In her 60s, when most people retire, HRH
Princess Srinagarindra, mother of HM King Bhumibol
Adulyadej, began to visit remote areas of the
country, bringing with her the volunteer medical
staff to tend to those living far from government
services. From the hills of the far north to the
islands dotting the southern seas, she brought
health care, supported schools, and helped provide
for those in need. Before then, she had raised
3 children, two who became King, and served as
Regent, carrying out the official royal duties, when
Their Majesties the King and Queen went on State
Visits for much of 1960 and in subsequent years.
When she saw personally the poverty of those
living in remote communities, she determined to
help as best she could.
A pattern evolved in which she would work for
some 18 months, then rest at the insistence of her
son for half a year at her apartment in Lausanne,
Switzerland. She had raised her children near
Lausanne, and subsequently kept a small residence
there. In her late 70s, she told her private
secretary she would stop skiing at age 80, and did
so. Her private secretary knew when the Princess
Mother said she would no longer travel to stay in
Switzerland after age 90, she meant it. Her private
secretary and his staff searched for an appropriate
place for a new “home” for the Princess Mother.
Doi Tung seemed ideal: the cool hills could remind
her of the area around Lausanne, while the Mae
Chan Valley below resembled Lake Geneva.
On 15 January 1987, HRH the Princess Mother
visited Doi Tung and agreed to live there, but only
on condition that she continue her social and economic
development work among the neighboring
communities. She saw the poverty of the people in
the villages of Doi Tung, who barely survived from
their shifting cultivation and illicit opium crops. The
forests were depleted and the waters dry. She knew
the health of the people and their environment went
hand in hand.
The Doi Tung mountains, part of the Nang Non
range in the national forest reserves of Chiang
Rai province, had become denuded of forests
and dry. The six ethnic minorities of about 11,000
people living in 27 villages led meager lives, with
In her 60s, when most people retire, HRHPrincess Srinagarindra, mother of HM King BhumibolAdulyadej, began to visit remote areas of thecountry, bringing with her the volunteer medicalstaff to tend to those living far from governmentservices. From the hills of the far north to theislands dotting the southern seas, she broughthealth care, supported schools, and helped providefor those in need. Before then, she had raised3 children, two who became King, and served asRegent, carrying out the official royal duties, whenTheir Majesties the King and Queen went on StateVisits for much of 1960 and in subsequent years.When she saw personally the poverty of thoseliving in remote communities, she determined tohelp as best she could.A pattern evolved in which she would work forsome 18 months, then rest at the insistence of herson for half a year at her apartment in Lausanne,Switzerland. She had raised her children nearLausanne, and subsequently kept a small residencethere. In her late 70s, she told her privatesecretary she would stop skiing at age 80, and didso. Her private secretary knew when the PrincessMother said she would no longer travel to stay inSwitzerland after age 90, she meant it. Her privatesecretary and his staff searched for an appropriateplace for a new “home” for the Princess Mother.Doi Tung seemed ideal: the cool hills could remindher of the area around Lausanne, while the MaeChan Valley below resembled Lake Geneva.On 15 January 1987, HRH the Princess Mothervisited Doi Tung and agreed to live there, but onlyon condition that she continue her social and economicdevelopment work among the neighboringcommunities. She saw the poverty of the people inthe villages of Doi Tung, who barely survived fromtheir shifting cultivation and illicit opium crops. Theforests were depleted and the waters dry. She knewthe health of the people and their environment wenthand in hand.The Doi Tung mountains, part of the Nang Nonrange in the national forest reserves of ChiangRai province, had become denuded of forestsand dry. The six ethnic minorities of about 11,000people living in 27 villages led meager lives, with
การแปล กรุณารอสักครู่..

ในยุค 60s เธอ เมื่อคนส่วนใหญ่เกษียณ , สมเด็จเจ้าหญิงศรีนครินทร์ แม่ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลภูมิพลอดุลยเดช , เริ่มที่จะเยี่ยมชมพื้นที่ห่างไกลของประเทศ , เอากับเธออาสาสมัครแพทย์พนักงานมักจะผู้ที่อาศัยอยู่ไกลจากรัฐบาลบริการ จากเนินเขาทางทิศเหนือไปยังเกาะ dotting ทะเลใต้ เธอพาการดูแลสุขภาพ สนับสนุนโรงเรียน และช่วยให้สำหรับผู้ที่อยู่ในความต้องการ ก่อนหน้านั้น เธอได้ยก3 เด็ก 2 คน ที่ได้ขึ้นเป็นพระราชา และหน้าที่เป็นรีเจ้นท์ แบกออกอย่างเป็นทางการ พระราชกรณียกิจ เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ไปในรัฐเข้าชมมากที่สุดของปี 1960 และต่อมาปีเมื่อเธอเห็นตัวตนความยากจนของเหล่านั้นที่อาศัยอยู่ในชุมชนห่างไกล เธอตัดสินใจช่วยให้ดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้รูปแบบการพัฒนาที่เธอทำงานให้บาง 18 เดือน แล้วพักที่เรียกร้องเธอลูกชายครึ่งปีที่อพาร์ทเมนต์ของเธอ ใน โลซานสวิตเซอร์แลนด์ เธอเลี้ยงลูกใกล้โลซานและต่อมายังที่พักเล็ก ๆมี ในยุค 70 สายเธอ บอกเธอว่า ส่วนตัวเลขาเธอจะหยุดการเล่นสกีที่อายุ 80 แล้วดังนั้น เลขาส่วนตัวของเธอ รู้ว่า เมื่อเจ้าหญิงแม่บอกว่าเธอจะไม่เดินทางไปอยู่ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์หลังจากอายุ 90 , เธอหมายถึงมัน ส่วนตัวของเธอเลขานุการและพนักงานของเขาหาที่เหมาะสมสถานที่ใหม่สำหรับ " บ้าน " องค์หญิงแม่ดอยตุงดูจะเหมาะ : ภูเขาเย็นสามารถเตือนเธอของพื้นที่รอบ ๆในขณะที่แม่โลซานชานหุบเขาด้านล่างคล้ายทะเลสาบเจนีวาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2530 สมเด็จพระองค์หญิงแม่เยือนดอยตุงและตกลงที่จะอยู่ตรงนั้น แต่บนเงื่อนไขว่าเธอยังคงของเธอทางสังคมและเศรษฐกิจงานพัฒนาในหมู่เพื่อนบ้านชุมชน เธอเห็นความยากจนของผู้คนในหมู่บ้านของดอยตุง ที่แทบจะเอาชีวิตไม่รอดจากการทำไร่เลื่อนลอยและพืชฝิ่นเถื่อน ที่ป่าได้หมดและน้ำแห้ง หล่อนรู้สุขภาพของประชาชนและสภาพแวดล้อมของพวกเขาไปมือในมือดอยนางนอน ส่วนหนึ่งของเทือกเขาช่วงในป่าสงวนแห่งชาติของจังหวัดเชียงราย ได้กลายเป็น พัฒนาป่าและแห้ง หกของชนกลุ่มน้อยของเกี่ยวกับ 11 ,ผู้คนที่อาศัยอยู่ใน 27 หมู่บ้านนำชีวิตขาดแคลน , กับ
การแปล กรุณารอสักครู่..
