In one of the early studies of the

In one of the early studies of the phenomenology of depressed states, Dunner and colleagues [17] found that in the midst of a depressive phase, inpatients with bipolar I disorder showed significantly less attention to personal appearance and exhibited greater psychomotor slowing than inpatients with major depressive disorder (MDD). Similarly, in a study looking at melancholic depression in patients who met criteria for melancholic depression based on three different definitions, including DSM-III, the rate of bipolar disorder was significantly higher than unipolar depression, regardless of the definition of melancholia employed [18]. They also found that melancholia was most clearly distinguished by psychomotor disturbance. Likewise, in a study by Mitchell and colleagues [19] that compared bipolar I disorder patients with patients with MDD, patients with bipolar disorder were found to be more likely to have psychomotor retardation and atypical features (such as hypersomnia and leaden paralysis) than depressed patients with MDD.

The generally held belief that patients with bipolar disorder (in particular bipolar I disorder) are more likely to experience a melancholic depression characterized by psychomotor retardation than patients with MDD, as well as the research showing that melancholic depression is more common in bipolar I disorder, has led to the notion, among clinicians, that there is a corresponding mental slowing as well [20,21]. However, there have been no studies to suggest that patients with bipolar disorder are less mentally active. The notion that there is mental slowing in bipolar depression may also be, in part, a contrast to the large body of evidence that points to an active mind in major depressive disorder, in the form of rumination.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในศึกษาต้น phenomenology ของอเมริกาตกต่ำ Dunner และเพื่อนร่วมงาน [17] พบว่าท่ามกลางระยะ depressive, inpatients กับไฟที่ไบโพลาร์ฉันโรคแสดงอย่างมีนัยสำคัญน้อยกว่าความสนใจในลักษณะส่วนบุคคล และจัดแสดงมากกว่า psychomotor ช้ากว่า inpatients กับซึมเศร้า (MDD) ในทำนองเดียวกัน ในการศึกษาดูที่คับอกคับภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยที่ตรงกับเงื่อนไขสำหรับภาวะซึมเศร้าคับอกคับตามคำนิยามที่แตกต่างกันสาม รวมทั้ง DSM-III อัตราของโรค bipolar ได้อย่างมีนัยสำคัญสูงกว่าโรคซึมเศร้า unipolar ว่านิยามของ melancholia จ้าง [18] พวกเขายังพบว่า melancholia โดดเด่นชัดเจนที่สุด ด้วยรบกวน psychomotor ในทำนองเดียวกัน ในการศึกษาโดย Mitchell และเพื่อนร่วมงาน [19] ที่เปรียบเทียบไฟที่ไบโพลาร์ฉันโรคผู้ป่วยกับผู้ป่วยที่มี MDD ผู้ป่วยโรค bipolar พบมีแนวโน้มที่จะมีปัญญา psychomotor และคุณลักษณะพิเศษ (เช่น hypersomnia และอัมพาต leaden) มากกว่าผู้ป่วยซึมเศร้า MDDความเชื่อโดยทั่วไปจัดขึ้นที่ผู้ป่วยโรค bipolar (โดยเฉพาะไฟที่ไบโพลาร์โรคฉัน) มักพบภาวะซึมเศร้าความคับอกคับโดย psychomotor ปัญญามากกว่าผู้ป่วย MDD เป็นการวิจัยที่แสดงว่าคับอกคับซึมเศร้ามากขึ้นทั่วไปในไฟที่ไบโพลาร์ฉันโรค ได้นำไปคิด ระหว่าง clinicians ว่ามีเกี่ยวข้องจิตชะลอตัวเช่น [20,21] อย่างไรก็ตาม มีการศึกษาไม่แนะนำให้ ผู้ป่วยโรค bipolar อยู่น้อยใจ ความมีจิตชะลอตัวในไฟที่ไบโพลาร์โรคซึมเศร้ายังได้ ในส่วน ความแตกต่างร่างกายขนาดใหญ่ของหลักฐานที่ชี้ถึงจิตใจใช้งานอยู่ในซึมเศร้า ในรูปแบบของ rumination

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในตอนหนึ่งของการศึกษาเริ่มต้นของปรากฏการณ์ของรัฐหดหู่ Dunner และเพื่อนร่วมงาน [17] พบว่าในท่ามกลางของขั้นตอนการซึมเศร้าที่ผู้ป่วยที่มีความผิดปกติของผมมีสองขั้วที่แสดงให้เห็นความสนใจอย่างมีนัยสำคัญน้อยกว่าลักษณะส่วนบุคคลและการจัดแสดงการชะลอตัวจิตที่สูงกว่าผู้ป่วยที่มีความสำคัญ โรคซึมเศร้า (MDD) ในทำนองเดียวกันในการศึกษามองหาที่ภาวะซึมเศร้าเศร้าในผู้ป่วยที่พบกับเกณฑ์สำหรับภาวะซึมเศร้าเศร้าขึ้นอยู่กับสามคำนิยามที่แตกต่างกันรวมทั้ง DSM-III, อัตราของโรคสองขั้วอย่างมีนัยสำคัญสูงกว่าภาวะซึมเศร้า unipolar โดยไม่คำนึงถึงความหมายของใจลอยจ้าง [18] . นอกจากนี้ยังพบว่าใจลอยถูกที่สุดโดดเด่นอย่างชัดเจนโดยการรบกวนจิต ในทำนองเดียวกันในการศึกษาโดยมิทเชลและเพื่อนร่วมงาน [19] ว่าเมื่อเทียบผู้ป่วยความผิดปกติของผมสองขั้วกับผู้ป่วยที่มีโรคซึมเศร้าผู้ป่วยที่มีโรคสองขั้วพบว่ามีแนวโน้มที่จะมีการชะลอจิตและคุณสมบัติที่ผิดปกติ (เช่น hypersomnia และเป็นอัมพาตสีเทา) มากกว่าหดหู่ ผู้ป่วยที่มีโรคซึมเศร้า. ความเชื่อที่จัดขึ้นโดยทั่วไปว่าผู้ป่วยที่มีโรคสองขั้ว (ในความผิดปกติของผมสองขั้วโดยเฉพาะ) มีแนวโน้มที่จะได้สัมผัสกับภาวะซึมเศร้าโศกที่โดดเด่นด้วยการชะลอจิตกว่าผู้ป่วยที่มีโรคซึมเศร้าเช่นเดียวกับการวิจัยแสดงให้เห็นว่าภาวะซึมเศร้าเศร้าพบมากใน ความผิดปกติของสองขั้วที่ผมได้นำไปสู่ความคิดในหมู่แพทย์ว่ามีการชะลอตัวทางจิตที่สอดคล้องกันเป็นอย่างดี [20,21] อย่างไรก็ตามมีการศึกษาที่จะชี้ให้เห็นว่าผู้ป่วยที่มีโรคสองขั้วมีน้อยที่ใช้งานทางจิตใจ ความคิดที่ว่าจะมีการชะลอตัวทางจิตในภาวะซึมเศร้าสองขั้วก็อาจจะเป็นในส่วนที่ตรงกันข้ามกับร่างกายขนาดใหญ่ของหลักฐานที่ชี้ไปยังใจที่ใช้งานอยู่ในโรคซึมเศร้าในรูปแบบของการครุ่นคิด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในการศึกษาแรกของปรากฏการณ์ของรัฐหดหู่ ดันเนอร์และเพื่อนร่วมงาน [ 17 ] พบว่าในช่วงกลางของระยะซึมเศร้า , ผู้ป่วยโรคไบโพลาร์ ผมมีความสนใจมากน้อยในลักษณะส่วนบุคคลและการจัดแสดงด้านการชะลอตัวมากขึ้นกว่าผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ( MDD ) ในทํานองเดียวกันในการศึกษาดูเศร้าภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยที่ได้เกณฑ์ ซึมเศร้าเศร้าตามสามคำนิยามที่แตกต่างกัน รวมถึง dsm-iii อัตราของโรค Bipolar สูงกว่า unipolar depression ไม่ว่านิยามของซึมเศร้า ) [ 18 ] นอกจากนี้ยังพบว่าซึมเศร้าอย่างชัดเจนที่สุด โดดเด่น ด้วยจิตวุ่นวาย อนึ่งในการศึกษาโดยมิทเชลและเพื่อนร่วมงาน [ 19 ] ที่เปรียบเทียบผู้ป่วยผู้ป่วยโรคไบโพลาร์ผมเต็ม ผู้ป่วยที่มีโรคสองขั้ว พบว่ามีแนวโน้มที่จะมีความทักษะและคุณลักษณะพิเศษ ( เช่น hypersomnia อัมพาตและผู้ป่วยที่ทำจากตะกั่ว ) มากกว่าคับ

เต็ม .ที่จัดขึ้นโดยทั่วไปความเชื่อว่าผู้ป่วยโรคไบโพลาร์ ( Bipolar ความผิดปกติโดยเฉพาะผม ) มีแนวโน้มที่จะมีประสบการณ์เศร้า depression ลักษณะจิต retardation กว่าผู้ป่วยเต็ม รวมทั้งการวิจัยแสดงให้เห็นว่าเศร้า depression พบมากในโรคไบโพลาร์ผมได้นำไปสู่แนวคิดของแพทย์ ,นั่นคือ จิตที่ช้าลงเช่นกัน [ 20,21 ] อย่างไรก็ตาม มีการศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยที่มีโรคสองขั้ว น้อย ใจ อยู่ ความเชื่อว่ามีจิตชะลอตัวในไบโพลาร์ depression อาจจะมีในส่วนที่แตกต่างจากร่างกายขนาดใหญ่ของหลักฐานที่จุดจิตใจปราดเปรียวในโรคซึมเศร้า ในรูปแบบของการใคร่ครวญ