Papa.""What?""The Mayor wants to kn

Papa."
"What?"
"The Mayor wants to know if you'll pull his tooth."
"Tell him I'm not here."
He was polishing a gold tooth. He held it at arm's length, and examined it with his eyes half
closed. His son shouted again from the little waiting room.
"He says you are, too, because he can hear you."
The dentist kept examining the tooth. Only when he had put it on the table with the finished
work did he say:
"So much the better."
He operated the drill again. He took several pieces of a bridge out of a cardboard box where
he kept the things he still had to do and began to polish the gold.
"Papa."
"What?"
He still hadn't changed his expression.
"He says if you don't take out his tooth, he'll shoot you."
Without hurrying, with an extremely tranquil movement, he stopped pedaling the drill,
pushed it away from the chair, and pulled the lower drawer of the table all the way out. There
was a revolver. "O.K.," he said. "Tell him to come and shoot me."
He rolled the chair over opposite the door, his hand resting on the edge of the drawer. The
Mayor appeared at the door. He had shaved the left side of his face, but the other side,
swollen and in pain, had a five-day-old beard. The dentist saw many nights of desperation in
his dull eyes. He closed the drawer with his fingertips and said softly:
"Sit down."
"Good morning," said the Mayor.
"Morning," said the dentist.
While the instruments were boiling, the Mayor leaned his skull on the headrest of the chair
and felt better. His breath was icy. It was a poor office: an old wooden chair, the pedal drill, a
glass case with ceramic bottles. Opposite the chair was a window with a shoulder-high cloth
curtain. When he felt the dentist approach, the Mayor braced his heels and opened his mouth.
Aurelio Escovar turned his head toward the light. After inspecting the infected tooth, he
closed the Mayor's jaw with a cautious pressure of his fingers.
"It has to be without anesthesia," he said.
"Why?"
"Because you have an abscess."
The Mayor looked him in the eye. "All right," he said, and tried to smile. The dentist did not
return the smile. He brought the basin of sterilized instruments to the worktable and took
them out of the water with a pair of cold tweezers, still without hurrying. Then he pushed the
spittoon with the tip of his shoe, and went to wash his hands in the washbasin. He did all this
without looking at the Mayor. But the Mayor didn't take his eyes off him.
It was a lower wisdom tooth. The dentist spread his feet and grasped the tooth with the hot
forceps. The Mayor seized the arms of the chair, braced his feet with all his strength, and felt
an icy void in his kidneys, but didn't make a sound. The dentist moved only his wrist.
Without rancor, rather with a bitter tenderness, he said:
"Now you'll pay for our twenty dead men."
The Mayor felt the crunch of bones in his jaw, and his eyes filled with tears. But he didn't
breathe until he felt the tooth come out. Then he saw it through his tears. It seemed so foreign
to his pain that he failed to understand his torture of the five previous nights.
Bent over the spittoon, sweating, panting, he unbuttoned his tunic and reached for the
handkerchief in his pants pocket. The dentist gave him a clean cloth.
"Dry your tears," he said.
The Mayor did. He was trembling. While the dentist washed his hands, he saw the crumbling
ceiling and a dusty spider web with spider's eggs and dead insects. The dentist returned,
drying his hands. "Go to bed," he said, "and gargle with salt water." The Mayor stood up, said
goodbye with a casual military salute, and walked toward the door, stretching his legs,
without buttoning up his tunic.
"Send the bill," he said.
"To you or the town?"
The Mayor didn't look at him. He closed the door and said through the screen:
"It's the same damn thing."
___________________________________

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พ่อ.
"" คืออะไร
"" นายกเทศมนตรีต้องการที่จะรู้ว่าถ้าคุณจะดึงฟันของเขา.
"" เขาบอกฉันไม่ได้ที่นี่.
"เขาได้รับการขัดฟันทอง. เขาถือมันไว้ที่ความยาวของแขนและตรวจสอบด้วย
ดวงตาของเขาครึ่งปิด. ลูกชายของเขาตะโกนอีกครั้งจากห้องพักเล็ก ๆ น้อย ๆ .
"เขาบอกว่าคุณเป็นเหมือนกันเพราะเขาสามารถได้ยินคุณ."
ทันตแพทย์เก็บไว้ตรวจสอบฟัน.
เฉพาะเมื่อเขาได้วางไว้บนโต๊ะที่มีการดำเนินการเสร็จสิ้นการทำงานเขากล่าวว่า
"ดังนั้นมากดีกว่า."
เขาดำเนินการเจาะอีกครั้งเขาใช้เวลาหลายชิ้นส่วนของสะพานออกจากกล่องกระดาษแข็งที่.
เขาเก็บสิ่งที่เขายังคงมีการทำและเริ่มที่จะขัดทอง.
"พ่อ."
"คืออะไร"
เขายังไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงการแสดงออกของเขา.
"เขาบอกว่าถ้าคุณไม่ได้ใช้ออกฟันของเขาเขาจะยิงคุณ." โดยไม่ต้องรีบมีการเคลื่อนไหวที่เงียบสงบมากเขาหยุดถีบเจาะผลักมันห่างจากเก้าอี้และดึงลิ้นชักล่างของตารางทุกอย่างออก. มีปืนเป็น. "ตกลง" เขากล่าว. "บอกให้เขามาและยิงฉัน." เขารีดเก้าอี้มากกว่าตรงข้ามประตูของเขา พักผ่อนมือบนขอบของลิ้นชัก นายกเทศมนตรีปรากฏตัวขึ้นที่ประตู เขาได้โกนด้านซ้ายของใบหน้าของเขา แต่ด้านอื่น ๆบวมและเจ็บปวดมีเคราห้าวันเก่า ทันตแพทย์เห็นหลายคืนแห่งความสิ้นหวังในสายตาของเขาที่น่าเบื่อ เขาปิดลิ้นชักด้วยปลายนิ้วของเขาและพูดเบา ๆ : ". นั่งลง" "อรุณสวัสดิ์" กล่าวว่านายกเทศมนตรี. "อรุณ" กล่าวว่าทันตแพทย์. ในขณะที่ตราสารที่ถูกเดือดนายกเทศมนตรีโน้มกะโหลกศีรษะของเขาบนศีรษะของเก้าอี้และรู้สึกดีขึ้น ลมหายใจของเขาเป็นน้ำแข็ง มันเป็นที่น่าสงสารสำนักงาน: เก้าอี้ไม้เก่าเจาะเหยียบเป็นกรณีแก้วที่มีขวดเซรามิก ตรงข้ามเก้าอี้เป็นหน้าต่างที่มีผ้าไหล่สูงผ้าม่าน เมื่อเขารู้สึกว่าวิธีการที่หมอฟันนายกเทศมนตรียันส้นเท้าของเขาและเปิดปากของเขา. Aurelio Escovar หันหัวของเขาที่มีต่อแสง หลังจากการตรวจสอบฟันที่ติดเชื้อเขาปิดขากรรไกรของนายกเทศมนตรีที่มีความดันยำเกรงของนิ้วมือของเขา. "มันจะต้องมีโดยไม่ต้องดมยาสลบ" เขากล่าว. "ทำไม?" "เพราะคุณมีฝี." นายกเทศมนตรีมองเขาในสายตา . "สิทธิทั้งหมด" เขากล่าวและพยายามที่จะยิ้ม ทันตแพทย์ไม่ได้กลับมายิ้ม เขานำลุ่มน้ำของเครื่องมือฆ่าเชื้อเพื่อโต๊ะทำงานและเอาพวกเขาออกจากน้ำที่มีคู่ของแหนบเย็นยังไม่มีรีบ แล้วเขาก็ผลักปากแตรด้วยปลายรองเท้าของเขาและเดินไปล้างมือของเขาในอ่างล้างหน้า เขาทำทั้งหมดนี้ได้โดยไม่ต้องมองหาที่นายกเทศมนตรี แต่นายกเทศมนตรีไม่ได้ใช้สายตาจากเขา. มันเป็นฟันภูมิปัญญาที่ต่ำกว่า ทันตแพทย์แพร่กระจายเท้าของเขาและลงโทษฟันกับร้อนคีม นายกเทศมนตรีคว้าแขนของเก้าอี้ที่ยันเท้าของเขามีความแข็งแรงของเขาทั้งหมดและรู้สึกโมฆะน้ำแข็งในไตของเขา แต่ก็ไม่ได้ทำให้เสียง ทันตแพทย์ย้ายเพียงข้อมือของเขา. โดยไม่มีความเคียดแค้นค่อนข้างมีความอ่อนโยนขมเขากล่าวว่า"ตอนนี้คุณจะจ่ายสำหรับยี่สิบคนตายของเรา." นายกเทศมนตรีรู้สึกกระทืบกระดูกขากรรไกรของเขาและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา แต่เขาไม่ได้หายใจจนเขารู้สึกว่าฟันออกมา จากนั้นเขาก็เห็นว่ามันผ่านน้ำตาของเขา มันดูเหมือนต่างประเทศเพื่อให้ความเจ็บปวดของเขาว่าเขาไม่เข้าใจทรมานของเขาห้าคืนก่อนหน้านี้. ก้มมากกว่าปากแตรที่เหงื่อออกหอบเขา unbuttoned เสื้อคลุมของเขาและมาถึงสำหรับผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงของเขา ทันตแพทย์ให้เขาใช้ผ้าสะอาด. "แห้งน้ำตาของคุณ" เขากล่าว. นายกเทศมนตรีได้ เขาได้รับการสั่น ในขณะที่หมอฟันล้างมือของเขาเขาเห็นบี้ติดเพดานและเต็มไปด้วยฝุ่นใยแมงมุมกับไข่แมงมุมและแมลงที่ตายแล้ว ทันตแพทย์กลับแห้งมือของเขา "ไปนอน" เขากล่าวว่า "และบ้วนปากด้วยน้ำเกลือ." นายกเทศมนตรียืนขึ้นกล่าวคำอำลากับสบายถวายพระพรทหารและเดินไปยังประตูยืดขาของเขาโดยไม่ต้องติดกระดุมถึงเสื้อคลุมของเขา. "ส่งใบเรียกเก็บเงิน" เขากล่าว. "เพื่อให้คุณหรือเมือง?" นายกเทศมนตรี didn ' ดูเสื้อที่เขา เขาปิดประตูและกล่าวผ่านหน้าจอ: ". มันเป็นสิ่งเดียวกันแช่ง" ___________________________________

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พ่อ "
" อะไร "
" นายกเทศมนตรี อยากรู้ว่าเธอจะถอนฟัน "
" บอกว่าฉันไม่อยู่ที่นี่ . "
เขากำลังขัดฟันทอง เขาเก็บไว้ที่ความยาวของแขน และตรวจสอบมันด้วยตาของเขาครึ่งหนึ่ง
ปิด ลูกชายตะโกนมาอีกครั้งจากห้องนั่งรอเล็กๆ
" เขาบอกว่าคุณจะ เกินไป เพราะเขาได้ยินนะ "
หมอฟันเก็บไว้ตรวจฟัน แต่เมื่อเขาวางมันลงบนโต๊ะด้วยเสร็จ
งานเขาพูด :
" ดีมาก "
เขาดำเนินการเจาะอีก เขาเอาของสะพานหลายชิ้นจากกล่องกระดาษแข็งที่
เขาเก็บของเขาก็ยังต้องทำ และเริ่มขัดทอง .
" พ่อ "
" อะไร "
สีหน้าเขายังไม่เปลี่ยนแปลง .
" เขากล่าวว่า ถ้าไม่ถอนฟันให้ เขาจะยิงคุณ . "
โดยไม่ต้องเร่งรีบ มีการเคลื่อนไหวที่เงียบสงบมากเขาหยุดถีบเจาะ
ผลักมันออกไปจากเก้าอี้ และดึงลิ้นชักล่างของโต๊ะออกมาทั้งหมด มี
เป็นลูกโม่ . มัน " เขากล่าว บอกให้เขามายิงผม "
เขาหมุนเก้าอี้ไปตรงข้ามประตู มือวางอยู่บนขอบลิ้นชัก
นายกเทศมนตรีโผล่มาที่ประตู เขาโกนเคราด้านซ้ายของใบหน้าของเขา แต่อีกข้าง
บวมและปวดมี 5 วัน เก่า ไว้เครา หมอฟันที่เห็นความทรมานนานหลายคืนใน
ดวงตาหม่นหมองคู่นั้น เขาปิดลิ้นชักด้วยปลายนิ้วของเขา และพูดเบาๆ :
" นั่งลง "
" อรุณสวัสดิ์ " นายกเทศมนตรีพูด .
" อรุณสวัสดิ์ " หมอฟันว่า
ในขณะที่ต้มเครื่องมืออยู่ นายกเทศมนตรีเอนศีรษะบน headrest ของเก้าอี้
และรู้สึกดีขึ้น ลมหายใจของเขาเย็นเยือก มันเป็นสำนักงานที่ยากจน มีเก้าอี้ไม้เก่าแท่นเจาะ ,
กรณีแก้วกับขวดเซรามิค ตรงข้ามกับเก้าอี้เป็นหน้าต่างกับไหล่สูงผ้า
ม่าน เมื่อรู้สึกว่าหมอฟันเข้าหา นายกฯยันส้นเท้าของเขาและเปิดปากของเขา .
เอาเรลิโอ เอสโกวาร์หันศีรษะเขาเข้าหาแสงไฟ หลังจากตรวจสอบฟันที่ติดเชื้อ เขา
ปิดกรามของนายกเทศมนตรีกับความดันที่ระมัดระวังของนิ้วมือของเขา .
" มันต้องไม่มียาชา" เขากล่าวว่า .
" ทำไม ? "
" เพราะคุณมีฝี "
นายกเทศมนตรีมองตาเขา " ทั้งหมด , " เขากล่าวว่า , และพยายามที่จะยิ้ม หมอฟันไม่ได้
ยิ้มตอบ เขานำอ่างฆ่าเชื้อเครื่องมือกับโต๊ะทำงานและเอา
ออกจากน้ำกับคู่ของแหนบหนาว ยังไม่รีบ แล้วเขาก็ผลัก
กระโถนด้วยปลายรองเท้าของเขาและเดินไปล้างมือที่อ่างล้างหน้า เขาทำทั้งหมดนี้
โดยไม่ต้องมองที่นายกเทศมนตรี แต่นายกเทศมนตรีจ้องเขาไม่วางตา .
มันเป็นฟันกรามซี่ล่าง หมอฟันถ่างขาปักหลักแล้วเอาคีมร้อนหนีบฟันซี่

นายกเทศมนตรีจับที่แขนของเก้าอี้ ยันเท้าของเขาด้วยแรงทั้งหมดของเขา และรู้สึก
เป็นน้ําแข็งเป็นโมฆะในไตของเขา แต่ไม่ได้ส่งเสียงหมอฟันเพียงขยับข้อมือ
ไม่มีความขมขื่น แต่กับความนุ่ม ขม เขากล่าวว่า :
" ตอนนี้คุณจะจ่ายสำหรับพวกเราที่ตายไปยี่สิบคน "
นายกเทศมนตรีรู้สึกเคี้ยวกระดูกในขากรรไกรของเขา และดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา แต่เขาไม่ได้
หายใจจนกระทั่งรู้สึกว่าฟันออกมา แล้วเขาก็เห็นมันทั้งน้ำตา มันดูเหมือนต่างประเทศ
ความเจ็บปวดของเขาที่เขาล้มเหลวที่จะเข้าใจความทรมานของเขาในห้าคืนที่แล้ว .
ก้มลงกระโถน เหงื่อออก หายใจหอบ เขาปลดกระดุมเสื้อของเขาและเอื้อมมือไป
ผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงของเขา หมอฟันให้ผ้าสะอาด .
" แห้งน้ำตาของคุณ " เขากล่าว .
นายกเทศมนตรีได้ เขากำลังสั่น ขณะที่หมอฟันล้างมือของเขา เขาเห็นบี้
ฝ้าและฝุ่น ใยแมงมุมกับไข่แมงมุมและแมลงตาย หมอฟันกลับมา
แห้งมือของเขา . " ไปนอนไป " เขากล่าว " และกลั้วคอด้วยน้ำเกลือ " นายกเทศมนตรีลุกขึ้น กล่าว
ลาก่อนกับแบบทหารทำความเคารพและเดินตรงไปยังประตู ยืดขา ไม่มีการติดกระดุมเสื้อของเขาขึ้น
.
" ส่งเงิน " เขากล่าว .
" กับคุณหรือในเมือง ? "
นายกเทศมนตรีไม่ได้มองหน้าเขาเขาปิดประตูและกล่าวผ่านจอ :
" นี่มันบ้าอะไรกัน "
___________________________________