If asked, Hinata Hyuuga would certa

If asked, Hinata Hyuuga would certainly say she was an optimistic kind of girl. The kind that one would find appreciating the positive things in any situation and the kind that would laugh when it rained because at least the plants were getting watered. But even she had her limits, this girl with the sun in her eyes and a will of fire.

Today had not been…fun…to say the least. First, Naruto-kun had announced his engagement to Sakura-chan after having submitted his formal application for Hokage-ship. Which to be honest, she had long been expecting and had absolutely prepared for. Second, the clan elders had denied her bid for heiress once more, citing the need to further review her stats and suggesting that she focus on honing her skills in the interim.

And third…third had been running into a surly Sasuke Uchiha, her cinnamon rolls tragically spread about the road, the crumpled box still in his hands and an icing covered Uchiha looming over her with an unreadable expression.

So no, today had not been fun or good or all that positive to begin with.

She looked up at the sullied man, his dark shirt dripping with rivulets of gooey, melted goodness and his hair matted with the same sweetness. She shivered when she noticed his blank gaze, his chakra roiling like a midsummer’s storm. She could feel the hairs on the back of her neck stand on end as the electricity crackled invisibly, slightly stinging her skin.

“Uh..Umm…I-I’m so, so sorry Sasuke-san!” She apologized breathlessly, her cheeks flushed and face the color of a fish’s pale underbelly.

He said nothing, letting the silence stretch between them until she felt she would choke on the awkwardness.

Annoyance tinted her thoughts as she full well knew what this…this…mean, mean person was doing. He was using his killer intent to make her feel so uncomfortable, to torture her with his lack of response to her apology. Why couldn’t he just say something like a normal person?! Why did he have to make this so hard?

Desperate for some sort of action, she patted the pockets of her sticky jounin vest, looking for anything that might help clean up this mess. When she finally located a wad of wrinkled napkins somewhere in the right pocket, she muttered another apology as she offered all of them to a still quiet Uchiha. She shifted her pale eyes to the right, scared by the intensity of his impassive face. It was so at odds, his angry chakra attacking her senses with the calm expression etched onto those beautiful Uchiha features.

Before he could respond, a loud shout echoed through the streets.

“SASUKEEEE!!”

For a brief moment, she felt her stop as Sasuke’s chakra came to a boil, the killer intent so heavy, it gave her a headache.

Torn between the threat of Sasuke’s growing anger and wanting to avoid the owner of that oh so familiar voice, she stood frozen, her hand still outstretched in an offering of rumpled napkins.

Then all of sudden, an orange blur streaked past her, and took with it her taciturn companion.

A large boom resounded as they made contact with the wall of a nearby convenience store.

Naruto had Sasuke-san up by his collar, his fist poised to pound those pretty-boy features of his “supposed” best friend. Cracks spidered from the point of collision, fanning out behind Sasuke in delicately, haphazard patterns.

Sasuke wasn’t even struggling, but continued to look upon his enraged teammate with a calm, detached look that would have made her father fill with pride and offer to adopt the Uchiha on the spot. So Hyuuga a look, that for a wild second she mused that maybe the elders would have liked him as an heir…more so than she, the soft-faced and lavender eyed girl with tiny hands and wobbly form.

Then she felt it, the surge of powerfully burning chakras. One so hot and the other so cold, that it reminded her of that same burning sensation that you get holding ice for too long.

“You bastard! WHY?!”

Naruto’s face was mere inches from Sasuke, his eyes bright and his anger terrible. His fists clenched the folds of Sasuke’s shirt, the fabric beginning to tear with his grip. Sasuke struggled against him, only to be slammed back into the wall, the cracks widening.

“Because that is how I choose to complete Itachi’s will.”

Blue eyes widened. “Why? Why would you do that, when you knew…!”

He pushed him into the wall again, the dent growing and a worried shop owner now panicking in background of their confrontation.

A small crowd had begun to gather, curious eyes trained upon the pair. And in the center stood a very petrified and very worried Hinata Hyuuga. She was confused as to why they were like this, Naruto’s arm braced against Sasuke’s neck, and their chakras twisting around them in anger.

“Uchiha and Naruto, fighting?”

“What did the traitor do now?”

The gossip mill had begun churning, letting out a steady stream of conjecture that was sure to be morphed into something completely stupid by the time it reached the Yamanaka flower shop.

“Look at the Hyuuga there! Maybe it’s a love triangle!”

That last one did it. Flustered and at her emotional limit, her discontent feeding off of the negative atmosphere, Hinata Hyuuga did something out of character. With a scowl marring her doll-like features and a furious resolve weaving its way through her, she marched up to the two.

Both were alway, ALWAYS so absorbed in themselves, which was something that happened on a regular basis. Naruto had completely bypassed her in his haste. Sasuke had purposefully made her uncomfortable. She was again nothing but a blip on their radars.

Just as Naruto drew his arm back to deck his teammate, Hinata acted quickly, thrusting her tiny palm towards several of his chakra points, and rendering his arm useless for the time being.

Sasuke’s brows raised the tiniest fraction. He hadn’t even remembered the puny Hyuuga once Naruto had come. He moved his fingers, still slightly sticky from the cinnamon roll debacle earlier.

Angry at Naruto for not understanding…for not listening and angry at the Hyuuga for interfering, he lunged forward to attack him.

Only to be stopped by outstretched fingers pointing to the base of his neck, blue chakra swirling threateningly, quiet and precise.

“Stop it.” Came the quiet command, flat and soft. Hinata looked between the two, pale eyes unusually hard and flinty.

The sheer look of surprise on Naruto’s dumbfounded face was almost enough to make up for the cinnamon roll debacle…almost.

Sasuke smiled slightly. He could easily have her slim neck in his hands, easily snap her delicate spine in half in a matter of seconds. Not that he would…the paperwork would be too much and he was sure that that was not a step in the right direction if he wanted to complete Itachi’s will.

But something about the quiet words, the gentle voice made him stop.

He looked at Naruto. The man was gaping, his mouth comically flapping open and shut as he struggled to form a coherent sentence. The awkward silence grew between them, filled only by the insipid chatter of the growing crowd.

Naruto looked at the Hyuuga, with something akin to…surprise…and what was that other one. It was the same look the idiot gave to a lost dog he had found on the roadside, mangy and filled with fleas. He had fed the poor creature a couple of scraps, apologizing that he couldn’t do more than that.

And Sasuke recognized it as pity…with a jolt, he realized the chakra in her fingertips had stopped humming. Her eyes grew wide and a heartbroken expression crossed her face as she recognized the emotion in Naruto’s gaze.

“H-Hinata-chan?” Naruto asked softly, this being the first he had seen of her in months now. He held his limp arm with his other hand, taking a step towards her.

The buzzing started again.

“I thought he rejected her?”

“Yeah, that’s why she hasn’t been around…”

“He’s marrying Sakura-chan! Such a shame…he’s such a great catch.”

“Poor Hyuuga…never had a chance.”

Hinata’s chest lurched. She had been ready for anything, anything but this stifling, choking, demeaning pity…and the Uchiha became forgotten as she felt her pride shatter and her face burn with shame…because Naruto-kun was looking at her like a lost dog in the rain, a thing to feel sorry for.

‘Please, please don’t look at me with those eyes.’

She was fine. She was over him…but no matter how much she tried to show them, no one believed her. They treated her like glass, tiptoeing around her as if one breath of air could break her. She hated it…everyone but Team 8 gave her those same pitying looks, and now even Naruto was…

Naruto took one step towards her, and she stood frozen in place.

But before he could reach her, she was swept up by none other than Sasuke Uchiha. And in a whorl of leaves and stormy wind, they were gone.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ถ้าถาม Hinata Hyuuga แน่นอนว่า เธอเป็นชนิดในเชิงบวกของสาว ชนิดหนึ่งที่จะค้นหาชอบสิ่งบวกในสถานการณ์ต่าง ๆ และชนิดที่จะหัวเราะเมื่อฝนตกเนื่องจากที่พืชได้รับผู้ แต่เธอมีข้อจำกัดของเธอ เธอคนนี้กับดวงอาทิตย์ในดวงตาของเธอและที่ไฟ วันนี้ไม่ได้...สนุก...จะ ครั้งแรก นารูโตะ-kun ได้ประกาศหมั้นของเขากับซากุระจังหลังจากมีส่งสมัครเขาเป็น Hokage เรือ ที่จะซื่อสัตย์ เธอได้คาดหวังว่าระยะยาว และมีแน่นอนเตรียมพร้อม สอง พวกตระกูลได้ปฏิเสธเธอประมูลสำหรับทายาทอีกครั้ง ต้องตรวจสอบการอ้างถึงสถิติของเธอและแนะนำว่า เธอเน้นเครื่องมืออุปกรณ์ทักษะของเธอใน และอื่น... 3 ได้ถูกเรียกใช้ในแบบ surly คุณ Uchiha เธอม้วนอบเชย tragically แพร่กระจายเกี่ยวกับถนน กล่องยับยังอยู่ในมือของเขาและมีน้ำตาลโรยหน้ารสครอบคลุม Uchiha ทำมากกว่าเธอกับนิพจน์ที่ไม่สามารถอ่าน ดังนั้นไม่ วันนี้ไม่ได้สนุก หรือดี หรือบวกทั้งหมดที่จะเริ่มต้นด้วย เธอมองขึ้นคน sullied, matted แฉะเสื้อสีเข้มของเขากับ rivulets ความดี gooey หลอมและผมของเขากับความหวานหอมเหมือนกัน เธอ shivered เมื่อเธอสังเกตเห็นสายตาของเขาว่างเปล่า roiling ของเขาจักระชอบพายุของมิดซัมเมอร์ เธออาจรู้สึกเส้นผมด้านหลังคอของเธอขนหัวลุกเป็นไฟไร invisibly เล็กน้อย stinging ผิวของเธอ"บริการ...อึม...ฉัน-ฉันนั้น ขอให้คุณซัง! " เธออุ้ม breathlessly ล้างแก้มและใบหน้าสีของปลาซีด underbelly ของเธอเขากล่าวว่า อะไร ปล่อยให้ความเงียบที่ยืดระหว่างพวกเขาจนเธอรู้สึกว่า เธอจะหายใจติดขัดในการ awkwardnessความรำคาญระบายสีความคิดของเธอดีรู้สิ่งนี้...นี้...หมายถึง หมายความว่า บุคคลนั้นทำ เขาใช้นักฆ่าจุดประสงค์เพื่อทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมาก การทรมานเธอ ด้วยขาดการตอบรับการขอโทษของเธอ ทำไมไม่สามารถเขาว่า เหมือนคนปกติ ทำไมไม่ได้เขาจึงต้องทำให้ยากหมดหวังสำหรับการเรียงลำดับของการดำเนินการบาง นาง patted กระเป๋าของเสื้อของเธอ jounin เหนียว หาสิ่งที่อาจช่วยล้างระเบียบนี้ เมื่อเธอสุดท้าย wad การผ้าเช็ดปากรอยย่นอยู่ในกระเป๋าขวา นาง muttered ขอโทษอีกเธอนำเสนอทั้งหมดให้ Uchiha ยังเงียบ เธอจากสายตาของเธอซีดขวา กลัว โดยความเข้มของหน้าเฉย ๆ ได้ดังนั้น odds จักระของเขาโกรธที่โจมตีความรู้สึกของเธอกับนิพจน์สงบที่สลักบนคุณลักษณะนั้น Uchiha สวยงามก่อนที่เขาสามารถตอบ shout ดังได้พูดย้ำผ่านถนน"SASUKEEEE !"ช่วงสั้น ๆ ที่เธอรู้สึกว่า เธอหยุดเป็นจักระของศัตรูมาต้ม นักฆ่าเจตนาหนัก จะให้เธอมีอาการปวดหัวเสียหายระหว่างการคุกคามของความเติบโตของศัตรูและอยากหลีกเลี่ยงเจ้าของที่โอ้ เพื่อเสียงที่คุ้นเคย เธอยืนแช่แข็ง มือของเธอยังคง outstretched ในให้ผ้าเช็ดปาก rumpledแล้วทั้งหมดฉับพลัน การเบลอสีส้มลายเลยเธอ และใช้เวลากับเพื่อนของเธอ taciturnบูมใหญ่ resounded ที่พวกเขาทำติดต่อกับผนังของร้านสะดวกซื้อใกล้เคียงกันนารูโตะมีคุณซังขึ้น โดยคอเขา กำปั้นของเขาเตรียมพร้อมกระหน่ำคุณลักษณะเหล่าบอยสวยของเพื่อนของเขา "ควร" รอย spidered จากจุดชน แฟนนิงออกหลังศัตรูในประณีต รูป haphazardคุณไม่ดิ้นรนได้ แต่ยังคงมองตามเพื่อนร่วมทีมของเขาสนั่นดูเงียบสงบ เดี่ยวที่จะทำให้พ่อของเธอใส่ ด้วยความภาคภูมิใจ และมีการนำ Uchiha ในจุด เพื่อ Hyuuga ดู ที่สำหรับสองป่า เธอ mused ที่บางทีผู้ใหญ่จะชอบเขาเป็น heir...ดังนั้นกว่าเธอ หน้าอ่อน และลาเวนเดอร์ตาสาวกับมือเล็ก ๆ และรูปแบบการสั่นแล้ว เธอรู้สึกมัน คลื่นของ powerfully เขียนจักระ หนึ่งร้อนมากและอื่น ๆ เพื่อให้น้ำแข็งเย็น ที่จะนึกถึงเธอแสบที่เดียวที่คุณได้ถือ นานเกินไป"คุณลูกครึ่ง ทำไม!"ใบหน้าของนารูโตะถูกนิ้วเพียงจากศัตรู ตาสดใส และความโกรธของเขาน่ากลัว หมัดของเขากัดพับของเสื้อของศัตรู ผ้าเริ่มฉีกกับจับของเขา คุณต่อสู้กับเขา เฉพาะจะถาโถมกลับเข้าไปในผนัง รอยขยับขยาย"เนื่องจากเป็นวิธีที่ฉันเลือกให้เสร็จสมบูรณ์ของ Itachi จะ"ตาสีฟ้า widened "ทำไม ทำไมคุณทำที่ เมื่อคุณรู้..."เขาผลักดันเขาเข้ากำแพงอีก เด็นท์ที่เติบโต และเป็นเจ้าของร้านกังวลตอนนี้ panicking เบื้องหลังของการเผชิญหน้าฝูงชนขนาดเล็กได้เริ่มรวบรวม อยากรู้อยากเห็นตาฝึกตามคู่ และในตัวยืน Hinata Hyuuga ดึกดำบรรพ์มาก และเป็นห่วง เธอสับสนเป็น เหตุพวกนี้ นารูโตะของแขนค้ำยันกับคอของศัตรู และจักระของตนบิดล้อมรอบในความโกรธ" Uchiha และนารูโตะ ต่อสู้? ""ไม่ได้คนทรยศอย่างไรตอนนี้"โรงสีนินทาได้เริ่มปั่น ให้ออกของข้อความคาดการณ์ที่ว่า morphed เป็นสิ่งที่โง่อย่างสมบูรณ์ตามเวลาที่มาถึงร้านดอกไม้ยามานากะ"ดู Hyuuga มี อาจจะเป็นรักสามเส้า"ว่า สุดท้ายไม่ได้ เกิดความสับสน และที่ขีดจำกัดของเธอทางอารมณ์ ไม่พอใจของเธอให้อาหารออกจากบรรยากาศลบ Hinata Hyuuga ได้อะไรอักขระ มีแบบหน้าคว่ำ marring เธอตุ๊กตาต่าง ๆ และแก้ไขความรุนแรงทอทางผ่านของเธอ เธอเดินได้ถึงสองทั้งถูกเสมอ ตลอดเวลาเพื่อให้ดูดซึมในตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำ นารูโตะมีทั้งหมดข้ามเธอรีบของเขา ศัตรูได้ทุกทำเธออึดอัด เธอได้อีกแต่ blip บน radars ของพวกเขาเหมือนนารูโตะดึงแขนของเขากลับไป deck เพื่อนร่วมทีมของเขา Hinata ดำเนินอย่างรวดเร็ว thrusting ปาล์มเล็ก ๆ ของเธอต่อหลายจุดจักระของเขา และแสดงประโยชน์ในแขนของเขาผู้ชมของคุณยกเศษน้อยที่สุด เขาไม่ได้จดจำ Hyuuga อ่อนแอแม้เมื่อนารูโตะมา เขาย้ายนิ้วมือของเขา ยังคงเล็กน้อยเหนียวจาก debacle ซินนามอนโรลก่อนหน้านี้โกรธที่นารูโตะสำหรับไม่เข้าใจ...ไม่ฟัง และโกรธที่ Hyuuga สำหรับรบกวน เขา lunged ไปข้างหน้าเพื่อโจมตีเขาเพียงหยุด outstretched นิ้วชี้ไปฐานของจักระคอ สีน้ำเงินของเขาหมุนรอบ threateningly เงียบ และแม่นยำ"หยุด" มาสั่งเงียบ แบน และอ่อนนุ่ม Hinata มองระหว่างตาซีด 2, flinty และหนักผิดปกติลักษณะที่แท้จริงของความประหลาดใจของนารูโตะ dumbfounded หน้าได้เกือบจะเพียงพอที่จะจัดทำขึ้นสำหรับ debacle ซินนามอนโรล...เกือบคุณยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ได้มีเธอบางคอในมือของเขา ได้ชิดสันหลังของเธออ่อนครึ่งในไม่กี่วินาที ไม่ว่า เขาจะ...เอกสารจะมากเกินไป และเขาแน่ใจว่า ที่ไม่เป็นขั้นตอนในทิศทางที่ถูกถ้าเขาอยากทำของ Itachi จะแต่บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับคำเงียบ เสียงอ่อนโยนทำให้เขาหยุดเขาดูที่นารูโตะ ผู้ชายถูก gaping ปาก comically flapping เปิด และปิดเขาต่อสู้แบบ coherent ประโยค เงียบตกใจเติบโตระหว่าง เต็มไป ด้วยเรื่องไร้สาระกร่อยของฝูงชนเติบโตเท่านั้นนารูโตะมองที่ Hyuuga กับสิ่ง akin... แปลกใจ...และสิ่งที่เป็นที่หนึ่ง ดูเหมือนคนโง่ให้เขาได้พบข้างถนน ซอมซ่อ และเต็มไป ด้วย fleas สุนัขสูญหายได้ เขาได้เลี้ยงสิ่งมีชีวิตดีของเศษ apologizing ว่าเขาไม่สามารถทำได้มากกว่าที่และคุณรู้เป็นสงสาร...กับการกระตุก เขารู้จักระในปลายนิ้วของเธอหยุดฮัม เธอตาโตมากมาย และนิพจน์ heartbroken ข้ามใบหน้าของเธอเป็นที่เธอยอมรับอารมณ์ในสายตาของนารูโตะ"H Hinata-จัง" นารูโตะถามเบา ๆ นี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นของเธอในเดือนนี้ เขาจัดขึ้นเขาแขน limp ด้วยมืออื่น ๆ ก้าวต่อเธออื้อจะเริ่มอีกครั้ง"ฉันคิดว่า เขาปฏิเสธเธอ""ใช่ ที่ทำไมเธอไม่รับรอบ...""เขาจะแต่งซากุระจัง ดังกล่าวความอัปยศ...เขาจะจับดีขึ้น "" Hyuuga ดี...ไม่เคยมีโอกาส"หน้าอกของ Hinata lurched เธอได้รับพร้อมสำหรับอะไร anything but สงสารนี้ยับยั้ง choking, demeaning... และ Uchiha กลายเป็นลืมเธอรู้สึกว่าโจรความภาคภูมิใจของเธอและใบหน้าของเธอเขียน ด้วยความอัปยศ...เนื่องจากนารูโตะ-kun ถูกมองที่เธอเหมือนหมาที่หายไปในสายฝน สิ่งที่จะสงสารกรุณาอย่าดูที่ฉัน มีตาคู่นั้น'เธอดี เธอได้เขา... แต่ไม่ว่าเธอพยายามจะแสดง ไม่มีใครเชื่อเธอ พวกเขาถือว่าเธอเช่นแก้ว tiptoeing รอบเธอว่าหนึ่งลมหายใจของอากาศสามารถทำลายเธอ เธอเกลียดชังมัน.. ทุกคนแต่ทีม 8 ให้เธอเหล่านั้นดู pitying เดียวกัน และตอนนี้ นารูโตะแม้ไม่...นารูโตะเอาหนึ่งก้าวของเธอ และเธอยืนแช่ในแต่ก่อนที่เขาสามารถเข้าถึงเธอ เธอถูกกวาดขึ้น โดยไม่ใช่ Uchiha ศัตรูอื่น และในขวัญใบไม้และลมพายุ พวกเขาหายไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถ้าถามว่า ฮินาตะ hyuuga อย่างแน่นอนจะบอกว่าเป็นชนิดบวกของผู้หญิง ชนิดที่ 1 จะพบเห็นสิ่งที่เป็นบวกในสถานการณ์ใด ๆและชนิดที่จะหัวเราะเมื่อฝนตก เพราะอย่างน้อย พืชได้รับน้ำ แต่เธอมีขีดจำกัดของเธอ ผู้หญิงคนนี้มีดวงอาทิตย์ในสายตาของเธอและจะไฟ

วันนี้ไม่ได้ . . . . . . . สนุก . . . ครั้งแรกนารูโตะคุง ได้ประกาศหมั้นของเขา ซากุระจัง หลังจากยื่นใบสมัครอย่างเป็นทางการของเขาเพื่อ Hokage เรือ ซึ่งบอกตามตรง เธอได้นานถูกคาดหวังและมีจริง ๆเตรียมไว้ให้ สองผู้อาวุโสได้ปฏิเสธการเสนอราคาสำหรับทายาทอีกครั้ง โดยต้องตรวจสอบเพิ่มเติมสถิติของเธอและบอกว่าเธอมุ่งเน้น honing ทักษะของเธอในกาล .

และสาม . . . สามก็วิ่งเข้าไปในอุจิวะ ซาซึเกะบูดบึ้ง , อบเชยม้วนอนาถของเธอแพร่กระจายเกี่ยวกับถนน ยู่ยี่ กล่องยังอยู่ในมือของเขา และมีน้ำแข็งปกคลุมอุจิวะ looming เหนือเธอด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก

ดังนั้นไม่วันนี้ก็ไม่ได้สนุก หรือดี หรือทั้งหมดที่เป็นบวกจะเริ่มต้นด้วย .

เธอมองขึ้นไปที่ด่าผู้ชาย เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแหมะกับ rivulets ของเหนียวเหนอะหนะละลายดีและผมของเขาสังกะตังกับความหวานแบบเดียวกัน เธอตัวสั่นเมื่อเธอสังเกตเห็นแววตาที่ว่างเปล่าของเขา จักระทอยเหมือนพายุของฤดูร้อน . เธออาจรู้สึกขนหลังคอของเธอยืนอยู่ที่ปลายเป็นกระแสไฟฟ้าปะทุลูกหูลูกตาเล็กน้อยแสบผิวของเธอ

" เอ่อ . . . . . . . . . . . . . . . . . . ขอโทษจริงๆ ซาสึเกะซัง ! " เธอขอโทษ breathlessly ,แก้มของเธอแดงและหน้าสีของปลาซีดจุดอ่อน

เขาไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ความเงียบที่ยืดระหว่างพวกเขาจนกว่าเธอจะรู้สึกว่าเธอจะหายใจไม่ออกอึดอัด

รบกวนแต้มสีความคิดของเธอเป็นเธอได้ดี รู้ว่ามัน . . . . . . . . . . . . . . หมายถึง หมายถึงคนที่ทำ เขาใช้คนร้ายเจตนาที่จะทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายทรมานเธอด้วยการขาดของเขาเพื่อขอโทษเธอ ทำไมเค้าไม่พูดอะไรที่เหมือนคนปกติ ! ทำไมเขาต้องทำให้มันยาก ?

หมดหวังสำหรับบางประเภทของการกระทำ เธอตบกระเป๋าของเธอเหนียวโจนินเสื้อกั๊ก มองหาอะไรที่อาจช่วยทำความสะอาด . ในที่สุดเมื่อเธออยู่ปึกเหี่ยว ผ้าเช็ดปากที่กระเป๋าด้านขวาเธอพึมพำคำขอโทษที่เธอเสนอทั้งหมดของพวกเขากับอุจิวะยังคงเงียบ เธอเลื่อนดวงตาสีซีดของเธอไปถูก กลัวความเข้มของใบหน้า กระตุ้นอารมณ์ของเขา มันจึงหมางเมินจักรโกรธของเขาโจมตีความรู้สึกของเธอด้วยสีหน้าที่สงบสวยงามฝังบนอุจิวะมี

ก่อนที่เขาจะตอบ เสียงตะโกนดังสะท้อนผ่านถนน .

" sasukeeee ! "

!สำหรับช่วงเวลาสั้น ๆ เธอรู้สึกว่าเธอหยุดเป็น Sasuke ของจักระมาต้ม นักฆ่าเจตนาหนักมันทำให้เธอปวดหัว

ขาดระหว่างการคุกคามของซาสึเกะกำลังโกรธและต้องการที่จะหลีกเลี่ยงการเป็นเจ้าของที่ โอคุ้นๆเสียง เธอยืนแช่แข็ง มือของเธอยังคงยื่นออกไปใน เสนอ rumpled ผ้ากันเปื้อน

แล้วอยู่ๆ มีเบลอสีส้มลายในอดีตของเธอเอากับเพื่อนเงียบขรึมของเธอ

ทั้งบูมขนาดใหญ่เช่นที่พวกเขาติดต่อกับผนังของร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ

มีซาสึเกะ นารูโตะ ซานถึงคอเสื้อ หมัดของเขาทรงตัวเพื่อปอนด์นั้น หนุ่มหล่อคุณสมบัติของ " ควร " เพื่อนรัก รอยแตกทำให้จากจุดชน พัดออกข้างหลังซาสึเกะในประณีต ลวดลายสด

ซาสึเกะไม่ได้ดิ้นรนแต่ยังคงมองเขาด้วยความโกรธที่เพื่อนร่วมทีมกับสงบ เดี่ยวดูนั่นจะทำให้พ่อของเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและเสนออุปการะอุจิวะในจุดที่ ดังนั้น hyuuga ดูที่ป่าที่สองเธอรำพึงว่า บางทีผู้ใหญ่ก็ชอบเขาเหมือนกับเป็นทายาท . . . มากขึ้นดังนั้นกว่าเธอ อ่อนประสบและลาเวนเดอร์สาวตากับมือเล็ก ๆ และแบบสั่น

แล้วก็รู้สึกว่ามันการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของการเผาไหม้อย่างทรงพลังจักระ . หนึ่งร้อนและอื่น ๆ หนาว มันทำให้เธอนึกถึงเหมือนกันความรู้สึกการเผาไหม้ที่คุณได้รับถือน้ำแข็งนาน

" ไอ้บ้า ! ทำไม ? ! ! ! "

นารุโตะหน้ามีเพียงนิ้วจากซาสึเกะ ดวงตาสดใสของเขาและความโกรธของเขาแย่มาก หมัด clenched พับเสื้อของซาสึเกะ ผ้าเริ่มฉีกกับมือของเขา ซาสึเกะพยายามดิ้นรนต่อต้านเขาเท่านั้นที่ถูกกระแทกกลับเข้าไปในผนังรอยแตกขยับขยาย

" เพราะนั่นคือวิธีที่ฉันเลือกที่จะสมบูรณ์ตาจิจะ "

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้าง . " ทำไม ? ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น เมื่อคุณรู้ว่า . . . . . . . "

เขาผลักเขาเข้าไปในผนังอีก บุ๋ม เติบโต และ เป็นห่วงเจ้าของร้านแล้วตกใจในพื้นหลังของการเผชิญหน้าของพวกเขา .

ฝูงชนขนาดเล็กได้เริ่มรวบรวม ตาสงสัยฝึกเมื่อคู่และในศูนย์อยู่มาก และเป็นห่วงมากนะฮินาตะ hyuuga . เธอกำลังสับสนว่า ทำไมมันถูกแบบนี้ นารุโตะกับซาสึเกะยันแขน คอ และบิดทั้งหมดรอบ ๆพวกเขาในความโกรธ

" อุจิวะ และนารูโตะต่อสู้ "

" แล้วคนทรยศแล้ว "

เรื่องโรงสีเริ่ม churning ,ปล่อยกระแสคาดการณ์ว่ามี morphed บางอย่างโง่อย่างสมบูรณ์ โดยเวลามาถึงยามานากะ ร้านดอกไม้

" ดู hyuuga ที่นั่น ! บางทีมันเป็นรักสามเส้า "

สุดท้ายทำ งงที่ จำกัด และอารมณ์ของเธอ เธอไม่พอใจการให้ออกจากบรรยากาศเชิงลบ ฮินาตะ hyuuga ทำบางอย่างของตัวละครทำหน้าบึ้งตึงเหมือนมีตุ๊กตาแต่งงานของเธอและโกรธแก้ไขทอผ้าทางผ่านของเธอ เธอเดินออกมาถึงสอง

ทั้งสองเสมอ เสมอเพื่อให้ดูดซึมในตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำ นารูโตะมีทั้งหมดผ่านเธอเร่งรีบของเขา ซาสึเกะได้ตั้งใจที่จะทำให้เธออึดอัด เธออีกครั้ง แต่ไม่มีอะไร blip บนเรดาร์ของพวกเขา .

เช่นเดียวกับนารูโตะดึงแขนของเขากลับไปที่ดาดฟ้า เพื่อนร่วมทีมของเขา ฮินาตะทำเร็ว แทงฝ่ามือเล็กๆ ของเธอไปหลายจุดจักระของเขาและทำให้แขนของเขาไร้ประโยชน์สำหรับตอนนี้

ของซาสึเกะ คิ้วยกขึ้นนิดๆ เศษส่วน เขาไม่เคยแม้แต่จะนึกถึงเด็กๆ hyuuga เมื่อนารูโตะมา เขาขยับนิ้วมือของเขายังเหนียวเล็กน้อยจากม้วนอบเชย

ท่วมก่อนหน้านี้โกรธที่นารูโตะ ไม่เข้าใจ . . . . . . . ไม่ฟังและโกรธที่ hyuuga เข้ามายุ่ง เขา lunged ไปข้างหน้าเพื่อโจมตีเขา

เท่านั้นที่จะหยุดโดยยื่นนิ้วที่ชี้ไปยังฐานของคอของเขา ฟ้าจักระหมุน threateningly , เงียบและแม่นยำ

" หยุด " ก็สั่งให้เงียบ แบน และอ่อนนุ่ม ฮินาตะมองระหว่างทั้งสอง ดวงตาสีซีดผิดปกติอย่างหนักและแข็งกระด้าง .

ลักษณะที่แท้จริงของความประหลาดใจบนใบหน้าอึ้ง นารุโตะก็เกือบจะเพียงพอที่จะชดเชยม้วนอบเชยเกือบพังทะลาย . . . . . . . .

ซาสึเกะยิ้มเล็กน้อย มันง่ายที่เค้าจะคอเพรียวของเธอในมือของเขาได้อย่างง่ายดาย snap กระดูกสันหลังที่ละเอียดอ่อนของเธอในครึ่งในเรื่องของการวินาทีไม่ ว่าเขาจะ . . . . . . . เอกสารที่จะเป็นมากเกินไป และเขามั่นใจว่ามันไม่ได้เป็นขั้นตอนในทิศทางที่ถูกต้อง หากเขาต้องการให้ตาจิจะ

แต่บางอย่างเกี่ยวกับคำเงียบ เสียงที่อ่อนโยน ทำให้เขาหยุด

เค้ามองนารุโตะ ชายหนุ่มอ้าปากค้าง ปากของเขาติดตลกกระพือเปิดและปิดที่เขาต่อสู้เพื่อสร้างประโยคที่สอดคล้องกัน . ความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้นระหว่างพวกเขาเต็มโดยเฉพาะเสียงล้งเล้งของการเจริญเติบโตฝูงชน .

นารูโตะมอง hyuuga ด้วยสิ่งที่คล้ายกับ . . . . . . . . . และอะไรนั่นอีก มันดูเหมือนคนโง่ให้สุนัขหลงทางที่เขาพบในร้านซอมซ่อและเต็มไปด้วยหมัด เขาเลี้ยงจนสิ่งมีชีวิตสองเศษ ขอโทษที่เขาไม่สามารถทำมากกว่านั้น

แล้วซาสึเกะยอมรับมันน่าเสียดาย . . . . . . . กับการกระตุก เขารู้สึกว่าจักระในปลายนิ้วของเธอได้หยุดฮัมเพลงเอง ตาของเธอโต กว้าง และการแสดงออกของใบหน้าของเธอขณะที่เธออกหักข้ามจำอารมณ์ในนารูโตะมอง

" h-hinata-chan ? " นารูโตะถามเบาๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเธอในเดือนนี้ เขาจับแขนปวกเปียกของเขาด้วยมืออื่น ๆของเขา , การขั้นตอนต่อเธอ

หึ่งเริ่มอีก

" ฉันคิดว่าเขาปฏิเสธเธอ ? "

" ใช่ นั่นคือเหตุผลที่เธอไม่ยอมไป . . . . . . . "

" เขาแต่งงานกับซากุระจัง น่าเสียดาย . . . . . . . เขาเป็นเช่นจับที่ดี . "

" hyuuga . . จนไม่มีโอกาส "

ของฮินาตะหน้าอกร้อง . เธอได้รับพร้อมสำหรับอะไร แต่สิ่งนี้ยับยั้งสำลักฉันสงสาร . . . . . . . และอุจิวะก็ลืมเหมือนเธอรู้สึกภาคภูมิใจของเธอแตกและเผาหน้าด้วยความอาย . . . . . . . เพราะนารูโตะคุงก็มองเธอเหมือนสุนัขหลงทางในสายฝน เลยรู้สึกสงสาร

'please โปรดอย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น "

เธอสบายดี เธอมากกว่าเขา . . . . . . . แต่ไม่ว่าเธอพยายามจะแสดงให้พวกเขาได้เห็นไม่มีใครเชื่อเธอ พวกเขารักษาเธอชอบแก้วเดินเขย่งเท่าด่วยรอบตัวเธอราวกับหนึ่งลมหายใจของอากาศจะทำลายเธอ เธอเกลียดมัน . . . . . . . ทุกคน แต่ทีม 8 ให้เธอนั้นดูน่าสงสารเหมือนกัน และตอนนี้นารุโตะ . . . . . . .

นารูโตะใช้เวลาหนึ่งขั้นตอนต่อเธอ เธอยืนตัวแข็งทื่อ .

แต่ก่อนที่เขาจะถึง เธอกวาดขึ้นโดยไม่มีใครอื่นนอกจากสกุลปลาดังแดง . และ ใน วงใบไม้ และมีพายุลม พวกเขาไปแล้ว