The photograph above, which was unc

The photograph above, which was uncovered earlier this year, is one of only two known images of an otherwise unremarkable man named Phineas Gage who attained near-legendary status in the history of neuroscience and psychology one fateful day in 1848 at the age of 25.

Gage earned his place in the neurological hall of fame in a most unusual – and extremely unfortunate – way. A railroad construction foreman in the US, he was in charge of a crew of men who were working on the construction of the Rutland and Burlington Railroad near Cavendish, Vermont. On 18 September, he and his crew were excavating rocks to make way for the railroad. Gage was preparing for an explosion, using the tamping iron he holds in the photograph to compact explosive charge in a borehole. As he was doing so, the iron produced a spark that ignited the powder, and the resulting blast propelled the tamping iron straight through his head.

John Harlow, the physician who attended to Gage at the scene, noted that the tamping iron was found some 10 metres away, "where it was afterward picked up by his men, smeared with blood and brain". He provides a detailed description of the "hitherto unparalleled case" in a letter to the editor of the Boston Medical and Surgical Journal, entitled "Passage of an Iron Rod Through the Head":

[The tamping iron] entered the cranium, passing through the anterior left lobe of the cerebrum, and made its exit in the medial line, at the junction of the coronal and sagittal sutures, lacerating the longitudinal sinus, fracturing the parietal and frontal bones extensively, breaking up considerable portions of the brain, and protruding the globe of the left eye from its socket, by nearly half its diameter.

Remarkably, Gage survived this horrific ordeal, and by all accounts was conscious and walking within minutes. Back at Gage's nearby lodgings, Harlow removed small bone fragments from the wounds, replaced larger fragments that had been displaced by the passage of the tamping iron, and closed the large wound at the top of Gage's head with adhesive straps.

Several days later, one of the wounds became infected and he fell into a semi-comatose state. Fearing the worst, his family prepared a coffin, but Gage soon recovered and by January 1849 was leading an apparently normal life. But those closest to him began to notice dramatic changes in his behaviour. Twenty years later, Harlow described the "mental manifestations" of Gage's injury in the Bulletin of the Massachusetts Medical Society:

His contractors, who regarded him as the most efficient and capable foreman in their employ previous to his injury, considered the change in his mind so marked that they could not give him his place again. He is fitful, irreverent, indulging at times in the grossest profanity (which was not previously his custom), manifesting but little deference for his fellows, impatient of restraint of advice when it conflicts with his desires, at times pertinaciously obstinent, yet capricious and vacillating, devising many plans of future operation, which are no sooner arranged than they are abandoned in turn for others appearing more feasible. In this regard, his mind was radically changed, so decidedly that his friends and acquaintances said he was "no longer Gage".

Similarly, most popular accounts of Phineas Gage describe him as having undergone profound personality changes because of his injury. He is often reported as having permanently lost his inhibitions, so that he started to behave inappropriately in social situations. Some reports state that became violent and "uncontrollable", and even that he started to molest children.

Advertisement

We actually know next to nothing about Gage's personality before the injury, so it is difficult to understand exactly how it changed afterward, and the story is further complicated by our incomplete knowledge of the extent of his injury. Despite this, the case of Phineas Gage has been used and abused ever since it first appeared. Neurologists have cited it as evidence in support their pet theories, and even creationists have been known to cite it as evidence that personality is not a product of brain function.

According to psychologist Malcolm Macmillan, however, many of the reports are inconsistent and unsubstantiated by the evidence. Macmillan's research suggests that the behavioural changes observed in Gage lasted for only a short time after the injury. "Phineas' story," he writes in his book An Odd Kind of Fame, "is worth remembering because it illustrates how easily a small stock of facts becomes transformed into popular and scientific myth."

Of Gage's subsequent life, we also know very little. He is said to have travelled around the larger towns in New England, making public appearances with his tamping iron, to which he had apparently become curiously attached. Harlow states that he exhibited himself in Barnum's American Museum in New York City, where people would presumably have paid to see him, but this has not been confirmed.

Ultimately, it is impossible to separate the facts of this extraordinary story from the fictions. Regardless, Gage's was the first – and arguably the most important – case to reveal that some faculties can be associated with specific regions of the brain. Despite the exaggerated stories and fabrications, Gage taught us that complex functions such as decision-making and social cognition are largely dependent upon the frontal lobes.

What does seem well established is that he managed to hold down several jobs in the years following his injury. He worked in a livery stable in Hanover, New Hampshire, and later as a long-distance coach driver on the Valparaiso-Santiago route in Chile. He left Chile for California around 1859, where he worked for a short time on a small farm in Santa Clara.

At around this time, Gage apparently started to experience convulsions of increasing severity, and consequently died in 1860, somewhere near San Francisco. His skull is now kept at the Warren Anatomical Museum at Harvard Medical School, alongside the tamping iron that penetrated it, which is inscribed as follows:

This is the bar that was shot through the head of Mr Phinehas [sic] P. Gage at Cavendish, Vermont, Sept. 14 [sic], 1848. He fully recovered from the injury & deposited this bar in the Museum of the Medical College of Harvard University. Phinehas P. Gage Lebanon Grafton Cy N-H Jan 6 1850.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ภาพด้านบน ที่เถก่อนหน้านี้ปีนี้ เป็นหนึ่งในภาพรู้จักกันเพียงสองคนหรือ unremarkable เป็นชื่อ Phineas เกจที่บรรลุสถานะใกล้ตำนานประวัติศาสตร์ประสาทวิทยาศาสตร์และจิตวิทยาเกี่ยวกับการพยากรณ์วันหนึ่งในปี 1848 แห่งอายุ 25เกจได้มหาราชหอเกียรติยศตำแหน่งของเขาในลักษณะผิดปกติมากที่สุด – และโชคร้ายมาก-- จ้างก่อสร้างทางรถไฟในสหรัฐอเมริกา เขาได้รับผิดชอบลูกเรือของคนที่กำลังทำงานในการก่อสร้างของรัตแลนด์และรถไฟเบอร์ลิงตันใกล้คาเวนดิช รัฐเวอร์มอนต์ บน 18 กันยายน และลูกเรือถูก excavating หินให้ทางรถไฟ กำลังเตรียมสำหรับการระเบิดเกจ ใช้เหล็ก tamping เขาเก็บภาพการกระชับค่าระเบิดในหลุมเจาะ เขาไม่ทำเช่นนั้น เหล็กผลิตหัวเทียนที่ลุกผง และระเบิดเกิดจากเหล็ก tamping ตรงผ่านหัวของเขาจอห์นฮาร์โลว์ แพทย์ผู้มาร่วมงานกับเกจที่ฉาก กล่าวว่า เหล็ก tamping ได้พบบางอย่างแพงไป, "ซึ่งก็หลังจากนั้นรับคน ป้าย ด้วยเลือดและสมอง" เขาอธิบายโดยละเอียด "ระบุมาจนบัดกรณี" ในจดหมายถึงบรรณาธิการของแพทย์บอสตันและสมุดรายวันการผ่าตัด ได้รับ "ข้อความของอันเหล็กร็อดผ่านหัว":[เหล็ก tamping] ป้อน cranium ผ่านสมองกลีบซ้ายแอนทีเรียร์ของ cerebrum และทำการออกในบรรทัดด้านใกล้กลาง ที่แยกเย็บแผล coronal และหว่างขม่อม lacerating ไซนัสระยะยาว fracturing ข้างและกระดูกหน้าผากอย่างกว้างขวาง ทำลายขึ้นมากบางส่วนของสมอง และโลกของตาซ้ายจากซ็อกเก็ตของแหล่งน้ำ โดยเกือบครึ่งของเส้น อย่างยิ่ง เกจการทรมาน horrific นี้รอดชีวิต และโดย accounts ทั้งหมดสติ และเดินภายในนาทีนั้น ที่เดินทางใกล้เคียงของเกจ ฮาร์โลว์เอาชิ้นส่วนกระดูกเล็ก ๆ จากบาดแผล แทนชิ้นส่วนใหญ่ที่เคยพลัดถิ่น โดยกาลเหล็ก tamping และปิดแผลขนาดใหญ่ที่ด้านบนของหัวของเกจมีสายกาวหลายวันต่อมา หนึ่งของบาดแผลจะกลายเป็นติดเชื้อ และไปรัฐกึ่ง comatose กลัวร้าย ครอบครัวเตรียมเป็นหีบศพ ได้เกจกู้ และ โดย 1849 มกราคมได้นำชีวิตเห็นได้ชัดปกติเร็ว ๆ นี้ แต่ที่สุดเขาเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมของเขาอย่างมาก ยี่สิบปีต่อมา ฮาร์โลว์อธิบาย "ลักษณะทางจิตใจ" ของการบาดเจ็บของเกจในนการสังคมแพทย์แมสซาชูเซตส์:ผู้รับเหมาของเขา ที่เขาถือเป็นจ้างมีประสิทธิภาพมากที่สุด และมีความสามารถในการว่าจ้างก่อนหน้าของเขาบาดเจ็บ พิจารณาการเปลี่ยนแปลงในจิตใจของเขาจึง ทำเครื่องหมายว่าพวกเขาจะไม่ให้เขาเขาอีก กำลังต่อสู้ เกรง สระครั้งคำ grossest (ซึ่งไม่ใช่ก่อนหน้านี้ของเขาเอง), manifesting แต่นั้นได้ยอมตามเล็กน้อยสำหรับเขา fellows สัมฤทธิผลของการยับยั้งชั่งใจของคำแนะนำเมื่อนั้นขัดแย้งกับความปรารถนาของเขา ที่ pertinaciously obstinent ยัง capricious และ vacillating ทบทวนแผนในการดำเนินงานในอนาคต ซึ่งไม่เร็วจัดกว่าพวกเขาจะแข่งขันในผู้อื่นที่ปรากฏขึ้นเป็นไปได้ ในการนี้ จิตใจของเขาก็เปลี่ยน เด็ดเพื่อให้เพื่อนและคนรู้จักของเขากล่าวว่า เขา "ไม่เกจ" ไปในทำนองเดียวกัน เกจ Phineas บัญชีนิยมอธิบายว่า เขาเป็นมีเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพอย่างลึกซึ้งเนื่องจากการบาดเจ็บของเขา เขามักจะรายงานเป็นมีการหายไปอย่างถาวรของเขา inhibitions เพื่อให้เขาเริ่มทำงานสมในสถานการณ์ทางสังคม บางสถานะรายงานที่เป็นรุนแรง และ "uncontrollable" และแม้ว่า เขาเริ่มลวนลามเด็กโฆษณาเราจริงรู้ว่าติดอะไรเกี่ยวกับบุคลิกภาพของเกจก่อนบาดเจ็บ ดังนั้นจึงยากที่จะเข้าใจว่าอย่างไรจะเปลี่ยนแปลงหลังจากนั้น และเรื่องราวเพิ่มเติมได้มีความซับซ้อน โดยความรู้ขอบเขตของการบาดเจ็บของเขาของเราไม่สมบูรณ์ แม้นี้ กรณีของ Phineas เกจถูกใช้ และถูกนับตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรก Neurologists ได้อ้างว่าเป็นหลักฐานในการสนับสนุนทฤษฎีของสัตว์เลี้ยง และ creationists แม้กระทั่งทราบว่ามีการอ้างอิงเป็นหลักฐานว่า บุคลิกภาพไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ของฟังก์ชันสมองตามจิตวิทยา Malcolm Macmillan ไร หลายรายงานได้ไม่สอดคล้องกัน และ unsubstantiated โดยหลักฐาน วิจัยของ Macmillan แนะนำว่า การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมที่สังเกตในเกจกินเวลาเพียงเวลาสั้น ๆ หลังจากการบาดเจ็บ "เรื่องของ Phineas ที่เขาเขียนในหนังสือของเขาอันแปลกของเฟม "ได้น่าจดจำ เพราะมันแสดงให้เห็นวิธีง่าย ๆ คลังข้อมูลขนาดเล็กจะเปลี่ยนเป็นเรื่องยอดนิยม และวิทยาศาสตร์"ชีวิตภายหลังของเกจ เรายังรู้น้อยมาก เขากล่าวว่า การได้เดินทางไปรอบ ๆ เมืองใหญ่ในนิวอิงแลนด์ ทำนัดสาธารณะกับเหล็ก tamping ของเขา ซึ่งเขาก็เห็นได้ชัดว่าเป็น curiously แนบ ฮาร์โลว์ระบุว่า เขาจัดแสดงเองในพิพิธภัณฑ์อเมริกันของ Barnum ในนิวยอร์กซิตี้ ที่คนจะสันนิษฐานว่าได้จ่ายให้ดูเขา แต่นี้ไม่ได้ยืนยันที่สุด มันเป็นไปไม่ได้เพื่อแยกข้อเท็จจริงเรื่องนี้พิเศษจาก fictions ไม่คำนึงถึง ของเกจแรก – และว่าสำคัญที่สุด – กรณีสำแดงว่า บางคณะสามารถเชื่อมโยงกับภูมิภาคที่เฉพาะเจาะจงของสมอง แม้ มีเรื่องราว exaggerated และ fabrications เกจสอนเราฟังก์ชันที่ซับซ้อนเช่นประชานตัดสินใจ และทางสังคมใหญ่ขึ้นกลีบหน้าผากอะไรดูเหมือนดีขึ้นคือ ว่า เขาจัดการไปค้างหลายงานในปีที่ต่อไปของเขาบาดเจ็บ เขาทำงานในคอกเครื่องในฮันโนเวอร์ นิวแฮมป์เชียร์ และภายหลัง การควบคุมรถทางไกลในเส้นทางของบรรดา Santiago ในชิลี เขาซ้ายชิลีแคลิฟอร์เนียสำหรับรอบปี 1859 ที่เขาทำงานเป็นเวลาสั้น ๆ ในฟาร์มขนาดเล็กในซานตาคลารารอบเวลา เกจเริ่มเห็นได้ชัดสัมผัส convulsions เพิ่มความรุนแรง และตายใน 1860 อยู่ใกล้กับ San Francisco จึง กะโหลกของเขาตอนนี้อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ Anatomical วอร์เรนที่โรงเรียนการแพทย์ฮาร์วาร์ด ควบคู่ไปกับเหล็ก tamping ที่อวัยวะนั้น ซึ่งเป็นจารึกต่อไปนี้:นี่คือบาร์ที่ถูกยิงผ่านหัวของฟีเนหัสนาย [sic] P. เกจที่คาเวนดิช Vermont, 14 ก.ย. [sic], ปี 1848 แห่ง เขาทั้งหมดกู้คืนจากการบาดเจ็บ และฝากแถบนี้ในพิพิธภัณฑ์ของมหาวิทยาลัยทางการแพทย์วิทยาลัยฮาร์วาร์ด ฟีเนหัส P. เกจเลบานอนกราฟ Cy N-H 6 jan 1850

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ภาพข้างต้น ซึ่งถูกค้นพบเมื่อต้นปี เป็นหนึ่งในเพียงสองภาพที่รู้จักกันเป็นอย่างอื่นไม่ มีอะไรแปลกเลย ชายที่ชื่อ ฟีเนียสเกจที่บรรลุใกล้สถานะตำนานในประวัติศาสตร์ของประสาทวิทยาและจิตวิทยาหนึ่งวันหนึ่งในปี 1848 เมื่ออายุ 25

เกตส์ได้รับสถานที่ของเขาในระบบประสาทหอเกียรติยศในฯ ผิดปกติมากที่สุดและมากที่โชคร้าย ( ทางโฟร์แมนงานก่อสร้างทางรถไฟในสหรัฐอเมริกาเขาทำหน้าที่เป็นลูกเรือของผู้ชายที่กำลังทำงานใน การก่อสร้างของ รัตแลนด์ ใกล้ Cavendish และทางรถไฟเบอร์ลิงตัน , เวอร์มอนต์ เมื่อวันที่ 18 กันยายน เขาและลูกเรือของเขาถูกขุดหินทำทางทางรถไฟ เกตส์กำลังเตรียมการระเบิดโดยใช้ tamping เหล็กเขาถือในรูปประจุระเบิดขนาดเล็ก ในหลุมเจาะ .ขณะที่เขากำลังทำดังนั้น เหล็กที่ผลิตผงประกายที่ติดไฟและเกิดระเบิด propelled tamping เหล็กตรงผ่านศีรษะของเขา

จอห์นฮาร์โลว์ แพทย์ที่เข้าร่วมสอบที่เกิดเหตุ ระบุว่า ได้พบ tamping เหล็ก 10 เมตร " ที่ถูกเลือกขึ้นโดยหลังจากนั้น คนของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดและสมอง "