Vityakon (2001) has concluded, base

Vityakon (2001) has concluded, based on her own long-term
observations, that the number of trees in fields in farming
systems in Northeast Thailand has been declining over time
as farmers cut down more trees to meet their needs for timber
and firewood and as some remnant forest trees, especially
those located in lower paddy fields, die naturally as a consequence of the transformation of their natural habitats or
senescence. Cutting of trees has been accelerated by the
recent increase in the use of four-wheel tractors and combine
harvesters, which have difficulty in working efficiently in
fields with many trees (Praweenwongwuthi 2009) as well as
by the planting of sugarcane in many paddy fields, especially
upper paddies. Sugarcane is vastly more profitable for the
farmers, but also much less shade tolerant than rice, leading
to cutting down of more trees (field observations of authors).
If this trend continues, then the vast ‘‘invisible forest’’ represented by trees in paddy fields may truly disappear, with
negative consequences for the livelihoods of the villagers,
loss of biodiversity, and reduced ability of the rural ecosystem to sequester carbon. Finding ways to help reverse this
decline is an important priority if land degradation, which is
widespread in the Northeast, is to be countered and the sustainability of agricultural production enhanced.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Vityakon (2001) ได้สรุป ตามตนเองระยะยาวสังเกต ที่หมายเลขของฟิลด์ในนามีการคำนวณระบบอุดรช่วงเวลาเป็นเกษตรกรที่ตัดลงต้นไม้เพิ่มเติมเพื่อตอบสนองความต้องการไม้และฟืน และเป็นสติบางป่าต้นไม้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่านั้นอยู่ในต่ำกว่านาข้าว ตายเป็นลำดับการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติอยู่อาศัยตามธรรมชาติ หรือsenescence ตัดต้นไม้ได้ถูกเร่งโดยการเพิ่มขึ้นล่าสุดในการใช้รถแทรกเตอร์ 4 ล้อและรวมharvesters ซึ่งมีความยากลำบากในการทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพในเขตข้อมูลต้นไม้ (Praweenwongwuthi 2009) เป็นการปลูกอ้อยในทุ่งนามาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งนาบน อ้อยมีสำคัญ ๆ มากขึ้นสำหรับการเกษตรกร แต่มากน้อยแรเงาทนกับมากกว่าข้าว นำการตัดลงต้นไม้เพิ่มมากขึ้น (การฟิลด์การสังเกตของผู้เขียน)ถ้าแนวโน้มนี้ยังคงมีอยู่ แล้วใหญ่ ''เห็นป่า '' แทน ด้วยต้นไม้ในนาข้าวอย่างแท้จริง อาจหายไปด้วยลบต่อวิถีชีวิตของชาวบ้านสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพ และลดความสามารถของระบบนิเวศชนบทเพื่อ sequester คาร์บอน หาวิธีที่จะช่วยกลับนี้ลดลงเป็นสำคัญที่สำคัญถ้าที่ดินลดประสิทธิภาพ ซึ่งเป็นแพร่หลายในภาคอีสาน จะเป็น countered และความยั่งยืนของเกษตรเพิ่มขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Vityakon (2001) ได้ข้อสรุปตามที่เธอเองในระยะยาวสังเกตว่าจำนวนของต้นไม้ในเขตข้อมูลในการเลี้ยงระบบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้รับการลดลงเมื่อเวลาผ่านไปเป็นเกษตรกรตัดต้นไม้มากขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการของพวกเขาสำหรับไม้และฟืนและบางป่าที่เหลืออยู่โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่อยู่ในนาข้าวที่ต่ำกว่าการตายตามธรรมชาติเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงของแหล่งที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติหรือการเสื่อมสภาพ ตัดต้นไม้ที่ได้รับการเร่งโดยเพิ่มขึ้นล่าสุดในการใช้งานของรถแทรกเตอร์สี่ล้อและรวมรถเกี่ยวข้าวซึ่งมีความยากลำบากในการทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพในเขตข้อมูลที่มีต้นไม้จำนวนมาก(ฝ่าย 2009) เช่นเดียวกับโดยการปลูกอ้อยในนาข้าวจำนวนมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งนาบน อ้อยเป็นอย่างมากมายที่ทำกำไรได้มากขึ้นสำหรับเกษตรกรแต่ยังเฉดสีมากน้อยใจกว้างกว่าข้าวที่นำไปตัดต้นไม้มากขึ้น(สังเกตของผู้เขียน). หากแนวโน้มนี้ยังคงแล้วมากมาย '' ป่าที่มองไม่เห็น '' ตัวแทนจากต้นไม้ใน นาข้าวอย่างแท้จริงอาจหายไปมีผลกระทบเชิงลบสำหรับการดำรงชีวิตของชาวบ้านที่สูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพและความสามารถที่ลดลงของระบบนิเวศในชนบทที่จะยึดทรัพย์คาร์บอน หาวิธีที่จะช่วยให้ย้อนกลับนี้ลดลงเป็นลำดับความสำคัญสิ่งสำคัญหากเสื่อมโทรมของที่ดินซึ่งเป็นที่แพร่หลายในภาคตะวันออกเฉียงเหนือคือการได้รับการตอบโต้และความยั่งยืนของการผลิตทางการเกษตรที่เพิ่มขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

vityakon ( 2001 ) ได้สรุปจากการสังเกตของตัวเองระยะยาว
, ว่าจำนวนของต้นไม้ในเขตข้อมูลในการเลี้ยง
ระบบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้เสื่อมตลอดเวลา
เป็นเกษตรกร ตัดต้นไม้มากขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการของพวกเขาและไม้ฟืนและเป็นคน

ป่าต้นไม้ โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ในทุ่งนาล่างตายตามธรรมชาติเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงของแหล่งที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติของพวกเขาหรือ
ชราภาพ ตัดต้นไม้ที่ถูกเร่งโดย
เพิ่มขึ้นล่าสุดในการใช้รถแทรกเตอร์สี่ล้อและรวม
เก็บเกี่ยว ซึ่งมีความยากในการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพใน
สาขาต้นไม้ ( praweenwongwuthi 2009 ) รวมทั้ง
โดยการปลูกอ้อยในนาข้าวมากโดยเฉพาะ
บนนาข้าว .อ้อยเป็นประโยชน์อย่างมากมายสำหรับ
เกษตรกร แต่ยังมากน้อยเงาใจกว้างกว่าข้าวที่นํา
เพื่อตัดลงต้นไม้มากขึ้น ( ด้านการสังเกตของผู้เขียน ) .
ถ้าแนวโน้มนี้ยังคง แล้ว 'invisible มากมาย ' ป่า ' ' แสดงโดยต้นไม้ในนาข้าวอย่างแท้จริงอาจจะหายไปกับ
ผลลบสำหรับ วิถีชีวิตของชาวบ้าน
การสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพและลดความสามารถของระบบนิเวศในชนบท เพื่อโดดเดี่ยวคาร์บอน หาวิธีที่จะช่วยให้กลับลดลงนี้
เป็นความสําคัญถ้าความเสื่อมโทรมของที่ดิน ซึ่ง
แพร่หลายในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นการตอบโต้ และความยั่งยืนของการผลิตทางการเกษตรที่เพิ่มขึ้น