted to hug her and tell her not to worry, that everything will be alright after a while. But I thought it might not be appropriate in her culture for me to interfere.

During the past two years of high school and living in the U.S. I hadn’t made any close friends. This was a chance to be friends with my roommate.

I remember we both had to sign an agreement about living with a roommate and one of the sentences said, “Do not disturb your roommate while she is studying and do not use her personal items without her permission.” I didn’t really like this commitment, although of course I respected the rules and signed it, because I always wish to have a friend be like my sister. When she needs something she is allowed to use mine and return it back and we would never argue with each other.

About a week after our first meeting, I was feeling very happy and excited for no reason. I had an urge to run like a kid and express my feeling to my roommate. On the way back from the dining hall, I asked her to run with me but she refused and said, “No one can be my friend, except my classmates in Tanzania.”

I felt the blood stop in my veins.

I had really hoped that we would be friends, but now I lost my hope and felt that no one could be my friend. I went to the bathroom and the tears came unintentionally. I did not want her to know.

As time passed, however, I felt we became closer. Maybe she just needed more time to get to know me. I thought that I might not be close like her friends back home, but I could show her that I could still be a normal friend to her.

My roommate, always the absolute first person to arrive to class!
My roommate, always the absolute first person to arrive to class!
We talked more and found similarities in our beliefs and cultures. I told her about my religion, Islam, and found out she could already answer all my Islamic questions because she has many Muslim friends in her city, and she said, joking, “I am a half Muslim.” I learned that she is a neat and organized person who is always the first person to arrive to class.

Christmas break was the first time I really missed her. We had both gotten used to each other. We sometimes studied together or went for an afternoon walk. We talked about our memories and experiences back home every night. We cooked our food sometimes, sang and danced, laughed and teased each other.

My roommate’s perseverance, strength and confidence motivated me to be like her and do well in my academics. She is not a rich and proud person, as I had first thought. Though she is three years younger than me, I accepted her as a role model and know her as a mature girl. My roommate is not just a roommate or a normal friend for me now. She has a special place in my life as one of my best friends.

Eventually I told her about my first impressions and the day that I got made at her and cried. She apologized for all that and I realized how deep our relationship had gotten that we could both show each other’s mistakes like a mirror and accept the reality and apologize.

I’ll never forget the last days of college when we were packing our stuff. We had a nice conversation and I asked her, “What was your favorite memory of freshman year?” She replied, “Living with you.” That day I felt I reached my goal and I found my place in her heart. We are both excited to start our sophomore year and be roommates with each other again.

Have you had a good or a bad roommate experience? What do you think it takes to build a positive relationship with your roommate? Share your story in the comments or using the form below.

You may remember Rahela from the story she shared almost exactly a year ago, when she was finishing two years of high school in the U.S. She hadn’t made any close friends in those two years and was struggling to explain why. A year later, she’s just finished her freshman year in college. She went in hoping for a clean start, and excited about meeting some new people, especially her roommate. But when her relationship with the roommate had a somewhat rocky start, Rahela wondered whether she was destined to spend college lonely once again.

Here’s Rahela’s story of how she got off on the wrong foot with her roommate, and why first impressions aren’t always correct:

Would my college roommates be like this?
“I know that you would have liked to have had an American roommate,” my host mother said as we drove straight from the airport to my first day of college, “but she is from Tanzania.”

I was very nervous to start college. I had already studied in the U.S. for high school, but this would be a new and a different environment. At the same time, I was feeling eager to start my first day – I was already a week late due to visa issues coming from Afghanistan – and I was looking forward to getting introduced to new people, especially my roommate.

“That is fine,” I told my host mother, optimistically. “I wanted an American roommate to improve my English, but it is okay. A girl from Tanzania may help too.”

I have heard many stories from students who had a hard time living with their roommates and even had to move out because they couldn’t get along. I knew that my roommate and I would have two different personalities, with two different cultural backgrounds, countries and beliefs, but trusted that I could adapt to different or even difficult conditions and be happy.

My roommate was the second person I met on campus. She was sitting on her bed doing her homework when I walked into the room, and she stood up to introduce herself to my host mother and me. Her name was “Shraddha,” but she said I could call her “Shah.”

My first impression was that she seemed like a kind girl, but also a rich and proud person. She seemed introverted, but she was more talkative with me than with the other students, which made me feel special.

I wanted to share my experiences, to talk about my country and my family with her. It seemed like she had the same feeling. Sometimes she felt homesick, missed her family and cried at the beginning. I understood what she was feeling, and I wanted to hug her and tell her not to worry, that everything will be alright after a while. But I thought it might not be appropriate in her culture for me to interfere.

During the past two years of high school and living in the U.S. I hadn’t made any close friends. This was a chance to be friends with my roommate.

I remember we both had to sign an agreement about living with a roommate and one of the sentences said, “Do not disturb your roommate while she is studying and do not use her personal items without her permission.” I didn’t really like this commitment, although of course I respected the rules and signed it, because I always wish to have a friend be like my sister. When she needs something she is allowed to use mine and return it back and we would never argue with each other.

About a week after our first meeting, I was feeling very happy and excited for no reason. I had an urge to run like a kid and express my feeling to my roommate. On the way back from the dining hall, I asked her to run with me but she refused and said, “No one can be my friend, except my classmates in Tanzania.”

I felt the blood stop in my veins.

I had really hoped that we would be friends, but now I lost my hope and felt that no one could be my friend. I went to the bathroom and the tears came unintentionally. I did not want her to know.

As time passed, however, I felt we became closer. Maybe she just needed more time to get to know me. I thought that I might not be close like her friends back home, but I could show her that I could still be a normal friend to her.

My roommate, always the absolute first person to arrive to class!
My roommate, always the absolute first person to arrive to class!
We talked more and found similarities in our beliefs and cultures. I told her about my religion, Islam, and found out she could already answer all my Islamic questions because she has many Muslim friends in her city, and she said, joking, “I am a half Muslim.” I learned that she is a neat and organized person who is always the first person to arrive to class.

Christmas break was the first time I really missed her. We had both gotten used to each other. We sometimes studied together or went for an afternoon walk. We talked about our memories and experiences back home every night. We cooked our food sometimes, sang and danced, laughed and teased each other.

My roommate’s perseverance, strength and confidence motivated me to be like her and do well in my academics. She is not a rich and proud person, as I had first thought. Though she is three years younger than me, I accepted her as a role model and know her as a mature girl. My roommate is not just a roommate or a normal friend for me now. She has a special place in my life as one of my best friends.

Eventually I told her about my first impressions and the day that I got made at her and cried. She apologized for all that and I realized how deep our relationship had gotten that we could both show each other’s mistakes like a mirror and accept the reality and apologize.

I’ll never forget the last days of college when we were packing our stuff. We had a nice conversation and I asked her, “What was your favorite memory of freshman year?” She replied, “Living with you.” That day I felt I reached my goal and I found my place in her heart. We are both excited to start our sophomore year and be roommates with each other again.

Have you had a good or a bad roommate experience? What do you think it takes to build a positive relationship with your roommate? Share your story in the comments or using the form below.

0/5000

จาก: -

เป็น: -

ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]

คัดลอก!

ฉันไม่เคยมีโอกาสให้บริการดีหลานนี้เมื่อคิดถึงฝีมืออาหารของคุณยายอย่าปล่อยให้แรกแสดงผลทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมห้องโดย Guest โพสต์ - โพสต์ (71) โพสต์วันพุธ 12 มิถุนายน 2013 ที่ 9:51 amคุณอาจจำ Rahela จากเรื่องราวที่เธอร่วมเกือบตรงปี เมื่อเธอเสร็จสิ้นสองปีของโรงเรียนในสหรัฐอเมริกา เธอไม่ได้ทำมีเพื่อนสนิทในปีสอง และดิ้นรนอธิบายเหตุผล ปีต่อมา เธอเพิ่งเสร็จปีเธอวิชาฯ ในวิทยาลัย เธอไปในหวังสำหรับการเริ่มต้นทำความสะอาด และตื่นเต้นเกี่ยวกับการประชุมบางคนใหม่ เพื่อนร่วมห้องโดยเฉพาะอย่างยิ่งของเธอ แต่เมื่อความสัมพันธ์ของเธอกับเพื่อนร่วมห้องที่มีการเริ่มต้นค่อนข้างหิน Rahela สงสัยว่า ว่า เธอถูกกำหนดใช้วิทยาลัยโดดเดี่ยวอีกครั้งนี่คือเรื่องราวของ Rahela ว่าเธอมีปิดเท้าผิดกับเพื่อนร่วมห้องของเธอ และทำไมเป่าไม่เสมอถูกต้อง:คนวิทยาลัยของฉันจะเป็นเช่นนี้"ฉันรู้ว่า คุณจะชอบการมีเพื่อนร่วมห้องเป็นอเมริกัน โฮสต์แม่กล่าวว่า ขณะที่เราขับรถตรงจากสนามบินไปวันแรกของวิทยาลัย "แต่เธอมาจากแทนซาเนีย"ผมประสาทมากเริ่มต้นวิทยาลัย ผมได้ศึกษาในสหรัฐอเมริกาสำหรับมัธยม แต่นี้จะใหม่และสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน ในเวลาเดียวกัน ฉันรู้สึกอยากเริ่มวันแรก –ผมแล้วสัปดาห์ที่ล่าช้าเนื่องจากปัญหาเกี่ยวกับวีซ่าที่มาจากอัฟกานิสถาน – และฉันถูกมองไปข้างหน้าการแนะนำคนใหม่ เพื่อนร่วมห้องโดยเฉพาะอย่างยิ่งของฉัน“That is fine,” I told my host mother, optimistically. “I wanted an American roommate to improve my English, but it is okay. A girl from Tanzania may help too.”I have heard many stories from students who had a hard time living with their roommates and even had to move out because they couldn’t get along. I knew that my roommate and I would have two different personalities, with two different cultural backgrounds, countries and beliefs, but trusted that I could adapt to different or even difficult conditions and be happy.My roommate was the second person I met on campus. She was sitting on her bed doing her homework when I walked into the room, and she stood up to introduce herself to my host mother and me. Her name was “Shraddha,” but she said I could call her “Shah.”My first impression was that she seemed like a kind girl, but also a rich and proud person. She seemed introverted, but she was more talkative with me than with the other students, which made me feel special.I wanted to share my experiences, to talk about my country and my family with her. It seemed like she had the same feeling. Sometimes she felt homesick, missed her family and cried at the beginning. I understood what she was feeling, and I wanted to hug her and tell her not to worry, that everything will be alright after a while. But I thought it might not be appropriate in her culture for me to interfere.During the past two years of high school and living in the U.S. I hadn’t made any close friends. This was a chance to be friends with my roommate.I remember we both had to sign an agreement about living with a roommate and one of the sentences said, “Do not disturb your roommate while she is studying and do not use her personal items without her permission.” I didn’t really like this commitment, although of course I respected the rules and signed it, because I always wish to have a friend be like my sister. When she needs something she is allowed to use mine and return it back and we would never argue with each other.About a week after our first meeting, I was feeling very happy and excited for no reason. I had an urge to run like a kid and express my feeling to my roommate. On the way back from the dining hall, I asked her to run with me but she refused and said, “No one can be my friend, except my classmates in Tanzania.”I felt the blood stop in my veins.I had really hoped that we would be friends, but now I lost my hope and felt that no one could be my friend. I went to the bathroom and the tears came unintentionally. I did not want her to know.As time passed, however, I felt we became closer. Maybe she just needed more time to get to know me. I thought that I might not be close like her friends back home, but I could show her that I could still be a normal friend to her.My roommate, always the absolute first person to arrive to class!My roommate, always the absolute first person to arrive to class!We talked more and found similarities in our beliefs and cultures. I told her about my religion, Islam, and found out she could already answer all my Islamic questions because she has many Muslim friends in her city, and she said, joking, “I am a half Muslim.” I learned that she is a neat and organized person who is always the first person to arrive to class.Christmas break was the first time I really missed her. We had both gotten used to each other. We sometimes studied together or went for an afternoon walk. We talked about our memories and experiences back home every night. We cooked our food sometimes, sang and danced, laughed and teased each other.My roommate’s perseverance, strength and confidence motivated me to be like her and do well in my academics. She is not a rich and proud person, as I had first thought. Though she is three years younger than me, I accepted her as a role model and know her as a mature girl. My roommate is not just a roommate or a normal friend for me now. She has a special place in my life as one of my best friends.Eventually I told her about my first impressions and the day that I got made at her and cried. She apologized for all that and I realized how deep our relationship had gotten that we could both show each other’s mistakes like a mirror and accept the reality and apologize.I’ll never forget the last days of college when we were packing our stuff. We had a nice conversation and I asked her, “What was your favorite memory of freshman year?” She replied, “Living with you.” That day I felt I reached my goal and I found my place in her heart. We are both excited to start our sophomore year and be roommates with each other again.Have you had a good or a bad roommate experience? What do you think it takes to build a positive relationship with your roommate? Share your story in the comments or using the form below.

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]

คัดลอก!

ฉันไม่เคยมีโอกาสที่จะทำหน้าที่ลูกหลานที่ดีแม้ในครั้งนี้ฉันคิดถึงคุณยายฝีมืออาหารของคุณ.
อย่าปล่อยให้ความประทับใจแรกทำลายความสัมพันธ์เพื่อนร่วมห้องของคุณโดยบุคคลทั่วไปโพสต์ - โพสต์ (71)
โพสต์พุธ 12 มิถุนายน, 2013 9:51 am ที่คุณอาจจะจำRahela จากเรื่องที่เธอใช้ร่วมกันเกือบปีที่ผ่านมาเมื่อเธอจบสองปีของโรงเรียนมัธยมในสหรัฐอเมริกาเธอไม่ได้ทำเพื่อนสนิทใด ๆ ในทั้งสอง ปีและได้รับการดิ้นรนที่จะอธิบายว่าทำไม หนึ่งปีต่อมาเธอเพิ่งเสร็จสิ้นปีแรกของเธอในวิทยาลัย เธอเดินไปในหวังสำหรับการเริ่มต้นทำความสะอาดและรู้สึกตื่นเต้นเกี่ยวกับการประชุมบางคนใหม่ ๆ โดยเฉพาะเพื่อนร่วมห้องของเธอ แต่เมื่อความสัมพันธ์ของเธอกับเพื่อนร่วมห้องได้เริ่มต้นหินค่อนข้าง Rahela สงสัยว่าเธอถูกลิขิตมาให้ใช้จ่ายวิทยาลัยเหงาอีกครั้ง. นี่คือเรื่องราว Rahela ของวิธีการที่เธอได้ออกเท้าผิดปกติกับเพื่อนร่วมห้องของเธอและทำไมการแสดงครั้งแรกไม่ได้เสมอ ที่ถูกต้อง: เพื่อนร่วมห้องที่วิทยาลัยของฉันจะเป็นเช่นนี้หรือไม่"ผมรู้ว่าคุณจะชอบที่จะได้มีเพื่อนร่วมห้องชาวอเมริกัน" แม่โฮสต์ของฉันบอกว่าในขณะที่เราขับรถตรงจากสนามบินไปยังวันแรกของวิทยาลัย "แต่เธอก็จากแทนซาเนีย . "ผมเป็นกังวลมากที่จะเริ่มต้นวิทยาลัย ผมได้ศึกษามาแล้วในสหรัฐอเมริกาสำหรับโรงเรียนมัธยม แต่นี้จะเป็นใหม่และแตกต่างกันสภาพแวดล้อม ในขณะเดียวกันผมก็รู้สึกกระตือรือร้นที่จะเริ่มต้นวันแรกของฉัน - ฉันอยู่แล้วสัปดาห์ปลายเดือนเนื่องจากปัญหาการขอวีซ่ามาจากอัฟกานิสถาน - และฉันรอคอยที่จะได้รับการแนะนำให้รู้จักกับผู้คนใหม่ ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อนร่วมห้องของฉัน. "นั่นเป็นเรื่องปกติ "ผมบอกแม่โฮสต์ของฉันในแง่ดี "ผมอยากอเมริกันเพื่อนร่วมห้องของฉันที่จะปรับปรุงภาษาอังกฤษ แต่มันจะถูก สาวจากแทนซาเนียอาจช่วยเกินไป. "ผมเคยได้ยินเรื่องราวมากมายจากนักเรียนที่มีช่วงเวลาที่ยากที่อาศัยอยู่กับเพื่อนร่วมห้องของพวกเขาและยังมีการย้ายออกเพราะพวกเขาไม่ได้รับพร้อม ผมรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องของฉันและฉันจะมีสองบุคลิกที่แตกต่างกันกับสองแตกต่างกันภูมิหลังทางวัฒนธรรมประเทศและความเชื่อ แต่ที่เชื่อถือได้ว่าฉันสามารถปรับตัวเข้ากับที่แตกต่างกันหรือแม้กระทั่งสภาวะที่ยากลำบากและมีความสุข. เพื่อนร่วมห้องของฉันเป็นคนที่สองที่ผมได้พบในมหาวิทยาลัย เธอกำลังนั่งอยู่บนเตียงของเธอทำบ้านของเธอเมื่อฉันเดินเข้ามาในห้องและเธอลุกขึ้นยืนเพื่อแนะนำตัวเองกับแม่โฮสต์ของฉันและฉัน ชื่อของเธอคือ "Shraddha" แต่เธอบอกว่าฉันจะเรียกเธอว่า "กษัตริย์." ความประทับใจแรกของฉันคือการที่เธอดูเหมือนสาวประเภท แต่ยังเป็นคนที่อุดมไปด้วยและความภาคภูมิใจ เธอดูเหมือนเก็บตัว แต่เธอก็ช่างพูดมากขึ้นกับฉันกว่ากับนักเรียนคนอื่น ๆ ซึ่งทำให้ผมรู้สึกพิเศษ. ผมอยากจะแบ่งปันประสบการณ์ของฉันที่จะพูดคุยเกี่ยวกับประเทศและครอบครัวของฉันกับเธอของฉัน มันดูเหมือนว่าเธอมีความรู้สึกเดียวกัน บางครั้งเธอรู้สึกคิดถึงบ้านคิดถึงครอบครัวของเธอและร้องไห้ที่จุดเริ่มต้น ฉันเข้าใจสิ่งที่เธอรู้สึกและฉันอยากจะกอดเธอและบอกเธอว่าไม่ต้องกังวลทุกอย่างที่จะไม่เป็นไรหลังจากที่ในขณะ แต่ผมคิดว่ามันอาจจะไม่เหมาะสมในวัฒนธรรมของเธอสำหรับผมที่จะรบกวน. ช่วงที่ผ่านมาสองปีของโรงเรียนมัธยมและการใช้ชีวิตในสหรัฐอเมริกาผมไม่ได้ทำเพื่อนสนิทใด ๆ นี่เป็นโอกาสที่จะเป็นเพื่อนกับเพื่อนร่วมห้องของฉัน. ผมจำได้ว่าเราทั้งสองได้มีการลงนามในข้อตกลงเกี่ยวกับการมีชีวิตอยู่กับเพื่อนร่วมห้องและเป็นหนึ่งในประโยคที่กล่าวว่า "อย่ารบกวนเพื่อนร่วมห้องของคุณในขณะที่เธอกำลังศึกษาและไม่ได้ใช้ของใช้ส่วนตัวของเธอโดยไม่ต้อง ได้รับอนุญาตของเธอ. "ฉันไม่ชอบความมุ่งมั่นนี้แม้ว่าแน่นอนผมเคารพกฎระเบียบและลงนามเพราะฉันมักจะต้องการที่จะมีเพื่อนที่เป็นเหมือนน้องสาวของฉัน เมื่อเธอต้องการสิ่งที่เธอได้รับอนุญาตให้ใช้งานเหมืองและส่งกลับมากลับมาและเราจะไม่เถียงกับแต่ละอื่น ๆ . เกี่ยวกับสัปดาห์หลังจากการประชุมครั้งแรกของเราผมรู้สึกมีความสุขมากและตื่นเต้นที่ไม่มีเหตุผล ผมมีการกระตุ้นให้ทำงานเหมือนเป็นเด็กและแสดงความรู้สึกของฉันไปที่เพื่อนร่วมห้องของฉัน ระหว่างทางกลับจากโรงอาหารที่ฉันขอให้เธอทำงานกับฉัน แต่เธอปฏิเสธและกล่าวว่า "ไม่มีใครสามารถเป็นเพื่อนของฉันยกเว้นเพื่อนร่วมชั้นของฉันในแทนซาเนีย." ผมรู้สึกว่าหยุดเลือดในหลอดเลือดดำของฉัน. ผมหวังจริงๆ ว่าเราจะเป็นเพื่อน แต่ตอนนี้ฉันได้สูญเสียความหวังของฉันและรู้สึกว่าไม่มีใครสามารถเป็นเพื่อนของฉัน ฉันเดินไปที่ห้องน้ำและน้ำตามาโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่อยากให้เธอรู้ว่า. เมื่อเวลาผ่านไป แต่ผมรู้สึกว่าเรากลายเป็นใกล้ชิด บางทีเธออาจจะจำเป็นเพียงเวลามากขึ้นที่จะได้รับรู้ว่าผม ฉันคิดว่าฉันอาจจะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดเช่นเดียวกับเพื่อน ๆ ของเธอกลับบ้าน แต่ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่าฉันยังคงอาจจะเป็นเพื่อนปกติของเธอ. เพื่อนร่วมห้องของฉันเสมอเป็นคนแรกที่แน่นอนที่จะมาถึงในชั้นเรียน! เพื่อนร่วมห้องของฉันเสมอครั้งแรกแน่นอน คนที่จะมาถึงในชั้นเรียน! เราพูดคุยกันมากขึ้นและพบความคล้ายคลึงกันในความเชื่อและวัฒนธรรมของเรา ฉันบอกเธอเกี่ยวกับศาสนาของฉันอิสลามและพบว่าเธออยู่แล้วสามารถตอบทุกคำถามอิสลามของฉันเพราะเธอมีเพื่อนชาวมุสลิมจำนวนมากในเมืองของเธอและเธอกล่าวว่าล้อเล่น "ผมครึ่งหนึ่งของชาวมุสลิม." ผมได้เรียนรู้ว่าเธอเป็น คนเรียบร้อยและจัดระเบียบที่มักจะเป็นคนแรกที่จะมาถึงในชั้นเรียน. แบ่งคริสต์มาสนี่เป็นครั้งแรกที่ผมคิดถึงเธอ เรามีทั้งอากาศที่ใช้ในแต่ละอื่น ๆ บางครั้งเราเรียนด้วยกันหรือไปเดินช่วงบ่าย เราได้พูดคุยเกี่ยวกับความทรงจำและประสบการณ์ของเรากลับบ้านทุกคืน เราปรุงอาหารของเราบางครั้งร้องเพลงและเต้นหัวเราะและล้อแต่ละอื่น ๆ . ความเพียรเพื่อนร่วมห้องของฉันมีความแข็งแรงและความเชื่อมั่นกระตุ้นให้ฉันจะเป็นเหมือนเธอและทำดีในเชิงวิชาการของฉัน เธอไม่ได้เป็นคนที่อุดมไปด้วยและความภาคภูมิใจที่ผมมีความคิดแรก แม้เธอจะเป็นสามปีที่อายุน้อยกว่าฉันฉันได้รับการยอมรับของเธอเป็นแบบอย่างที่ดีและรู้ว่าเธอเป็นหญิงสาวที่เป็นผู้ใหญ่ เพื่อนร่วมห้องของฉันไม่ได้เป็นเพียงเพื่อนร่วมห้องหรือเพื่อนปกติสำหรับฉันตอนนี้ เธอมีสถานที่พิเศษในชีวิตของฉันเป็นหนึ่งในเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน. ในที่สุดผมบอกเธอเกี่ยวกับการแสดงครั้งแรกของฉันและวันที่เราได้ทำในของเธอและร้องไห้ เธอขอโทษสำหรับทุกที่และฉันรู้ว่าลึกความสัมพันธ์ของเรามีอากาศที่เราจะได้แสดงให้เห็นทั้งความผิดพลาดของกันและกันเหมือนกระจกและยอมรับความเป็นจริงและขอโทษ. ฉันจะไม่ลืมวันสุดท้ายของวิทยาลัยเมื่อเราได้สิ่งที่เราบรรจุ เรามีการสนทนาที่ดีและผมถามเธอว่า "สิ่งที่เป็นหน่วยความจำที่คุณชื่นชอบของปีแรก?" เธอตอบว่า "มีชีวิตอยู่กับคุณ." วันนั้นฉันรู้สึกว่าฉันถึงเป้าหมายของฉันและฉันพบสถานที่ของฉันในหัวใจของเธอ เราเป็นทั้งรู้สึกตื่นเต้นที่จะเริ่มต้นปีนักเรียนปีที่สองของเราและเป็นเพื่อนร่วมห้องกันอีกครั้ง. คุณเคยมีดีหรือประสบการณ์ที่เพื่อนร่วมห้องที่ไม่ดี? อะไรที่คุณคิดว่ามันจะใช้เวลาในการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมห้องของคุณ? แบ่งปันเรื่องราวของคุณในความคิดเห็นหรือโดยใช้แบบฟอร์มด้านล่าง

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]

คัดลอก!

ฉันไม่เคยมีโอกาสรับใช้หลานที่ดีแม้สักครั้ง ฉันคิดถึงอาหารฝีมือคุณยาย .
อย่าให้ความประทับใจครั้งแรกทำลายความสัมพันธ์ของคุณเพื่อนร่วมห้อง
แขกโพสต์ - โพสต์ ( 71 ) โพสต์เมื่อวันพุธที่ , 12 มิถุนายน , 2013 ที่ 9 : 51 am

คุณอาจจำ rahela จากเรื่องราวที่เธอเคยเกือบจะเหมือนปีที่แล้ว เมื่อเธอเสร็จสองปีของโรงเรียนมัธยมในสหรัฐอเมริกาเธอไม่ได้ทำใด ๆเพื่อนสนิท ใน 2 ปี และพยายามจะอธิบายว่าทำไม ปีต่อมา เธอเพิ่งเสร็จเธอปีหนึ่งในมหาลัย เธอเดินเข้าไปหวังจะเริ่มต้นใหม่ และตื่นเต้นเกี่ยวกับการประชุมคนใหม่ๆ โดยเฉพาะเพื่อนร่วมห้องของเธอ แต่เมื่อความสัมพันธ์ของเธอกับรูมเมทที่เริ่มต้นได้ค่อนข้างหินrahela สงสัยว่า เธอถูกกำหนดให้ใช้จ่ายวิทยาลัยเหงาอีกครั้ง

ที่นี่ rahela เรื่องราวของวิธีการที่เธอได้ไม่ดีนักกับรูมเมทของเธอ และทำให้ความประทับใจครั้งแรกไม่ได้ถูกต้องเสมอ

จะวิทยาลัยของฉันเพื่อนร่วมห้องที่เป็นแบบนี้ ?
" ผมรู้ว่าคุณจะชอบที่จะมีคนอเมริกันของเพื่อนร่วมห้อง

การแปล กรุณารอสักครู่..

ภาษาอื่น ๆ

การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.