My most prized possession is my col

My most prized possession is my collection of Moleskine journals - filled to the brim with thoughts, ideas, song lyrics, rants, business plans, poems, and nonsense!

I started keeping a Moleskine journal my senior year of high school when I was in an arts conservatory program for drama. I would write all of my lines from scenes in there, journal entries about how much I hated yoga class (funny because now I love yoga!) and desperate whines about my horrible love life.

Years later, when I was coming into an identity as a folk singer/songwriter in New York, I would write drafts of songs as I got an idea while on the subway or sitting in Washington Square Park.

Now, I write both business and creative and life plans as I come into a more stable time period in my life (there are still poems and lyrics of course) but my head is less in the clouds and more focused on the realities of what work I need to do to create the life I want to live long-term.

My journals mean so much to me because they capture who I was at a point in time, which is something I can never get back to. When I read past journals I see how much I've changed, how far I've come, and and what prts of me are still the same. I would be so upset to lose that. I have 22 of them now and in a decade or so they'll probably take up an entire bookshelf!

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ครอบครองของฉันสุด prized เป็นคอลเลกชันของฉันของสมุดรายวันของ Moleskine - ปริ่ม ด้วยความคิด ความคิด เพลง rants แผนธุรกิจ บทกวี และเหลวไหลผมเริ่มรักษาสมุด Moleskine อาวุโสของฉันปีมัธยมเมื่อในโปรแกรมเรือนกระจกศิลปะการละคร ฉันจะเขียนบรรทัดของฉันทั้งหมดจากฉากมี รายเกี่ยวกับว่าผมขี้เกียจเรียนโยคะ (ตลกเนื่องจากตอนนี้ ฉันรักโยคะ) และหมดหวัง whines เกี่ยวกับชีวิตรักน่ากลัวปีต่อมา เมื่อฉันได้เข้ามาประจำเป็น/เพลงร้องพื้นบ้านในนิวยอร์ก ฉันจะเขียนแบบร่างของเพลงที่ผมคิดขณะบนหนาวหรือนั่งในวอชิงตันสแควร์สวนตอนนี้ เขียนทั้งธุรกิจและความคิดสร้างสรรค์ และแผนชีวิตฉันมาเป็นช่วงเวลามั่นคงในชีวิต (ยังมีบทกวีและเพลงแน่นอน) แต่ศีรษะเป็นน้อยในเมฆและอื่น ๆ เน้นที่ความเป็นจริงของการทำงานอะไรต้องทำเพื่อสร้างชีวิตฉันต้องการอยู่ระยะยาวสมุดรายวันของฉันหมายถึง มากกับผม เพราะเขาจับที่ผมจุดในเวลา ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้กลับไป เมื่ออ่านผ่านสมุดรายวัน เห็นว่าฉันเปลี่ยนแปลง เท่าใดได้มา และและ prts อะไรของฉันยังคงเหมือนกัน ฉันจะเสียดังนั้นการสูญเสียที่ มี 22 ของพวกเขาขณะนี้ และในทศวรรษที่ผ่านมาหรือดังนั้น จะอาจใช้ชั้นทั้งหมด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ครอบครองมีค่าที่สุดของฉันคือคอลเลกชันของฉันวารสาร Moleskine - แประกับความคิด, ความคิด, เพลง, มาร์กซ์, แผนธุรกิจ, บทกวีและเรื่องไร้สาระผมเริ่มการรักษาวารสารMoleskine ปีสุดท้ายของการไปโรงเรียนสูงเมื่อผมอยู่ใน ศิลปะโปรแกรมเรือนกระจกสำหรับละคร ผมจะเขียนทุกสายของฉันจากฉากในการมีรายการบันทึกเกี่ยวกับเท่าใดฉันเกลียดชั้นเรียนโยคะ (ตลกเพราะตอนนี้ฉันรักโยคะ) และ whines หมดหวังเกี่ยวกับชีวิตรักที่น่ากลัวของฉัน. ปีต่อมาเมื่อผมเข้ามาในตัวตนในฐานะที่เป็น เป็นนักร้องลูกทุ่ง / นักแต่งเพลงใน New York, ผมจะเขียนร่างของเพลงเป็นฉันมีความคิดในขณะที่รถไฟใต้ดินหรือนั่งอยู่ในวอชิงตันสแควร์พาร์ค. ตอนนี้ผมเขียนทั้งนักธุรกิจและความคิดสร้างสรรค์และการวางแผนชีวิตที่ผมเข้ามาในช่วงเวลาที่มีเสถียรภาพมากขึ้น ระยะเวลาในชีวิตของฉัน (ยังมีบทกวีและเนื้อเพลงของหลักสูตร) ​​แต่หัวของฉันน้อยในเมฆและเน้นมากขึ้นในความเป็นจริงของสิ่งที่ทำงานผมต้องทำเพื่อสร้างชีวิตที่ฉันต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ได้ในระยะยาว. วารสารของฉันหมายความว่า มากกับผมเพราะพวกเขาจับที่ผมอยู่ที่จุดในเวลาซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยได้รับกลับไป เมื่อฉันอ่านวารสารที่ผ่านมาผมเห็นว่าผมได้เปลี่ยนวิธีไกลฉันได้มาและและสิ่งที่ PRTs ของฉันยังคงเหมือนเดิม ผมจะเสียใจมากที่จะสูญเสียที่ ฉันมี 22 ของพวกเขาในขณะนี้และในทศวรรษที่ผ่านมาหรือดังนั้นพวกเขาอาจจะใช้เวลาขึ้นชั้นวางหนังสือทั้งหมด!

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ของฉันมากที่สุด prized ครอบครองเป็นคอลเลกชันของฉันของวารสาร - โมลสกินแประกับความคิด , ความคิด , เนื้อเพลง rants , แผนการ , บทกวีและไร้สาระธุรกิจ !

ผมเริ่มรักษาโมลสกินวารสารของฉันปีสุดท้ายของโรงเรียนมัธยมเมื่อผมอยู่ในโรงเรียนศิลปะโปรแกรมละคร ผมจะเขียนทั้งหมดของเส้นผมจากฉากในนั้นรายการบันทึกประจำวันเกี่ยวกับเท่าใดฉันเกลียดโยคะ ( ขำเพราะตอนนี้ผมรักโยคะ ) . และสิ้นหวังเกี่ยวกับชีวิตรักที่น่ากลัวของฉัน

ปีต่อมา เมื่อผมเข้ามามีตัวตนในฐานะนักร้องเพลงลูกทุ่ง / เพลงในนิวยอร์ก ที่ผมจะเขียนแบบร่างของเพลงที่ผมมีความคิดในขณะที่บนรถไฟใต้ดิน หรือนั่งในวอชิงตันสแควร์พาร์ค

ตอนนี้ฉันเขียนทั้งทางธุรกิจและแผนการสร้างสรรค์และชีวิตที่ผมเข้ามาในช่วงเวลาที่มีเสถียรภาพมากขึ้นในชีวิตของฉัน ( ยังมีบทกวีและเพลงของหลักสูตร ) แต่หัวของฉันก็น้อยลงในเมฆและเน้นมากขึ้นในความเป็นจริงของสิ่งที่ฉันต้องทำเพื่อสร้างชีวิตที่ฉันต้องการอยู่ระยะยาว

วารสารของฉันมีความหมายกับผมมาก เพราะภาพที่ผมอยู่ที่จุดในเวลาซึ่งเป็นสิ่งที่ผมจะไม่มีวันกลับไป เมื่อฉันอ่านบันทึกที่ผ่านมาผมเห็นเท่าใดฉันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันมาไกลได้ขนาดไหน และสิ่งที่ prts ผมยังเหมือนเดิม ฉันคงจะเสียใจที่สูญเสียนั้น ผมมี 22 ของพวกเขาตอนนี้และในทศวรรษที่ผ่านมาหรือดังนั้นพวกเขาอาจจะนำขึ้นชั้นหนังสือทั้งหมด