The child dreads the start of the d

The child dreads the start of the day because there are angry people inside this house. Who they are the poet does not say? It could be that the father and mother no longer get along and fight. The speaker himself could be arguing with the mother or father.

1st Stanza

The speaker sees his father in his memory and recalls this particular Sunday morning. The word too implies that the father gets up early every day…He dresses in the biting cold. His hands are cracked open from the weather and hard work that he does every day. The father lights the stoves and fireplaces to warm the rooms for his family.

The most important statement in this stanza comes from the speaker. It is a present reverence for his father. No one thanked his father for getting up and making the house warm. The speaker feels regret for the lack of gratitude expressed to his parent.

2nd Stanza

When the speaker woke up, he hears the house reacting to the warmth from the fires. His father calls out to the child. Slowly, the child would dress dreading the “chronic angers of that house.” This phrase reflects the tone of the poem. Initially, the poem seems to be only about the speaker remembering that no one said anything to the father about his warming up the house.

Now something new enters the scene. The house holds strong, angry feelings. The poet gives no more information, but the words that he choses help the reader to understand the meanings.

The word chronic means long-lasting, continuing, enduring, and persistent. This anger has been an on-going problem in the house. Instead of saying the home or this house, he uses is “that house.” This phrase also emphasizes that the child and the present speaker divorce themselves from the house that holds all of this wrath, rage, or resentment.

The child does not just dread the habitual rage, but rather fears it indicating that there may be violence involved or screaming. The poet leaves it the imagination.

3rd Stanza

The child shows no emotion toward his father when he speaks to him. The man warms the house and even polishs his shoes for him. The parent obviously loves the child.

The speaker of the present almost cries out:

“What did I know, what did I know

Of love’s austere and lonely offices?

Another important phrase comes from the last line of the poem.

Again the poet’s word choice suggests that the narrator regrets that he did not understand the somber but solitary job of a parent. The speaker apparently now understands what a small “Thank You” might have meant to his father. The poem has an “If only…” tone; however, the anger in the house may have prevented the child from relating in a positive way to his father.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เด็ก dreads เริ่มต้นของวันเนื่องจากมีคนโกรธภายในบ้าน ใครเป็นกวีไม่บอก มันอาจเป็นว่า บิดาและมารดาไม่ได้รับการพร้อม และต่อสู้ ลำโพงตัวเองอาจจะโต้เถียงกับแม่หรือพ่อ บทร้อยกรอง 1ลำโพงที่เห็นพ่อของเขาในความทรงจำของเขา และเรียกคืนเช้าวันอาทิตย์นี้โดยเฉพาะ คำเกินไปหมายถึงการที่บิดาได้รับช่วงทุกวัน...เขาชุดในเย็นกระหน่ำ มือของเขาจะแตกจากอากาศเปิด และยากทำงานที่เขาทำทุกวัน พ่อไฟปิ้งและเตาผิงผิงห้องสำหรับครอบครัว คำสั่งสำคัญในบทร้อยกรองนี้มาจากผู้ มันเป็นความเคารพอยู่ในพ่อ ไม่มีใครขอบคุณพ่อลุกขึ้น และทำให้บ้านมีความอบอุ่น ลำโพงที่ให้ความรู้สึกเสียใจสำหรับการขาดความกตัญญูแสดงให้แม่ของเขาบทร้อยกรอง 2เมื่อผู้ตื่นขึ้น เขาได้ยินที่บ้านปฏิกิริยาการความอบอุ่นจาก พ่อเรียกออกไปกับเด็ก ช้า เด็กจะแต่งตัว dreading "เรื้อรัง angers ของบ้าน" วลีนี้สะท้อนให้เห็นถึงเสียงของกลอน เริ่มแรก กลอนน่าจะเกี่ยวกับลำโพงที่จดจำว่า ใครพูดอะไรกับพ่อของเขาร้อนขึ้นบ้านตอนนี้ สิ่งใหม่เข้าสู่ฉาก บ้านมีความรู้สึกเข้มแข็ง โกรธ กวีให้ข้อมูล แต่คำว่า choses เขาช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจความหมายคำว่าเรื้อรังหมายถึงยาว นาน ต่อ ยั่งยืน และแบบถาวร ความโกรธนี้มีปัญหาการนอนในบ้าน แทนที่จะบอกว่า บ้านหรือบ้าน เขาใช้คือ "ที่บ้าน" วลีนี้ยังเน้นให้ เด็กและลำโพงปัจจุบันหย่าเองจากบ้านที่เก็บ ของนี้อาชญา ความโกรธ ขุ่นทั้งหมดเด็กไม่เพียงกลัวความโกรธเคย แต่ค่อนข้าง กลัวมันบ่งชี้ว่า อาจมีความรุนแรงที่เกี่ยวข้อง หรือกรีดร้อง กวีออกจากจินตนาการบทร้อยกรอง 3เด็กแสดงอารมณ์ไม่ไปทางบิดาเมื่อพระองค์ตรัสกับเขา คน warms เฮาส์และ polishs แม้แต่รองเท้าของเขาให้เขา แม่รักลูกแน่นอน ลำโพงปัจจุบันเกือบทุกคนได้ยินออก:"อะไรไม่ทราบแต่ว่า อะไรก็ฉันรู้ว่าของรักน่ากลัว และโดดเดี่ยวสำนักงานวลีสำคัญอื่นมาจากบรรทัดสุดท้ายของกลอนอีก ตัวเลือกของกวีคำแนะนำว่า เล่า regrets ว่า เขาไม่เข้าใจงานสัต แต่ปัจเจกของหลัก ลำโพงที่เห็นได้ชัดตอนนี้เข้าใจขนาดเล็ก "ขอบคุณ" อาจมีความหมายบิดา กลอนมีเสียงเป็น "เท่านั้นถ้า..." อย่างไรก็ตาม ความโกรธในบ้านอาจมีป้องกันเด็กจากการเกี่ยวข้องในทางบวกกับพ่อของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เด็กที่กลัวการเริ่มต้นของวันเพราะมีคนโกรธอยู่ในบ้านหลังนี้ ที่เขาเป็นกวีไม่พูด ? มันอาจเป็นว่าพ่อและแม่ไม่ได้รับพร้อมและสู้ ผู้พูดเองอาจจะทะเลาะกับแม่หรือพ่อ

1 บาท

ลำโพงเห็นพ่อในความทรงจำและการเรียกคืนนี้โดยเฉพาะวันอาทิตย์คำที่เหมือนกันแสดงให้เห็นว่าพ่อตื่นเช้าทุกวัน . . . . . . . เขาชุดในการกัดเย็น มือของเขาถูกเปิดจากสภาพอากาศ และงานหนักที่เขาทำทุกวัน พ่อไฟเตาและเตาผิงที่อบอุ่นห้องพักสำหรับครอบครัวของเขา

งบที่สำคัญที่สุดบทหนึ่งนี้มาจากลำโพง มันคือความเคารพของขวัญสำหรับพ่อไม่มีใครขอบคุณพ่อของเขาให้ขึ้นและทำให้บ้านอบอุ่น ลำโพงรู้สึกเสียใจสำหรับขาดความกตัญญูแสดงให้พ่อแม่ของเขา . . . . . .

2 บาท

ถ้าผู้พูดตื่นขึ้นมา เขาได้ยินบ้านเพื่อตอบสนองความอบอุ่นจากไฟ พ่อโทรไปที่เด็ก ช้า เด็กจะแต่งตัวน่ากลัว " เรื้อรัง อองเช่ร์ ของบ้าน " วลีนี้สะท้อนให้เห็นถึงสัญญาณของบทกวีในบทกวีที่ดูเหมือนจะเกี่ยวกับลำโพงจำที่ไม่มีใครบอกอะไรกับพ่อเรื่องของเขาร้อนขึ้นบ้าน

ตอนนี้สิ่งใหม่เข้าฉาก บ้านที่กำบังเข้มแข็ง ความรู้สึกโกรธ กวีให้ไม่มีข้อมูลเพิ่มเติม แต่คำพูดที่เขาร้ายช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจความหมาย

คำว่าเรื้อรังหมายถึง ยาวนาน ต่อเนื่อง อดทนและถาวร . ความโกรธนี้ได้รับในปัญหาในบ้าน แทนที่จะพูดว่าบ้านหรือบ้านนี้ เขาใช้ คือ " บ้าน " วลีนี้ยังเน้นที่เด็กและปัจจุบันประธานหย่าตัวเองจากบ้านที่ถือทั้งหมดของความโกรธ , ความโกรธหรือความไม่พอใจ

เด็กไม่เพียงกลัวโกรธเป็นนิสัย ,แต่กลัวว่า ที่ระบุว่าอาจจะมีความรุนแรงที่เกี่ยวข้อง หรือ ร้อง กวีจะจินตนาการ ฉันท์

3

เด็กแสดงอารมณ์ความรู้สึกที่มีต่อพ่อของเขาเมื่อเขาได้พูดกับเขา ผู้ชายอบอุ่นที่บ้าน และ polishs รองเท้าของเขาสำหรับเขา แม่ว่ารักลูก

ลำโพงของปัจจุบันเกือบร้องไห้ออกมา :

" อะไรที่ผมรู้ ผมรู้อะไร

ของความรักที่เอาจริงเอาจัง และโดดเดี่ยวสำนักงาน ?

สำคัญอีกวลีที่มาจากบรรทัดสุดท้ายของกลอน

อีกครั้งของกวีเลือกใช้คำบ่งบอกว่าเล่าเรื่องเสียใจว่าเขาไม่เข้าใจที่อึมครึมแต่โดดเดี่ยว งานของพ่อแม่ ลำโพงขนาดเล็ก ตอนนี้เข้าใจแล้วว่า " ขอบคุณ " อาจจะหมายถึงพ่อ กลอนนี้มี " ถ้าเพียงแต่ . . . . . . . " เสียง อย่างไรก็ตามความโกรธในบ้านอาจจะป้องกันเด็กจากความสัมพันธ์ในทาง บวกกับพ่อของเขา