Born in Alma, Wisconsin, Arnold Ges

Born in Alma, Wisconsin, Arnold Gesell was a psychologist and physician who influenced the way many Americans thought about children’s development. “Nothing in the field of social welfare needs more deliberate and conscious regulation than child adoption,” he declared, neatly summarizing the goals of adoption reformers during the first half of the twentieth century. Throughout his long career at Yale University, Gesell championed minimum standards and professionally governed family formation. He worked with the most important advocacy organizations of his day, including the U.S. Children’s Bureau and the Child Welfare League of America. Gesell spoke and wrote widely on such topics as placement age, preplacement testing, and clinical supervision in adoption. He favored the confidentiality of adoption records. His public reputation was a hallmark of his career and he tried hard to popularize methods of scientific selection and matching in adoption. Like other adoption reformers, Gesell believed that adoption agencies run by trained experts would arrange adoptions far superior to those arranged through baby farms or black market adoptions based on commerce or sentiment.
Gesell attended the University of Wisconsin, where he was swept up in the tide of Progressive reform. After completing his Ph.D. at Clark University, he moved to New York City, where he taught elementary school and lived in the East Side Settlement House before launching an academic career. He headed Yale’s Clinic of Child Development, founded in 1911. It was here that Gesell conducted his famous studies of hundreds of New Haven children, from the late 1910s through the 1930s. His project brought children into his Yale laboratory, where they were given mental and behavioral challenges ranging from bells and balls to stairs and strangers. He meticulously recorded their responses in numbers, pictures, and films. Whatever more than half of the children he studied did regularly was defined as “normal.”
Gesell’s ambitious goal was to establish universal developmental norms beginning at birth. The idea that development follows regular patterns over time is commonplace today, but it was then a novel way of thinking about growth. It also had significant practical consequences. The applied technology that Gesell’s research produced was a scale–a test–that promised to measure whether children were developing normally or deviating from expected patterns of mental, motor, linguistic, and social growth. By measuring more than intelligence, or I.Q. (“intelligence quotient”), the Gesell scales moved beyond the first generation of mental tests. They were widely utilized by clinicians working in medical and educational fields. In adoption, they were used to determine if children were qualified for adoption in the first place. At a time when social workers worried about under- and over-placement (errors that gave bright children to dull parents and dull children to bright parents), the Gesell scale also guided which children were placed with which parents.
Gesell believed that adoption was risky and even inappropriate for some children, but he also believed that the risks could be measured and predicted in advance. This made him a technological optimist. He was less inclined than many of his peers toward eugenics and the view that most dependent children were unadoptable because they were products of bad heredity. Gesell trusted developmental testing to prevent the adoption of defective children, but he also trusted it to make adoption better for the children and adults involved.
Here is how he put it in 1926: “[Adoption] can not be entrusted altogether to good will or to intuitive impulse, or even to unaided common sense. There are too many opportunities for error and miscarriage. The combined critical judgment of the social investigator, the court, the physician, and the mental examiner should enter into the regulation of adoption. . . . Systematic psychoclinical examinations not only will reduce the wastes of error and miscarriage but will serve to reveal children of normal and superior endowment beneath the concealment of neglect, of poverty, or of poor repute. Clinical safeguards can not solve all the problems of child adoption but they can steadily improve its methods and make them both more scientific and humane.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เกิดในอัลม่า วิสคอนซิน อาร์โนลด์ Gesell มีจิตวิทยาและแพทย์ที่มีอิทธิพลต่อวิธีคิดว่า คนอเมริกันจำนวนมากเกี่ยวกับพัฒนาการของเด็ก "อะไรในด้านการสังคมสงเคราะห์จำเป็นมากขึ้นมีสติ และรอบคอบระเบียบกว่ายอมรับเด็ก เขาประกาศ อย่างสรุปเป้าหมายของการปฏิรูปยอมรับช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ยี่สิบ ตลอดอาชีพของเขายาวที่มหาวิทยาลัยเยล Gesell championed มาตรฐานขั้นต่ำ และควบคุมจัดสร้างครอบครัวอย่างมืออาชีพ เขาทำงานกับองค์กรสนับสนุนอย่างสำคัญที่สุดของท่าน รวมทั้งสำนักงานสหรัฐอเมริกาเด็กลี อเมริกาสวัสดิการของเด็กและการ Gesell พูด และเขียนในหัวข้อดังกล่าวเป็นตำแหน่งอายุ preplacement ทดสอบ และการดูแลทางคลินิกในการยอมรับอย่างกว้างขวาง เขาชื่นชอบความลับของเกม ชื่อเสียงของเขาสาธารณะเป็นจุดเด่นของอาชีพของเขา และเขาพยายามอย่างหนัก popularize วิธีการทางวิทยาศาสตร์การเลือกและยอมรับการจับคู่ เช่นการปฏิรูปอื่น ๆ ยอมรับ Gesell เชื่อยอมรับหน่วยงานที่เรียกใช้ โดยผู้เชี่ยวชาญผ่านการฝึกอบรมจะจัดไกลเหนือกว่าผู้นำเด็กฟาร์มหรือหรือโทรตลาดมืดค้าหรือความเชื่อมั่นหรือโทรGesell ร่วมมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน ซึ่งเขาได้กวาดขึ้นในของการปฏิรูปก้าวหน้า หลังจากจบปริญญาเอกของเขาที่มหาวิทยาลัยคลาร์ก เขาย้ายไปนิวยอร์กซิตี้ ที่เขาสอนโรงเรียนประถมศึกษา และอาศัยอยู่ในฝั่งตะวันออกจ่ายบ้านก่อนเปิดใช้งานการศึกษา เขาหัวของเยลคลินิกเด็กพัฒนา ก่อตั้งพ.ศ. 2454 ที่นี่ถูกที่ Gesell ดำเนินการศึกษาของเขามีชื่อเสียงหลายร้อยของนิวเฮ จาก 1910s ปลายถึง 1930 โครงการของเขานำเด็กไปเขาห้องปฏิบัติงานทันต ที่พวกเขาได้รับความท้าทายจิตใจ และพฤติกรรมตั้งแต่ระฆังและลูกบันไดและคนแปลกหน้า เขาบันทึกการตอบรับอย่างพิถีพิถันในตัวเลข รูปภาพ และภาพยนตร์ สิ่งที่มากกว่าครึ่งหนึ่งของเด็กที่เรียนได้อย่างสม่ำเสมอถูกกำหนดเป็น "ปกติ"เป้าหมายที่ทะเยอทะยานของ Gesell สร้างบรรทัดฐานการพัฒนาสากลเริ่มต้นที่เกิดขึ้น ความคิดที่ว่า การพัฒนาตามรูปแบบปกติเวลาดาด ๆ ธรรมดาวันนี้ แต่มันถูกแล้วแบบนวนิยายความคิดเกี่ยวกับการเจริญเติบโต มันยังมีผลทางปฏิบัติอย่างมีนัยสำคัญ เทคโนโลยีประยุกต์ที่ผลิตงานวิจัยของ Gesell ถูกสเกล – การทดสอบ – ที่สัญญาว่า จะวัดว่าเด็กถูกพัฒนาโดยปกติ หรือ deviating จากรูปแบบที่คาดโต มอเตอร์ ภาษาศาสตร์ และจิตสังคม วัดมากกว่าปัญญา หรือ I.Q. ("ไอคิว"), Gesell ปรับขนาดย้ายนอกเหนือจากจิตทดสอบรุ่นแรก นอกจากนี้พวกเขาอย่างกว้างขวางถูกใช้ โดย clinicians ทำงานในทางการแพทย์ และการศึกษา ในการยอมรับ พวกเขาถูกใช้เพื่อกำหนดว่าถ้าลูกมีคุณสมบัติเกมแรก ครั้งเมื่อสังคมกังวลเกี่ยวกับใต้ - และ over - placement (ข้อผิดพลาดที่ให้เด็กสดใสกับพ่อแม่น่าเบื่อและน่าเบื่อเด็กกับผู้ปกครองที่สดใส), มาตรา Gesell ยังแนะนำเด็กที่ถูกวางรวมกับผู้ปกครองที่Gesell เชื่อว่า ยอมรับมีความเสี่ยง และยังไม่เหมาะสมสำหรับเด็กบาง แต่เขาก็เชื่อว่า ความเสี่ยงอาจจะวัด และคาดการณ์ล่วงหน้า นี้ทำให้เขา optimist เทคโนโลยี เขากินน้อยกว่าเพื่อนไปทาง eugenics และมุมมองที่มากขึ้นเด็ก ๆ unadoptable เพราะผลิตภัณฑ์ของทางเลือกที่ดี Gesell เชื่อถือพัฒนาทดสอบให้เด็กที่บกพร่อง แต่เขายังเชื่อถือได้เพื่อให้ยอมรับดีสำหรับเด็กและผู้ใหญ่เกี่ยวข้องนี่คือวิธีเขาใส่ใน 1926: "[ยอมรับ] สามารถไม่สามารถมอบหมายกัน ให้ดี หรือกระแสที่ใช้งานง่าย หรือแม้แต่สามัญสำนึกตำหนิได้ มีโอกาสผิดพลาดและแท้งบุตรมากเกินไป พิพากษาสำคัญรวมเอกชนสังคม ศาล แพทย์ และผู้ตรวจสอบทางจิตควรเข้าระเบียบของยอมรับ... สอบระบบ psychoclinical ไม่เพียงแต่จะลดการเสียของข้อผิดพลาดและการแท้งบุตร แต่จะทำหน้าที่ให้เหมาะกับเด็กปกติ และเหนือกว่ามอบเงินใต้ปิดบังความละเลย ความยากจน หรือชื่อที่ไม่ดี ป้องกันทางคลินิกสามารถแก้ปัญหาทั้งหมดของเด็กยอมรับ ได้อย่างต่อเนื่องสามารถปรับปรุงวิธีการ และทำให้พวกเขาเพิ่มเติมวิทยาศาสตร์ และมนุษยธรรม"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เกิดใน Alma, Wisconsin, อาร์โนล Gesell เป็นนักจิตวิทยาและแพทย์ที่มีอิทธิพลต่อวิธีที่ชาวอเมริกันจำนวนมากคิดว่าเกี่ยวกับการพัฒนาเด็ก "ไม่มีอะไรในด้านสวัสดิการสังคมต้องการการควบคุมมากขึ้นโดยเจตนาและมีสติมากกว่าการยอมรับเด็ก" เขาประกาศอย่างเรียบร้อยสรุปเป้าหมายของการปฏิรูปการยอมรับในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ยี่สิบ ตลอดอาชีพของเขายาวที่มหาวิทยาลัยเยล Gesell ปกป้องมาตรฐานขั้นต่ำและควบคุมการสร้างครอบครัวอย่างมืออาชีพ เขาทำงานร่วมกับที่สำคัญที่สุดสนับสนุนองค์กรของวันรวมทั้งสำนักเด็กสหรัฐและสวัสดิการเด็กลีกอเมริกา Gesell พูดและเขียนอย่างกว้างขวางในหัวข้อต่างๆเช่นอายุตำแหน่ง preplacement การทดสอบและการกำกับดูแลทางคลินิกในการนำไปใช้ เขาได้รับการสนับสนุนการรักษาความลับของการบันทึกการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม ประชาชนชื่อเสียงของเขาเป็นจุดเด่นของอาชีพของเขาและเขาพยายามอย่างหนักที่เป็นที่นิยมของการเลือกวิธีการทางวิทยาศาสตร์และการจับคู่ในการนำไปใช้ เช่นเดียวกับการปฏิรูปการยอมรับอื่น ๆ Gesell เชื่อว่าหน่วยงานที่นำมาใช้ดำเนินการโดยผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านการอบรมจะจัดลูกบุญธรรมไกลกว่าผู้ที่จัดผ่านฟาร์มทารกหรือลูกบุญธรรมตลาดสีดำอยู่บนพื้นฐานของการค้าหรือความเชื่อมั่น.
Gesell เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซินที่เขาถูกกวาดขึ้นมาในน้ำ ของการปฏิรูปก้าวหน้า หลังจากเสร็จสิ้นการปริญญาเอกของเขา ที่มหาวิทยาลัยคลาร์กเขาย้ายไปยังนครนิวยอร์กที่เขาสอนโรงเรียนประถมศึกษาและอาศัยอยู่ในฝั่งตะวันออกบ้านนิคมก่อนที่จะเปิดงานวิชาการ เขามุ่งหน้าคลินิกของมหาวิทยาลัยเยลของการพัฒนาเด็กก่อตั้งขึ้นในปี 1911 ที่นี่เป็นที่ Gesell ดำเนินการศึกษาที่มีชื่อเสียงของเขาหลายร้อยของเด็กที่นิวเฮเวนจากปลาย 1910s ผ่านช่วงทศวรรษที่ 1930 โครงการของเขานำเด็กเข้าไปในห้องปฏิบัติการของเขาเยลที่พวกเขาได้รับความท้าทายทางจิตและพฤติกรรมตั้งแต่ระฆังและลูกบันไดและคนแปลกหน้า เขาบันทึกอย่างพิถีพิถันตอบสนองของพวกเขาในจำนวนภาพและภาพยนตร์ สิ่งที่มากกว่าครึ่งหนึ่งของเด็กที่เขาศึกษาไม่ได้รับการกำหนดให้เป็นประจำ "ปกติ."
เป้าหมายที่ท้าทายความ Gesell ก็คือการสร้างบรรทัดฐานสากลเริ่มต้นการพัฒนาที่เกิด คิดว่าการพัฒนาตามรูปแบบปกติเมื่อเวลาผ่านไปเป็นธรรมดาวันนี้ แต่มันเป็นแล้ววิธีใหม่ของการคิดเกี่ยวกับการเติบโต นอกจากนี้ยังมีผลในทางปฏิบัติอย่างมีนัยสำคัญ เทคโนโลยีที่นำมาใช้ว่างานวิจัยของ Gesell ผลิตเป็นขนาดการทดสอบที่สัญญาว่าจะวัดว่าเด็กมีการพัฒนาได้ตามปกติหรือเบี่ยงเบนไปจากรูปแบบที่คาดหวังของจิตมอเตอร์ภาษาและการเจริญเติบโตทางสังคม โดยการวัดมากกว่าปัญญาหรือไอคิว ("เชาวน์ปัญญา") ซึ่งเป็นเครื่องชั่ง Gesell ย้ายเกินกว่ารุ่นแรกของการทดสอบทางจิต พวกเขาถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายโดยแพทย์ที่ทำงานในด้านการแพทย์และการศึกษา ในการนำไปใช้พวกเขาถูกนำมาใช้เพื่อตรวจสอบว่าเด็กที่มีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับการนำไปใช้ในสถานที่แรก ในช่วงเวลาที่สังคมกังวลเกี่ยวกับความเข้าใจและกว่าตำแหน่ง (ข้อผิดพลาดที่ทำให้เด็กที่สดใสให้กับผู้ปกครองและเด็กที่น่าเบื่อน่าเบื่อให้กับผู้ปกครองที่สดใส) ขนาด Gesell แนะนำยังที่เด็กอยู่กับที่พ่อแม่.
Gesell เชื่อว่าการยอมรับว่าเป็นความเสี่ยง และแม้กระทั่งที่ไม่เหมาะสมสำหรับเด็กบางคน แต่เขายังเชื่อว่าความเสี่ยงที่สามารถวัดและคาดการณ์ล่วงหน้า นี่เองที่ทำให้เขามองโลกในแง่เทคโนโลยี เขาเป็นคนที่มีความโน้มเอียงน้อยกว่าหลายเพื่อนของเขาที่มีต่อมนุษยชาติและดูว่าเด็กส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับ unadoptable เพราะพวกเขาเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีการถ่ายทอดทางพันธุกรรมที่ไม่ดี . Gesell ที่เชื่อถือได้ทดสอบการพัฒนาเพื่อป้องกันไม่ให้การยอมรับของเด็กที่บกพร่อง
แต่เขาก็ยังเชื่อถือได้เพื่อให้การยอมรับที่ดีกว่าสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับนี่คือวิธีการที่เขาวางไว้ในปี1926 "[ยอมรับ] ไม่สามารถรับความไว้วางใจทั้งหมดประสงค์ดีหรือ แรงกระตุ้นที่จะใช้งานง่ายหรือแม้กระทั่งความรู้สึกร่วมกันลำพัง มีโอกาสมากมายเกินไปสำหรับความผิดพลาดและความล้มเหลวอยู่ คำพิพากษาที่สำคัญรวมของผู้ตรวจสอบทางสังคมศาลแพทย์และตรวจสอบจิตควรใส่ลงไปในกฎระเบียบของการยอมรับ . . . การตรวจสอบระบบ psychoclinical ไม่เพียง แต่จะช่วยลดของเสียของข้อผิดพลาดและความล้มเหลว แต่จะทำหน้าที่ในการเปิดเผยของบริจาคเด็กปกติและที่เหนือกว่าภายใต้การปกปิดจากการละเลยของความยากจนหรือมีชื่อเสียงไม่ดี การป้องกันทางคลินิกไม่สามารถแก้ปัญหาทั้งหมดของการยอมรับเด็ก แต่พวกเขาอย่างต่อเนื่องสามารถปรับปรุงวิธีการและทำให้พวกเขามากขึ้นทั้งทางวิทยาศาสตร์และมีมนุษยธรรม. "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เกิดในแอลมา , Wisconsin , อาร์โนลด์ เกเซลล์ เป็นนักจิตวิทยา และแพทย์ที่มีอิทธิพลต่อวิธีการที่ชาวอเมริกันหลายคนคิดว่าเกี่ยวกับพัฒนาการของเด็ก " ไม่มีอะไรในด้านสวัสดิการสังคมต้องสุขุมมากขึ้น และมีสติระเบียบมากกว่าการยอมรับเด็ก " เขาประกาศอย่างประณีตสรุปเป้าหมายของการปฏิรูปการยอมรับในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ยี่สิบตลอดอาชีพของเขาที่ Yale University , เซลสนับสนุนมาตรฐานขั้นต่ำ และมืออาชีพในครอบครัวเกิด เขาเคยทำงานกับองค์กรที่สนับสนุนที่สำคัญที่สุดของวันของเขา รวมทั้งในสหรัฐอเมริกาเด็กของสำนักงานและสวัสดิการเด็กลีกของอเมริกา เซลพูดและเขียนอย่างกว้างขวางในหัวข้อต่างๆ เช่น การ preplacement ทดสอบ , อายุและการนิเทศทางคลินิกในการยอมรับ เขาชื่นชอบความลับบันทึกการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม ชื่อเสียงของประชาชน เป็นจุดเด่นของอาชีพของเขาและเขาพยายามอย่างหนักที่จะมีวิธีการเลือกทางวิทยาศาสตร์และการจับคู่ในการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม ชอบปฏิรูปการยอมรับอื่น ๆกีเซลล์เชื่อว่าหน่วยงานดำเนินการโดยการยอมรับการฝึกอบรมผู้เชี่ยวชาญจะจัดการเหนือกว่าผู้จัดผ่านฟาร์มเด็ก หรือ ตลาดมืด ปลูกตามพาณิชย์หรือความเชื่อมั่น .
กีเซลเข้าร่วมมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน ซึ่งเขาถูกกวาดขึ้นในกระแสของการปฏิรูปที่ก้าวหน้า หลังจากจบปริญญาเอกของเขาที่มหาวิทยาลัยคลาร์ก เขาย้ายไปนิวยอร์กที่เขาสอนประถมและอาศัยอยู่ในฝั่งตะวันออกที่ก่อนเปิดบ้านวิชาการ เขาเป็นหัวหน้าของเยล คลินิกพัฒนาการเด็ก ก่อตั้งขึ้นในปี 1911 มันคือที่นี่ที่เซลศึกษาของเขาที่มีชื่อเสียงของหลายร้อยของเด็กยังใหม่ จากปลายยุค 1890 1930 ในโครงการของเขา พาเด็กเข้า เยล ห้องปฏิบัติการที่พวกเขาได้รับความท้าทายจิตใจและพฤติกรรมตั้งแต่ระฆังและลูกบอลที่บันไดและคนแปลกหน้า เขาบันทึกการตอบสนองของพวกเขาในเพลง ตัวเลข ภาพ และภาพยนตร์ อะไรก็ตามที่มากกว่าครึ่งหนึ่งของเด็กเขาเรียนได้เสมอถูกกำหนดเป็น " ปกติ "
เซลทะเยอทะยานเป้าหมาย เป็นการสร้างบรรทัดฐานสากลพัฒนาการเริ่มตั้งแต่เกิดความคิดที่พัฒนาตามรูปแบบปกติในช่วงเวลาธรรมดาวันนี้ แต่มันก็เป็นวิธีใหม่ของการคิดเกี่ยวกับการเจริญเติบโต มันยังมีผลการปฏิบัติที่สำคัญ การใช้เทคโนโลยีที่ผลิตเซลวิจัยคือแบบทดสอบ––สัญญาที่จะวัดว่าเด็กกำลังพัฒนาหรือเบี่ยงเบนไปจากปกติ คาดว่ารูปแบบของจิต , มอเตอร์ , ภาษาศาสตร์และการเติบโตของสังคม โดยการวัดมากกว่าสติปัญญา หรือ ไอคิว ( " เชาวน์ปัญญา " ) , Gesell เกล็ดย้ายเกินกว่ารุ่นแรกของการทดสอบทางจิตใจ พวกเขาถูกใช้ โดยแพทย์ทำงานในด้านการแพทย์และการศึกษาด้าน ในการยอมรับ , พวกเขาใช้เพื่อตรวจสอบว่าเด็กขาดคุณสมบัติสำหรับการยอมรับในสถานที่แรกตอนที่นักสังคมสงเคราะห์ห่วงใต้ - และการจัดวาง ( ข้อผิดพลาดที่ทำให้เด็กสดใสพ่อแม่ทึบ และน่าเบื่อ เด็กกับผู้ปกครองที่สดใส ) , ขนาดเซลยังแนะนำที่เด็กอยู่ด้วย ซึ่งพ่อแม่ .
กีเซลล์ เชื่อว่าการยอมรับความเสี่ยงและยังไม่เหมาะสมสำหรับเด็ก แต่เขายังเชื่อว่าความเสี่ยง สามารถวัดและทำนายล่วงหน้านี้ทำให้เขามองโลกในแง่ดีเทคโนโลยี เขาน้อยเอียงมากกว่าเค้าเพื่อนต่อมนุษยชาติและมุมมองที่ขึ้นอยู่กับเด็กมากที่สุด คือ unadoptable เพราะพวกเขาเป็นผลิตภัณฑ์ที่ไม่ดี พันธุกรรม ได้รับการพัฒนาเพื่อป้องกันไม่ให้เซลทดสอบการยอมรับของเด็กที่มีข้อบกพร่อง แต่เขาก็ไว้ใจให้การยอมรับที่ดีสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ที่เกี่ยวข้อง
นี่คือวิธีที่เขาใส่มันใน 1926 : " [ ยอมรับ ] ไม่สามารถมอบหมายทั้งหมดจะดีหรือแบบง่าย หรือแม้กระทั่งไม่ได้รับการช่วยเหลือ สามัญสำนึก มีโอกาสมากมายสำหรับข้อผิดพลาดและแท้ง การตัดสินที่สำคัญรวมของสังคมผู้ตรวจสอบ , ศาล , แพทย์ , และผู้ตรวจสอบทางจิตควรเข้าไปในระเบียบของการยอมรับ . . . . . . . .ระบบ psychoclinical สอบไม่เพียง แต่จะลดของเสียของความผิดพลาดและความล้มเหลว แต่จะให้บริการเพื่อเปิดเผยเด็กปกติ และที่เหนือกว่าการบริจาคภายใต้การปกปิดละเลย ความยากจน หรือชื่อเสียงที่ไม่ดี ป้องกันคลินิกไม่สามารถแก้ปัญหาทั้งหมดของการยอมรับของเด็ก แต่พวกเขาสามารถอย่างต่อเนื่องพัฒนาวิธีการของมันและทำให้พวกเขาทั้งวิทยาศาสตร์ และมนุษยธรรม”