larva, density of food items, mouth

larva, density of food items, mouth size, sense organ development, and
so on (Gerking, 1994; Cox and Pankhurst, 2000; Parra and Yúfera, 2000;
Shaw et al., 2003). At precocious larval stages, ingestion is limited by
mouth gape, since preys are selected more by size than by taste or other
senses (Yúfera and Darias, 2007; Shirota, 1970; Fernández-Díaz et al.,
1994; Planas and Cunha, 1999). This is particularly true for newly
hatched dusky grouper larvae, which have been described by many
authors as the smallest larvae of both the groupers investigated
worldwide and the other fishes cultivated in the Mediterranean area
(Glamuzina et al., 1998). Thus, although the foraging behaviour of E.
marginatus has not been sufficiently studied, several authors suggest
that gape limitation vis-à-vis live food greatly affects the survival of
larvae (Glamuzina et al., 1998; Kohno et al., 1997; Doi et al., 1997; Gracia
López and Castelló-Orvay, 2003). Some solutions have been proposed to
solve this problem in larviculture: the use of small-strain rotifers (with
lorica width smaller than 90 µm, see Duray et al., 1997) or trochophores
as first food, either alone or in combination with small rotifers (Chen,
1990). Doi et al. (1997) affirmed that the red-spotted grouper (E. coioides)
shows higher survival and growth rates when fed on a mixed diet of
rotifers and copepod nauplii. Moreover, they observed that larvae of this
species start to feed on medium- and large-size copepod nauplii, rather
than on rotifers. Finally, some authors underlined that the survival of
grouper larvae could be improved by using large tanks (Duray et al.,
1997) and, in general, by the use of a semi-intensive approach. However,
the lack of data on the feeding ecology of dusky grouper larval stages is
an obstacle to obtaining higher survival rates at the end of the larval
period. In fact, Glamuzina et al. (1998), who artificially reproduced E.
marginatus and described the initial biometry of the larvae (total length,
mouth gape), and the time of mouth opening after fertilization, failed to
ensure the survival of larvae beyond 6 dph. Even Doi et al. (1997), who
observed the foraging behaviour of red-spotted grouper larvae under
different conditions of prey density and type, failed to rear larvae older
than 10 dph. In their study, the survival rate was given only on day 6, and
relationships between prey size and mouth size were not investigated.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตัวอ่อนมีความหนาแน่นของรายการอาหารขนาดปากการพัฒนาอวัยวะรู้สึกและอื่น ๆ (Gerking 1994; ค็อกซ์และเรือนเบี้ย, 2000; โตนและ Yufera, 2000. ชอว์, et al, 2003) ในขั้นตอนตัวอ่อนวัยบริโภคถูก จำกัด ด้วยปากอ้าปากค้างเนื่องจากเหยื่อจะถูกเลือกมากขึ้นโดยกว่าขนาดรสชาติหรือความรู้สึก(Yufera และ Darias 2007; Shirota 1970; Fernández-Díaz, et al. 1994; Planas และ Cunha 1999 ) วิธีนี้จะเป็นจริงสำหรับใหม่ตัวอ่อนฟักปลาเก๋าดำซึ่งได้รับการอธิบายโดยมากผู้เขียนเป็นตัวอ่อนที่เล็กที่สุดของทั้งปลากะรังสอบสวนทั่วโลกและปลาอื่นๆ ที่ปลูกในพื้นที่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน(Glamuzina et al., 1998) ดังนั้นแม้ว่าพฤติกรรมการจับเหยื่อของอีmarginatus ยังไม่ได้รับการศึกษาอย่างพอเพียงนักเขียนหลายคนแนะนำว่าอ้าปากค้างข้อจำกัด Vis-a-พิพาทอาหารสดมากมีผลต่อความอยู่รอดของตัวอ่อน(Glamuzina et al, 1998;. Kohno et al, 1997. ดอย, et al, 1997;. กราเซียโลเปซและปราสาท-Orvay, 2003) แก้ปัญหาบางอย่างได้รับการเสนอที่จะแก้ปัญหานี้ในการอนุบาลปลาวัยอ่อน: การใช้โรติเฟอร์ขนาดเล็กสายพันธุ์ (ที่มีความกว้างLorica มีขนาดเล็กกว่า 90 ไมครอนเห็น Duray et al, 1997.) หรือ trochophores เป็นอาหารครั้งแรกเพียงอย่างเดียวหรือร่วมกับโรติเฟอร์ที่มีขนาดเล็ก (เฉิน1990) ดอย et al, (1997) ยืนยันว่าสีแดงด่างปลากะรัง (E. coioides) แสดงให้เห็นถึงการอยู่รอดที่สูงขึ้นและอัตราการเจริญเติบโตเมื่อเลี้ยงในอาหารผสมของโรติเฟอร์และนอเพลียสโคพีพอด นอกจากนี้พวกเขาพบว่าตัวอ่อนนี้ชนิดเริ่มต้นที่จะกินกลางและขนาดใหญ่โคพีพอดนอเพลียสค่อนข้างกว่าโรติเฟอร์ สุดท้ายบางคนเขียนขีดเส้นใต้ว่าการอยู่รอดของตัวอ่อนปลาเก๋าอาจจะดีขึ้นโดยใช้ถังขนาดใหญ่ (Duray et al., 1997) และโดยทั่วไปโดยการใช้วิธีการแบบกึ่งเข้มข้น แต่ขาดข้อมูลเกี่ยวกับระบบนิเวศของขั้นตอนการให้อาหารตัวอ่อนดำปลาเก๋าที่เป็นอุปสรรคต่อการได้รับอัตราการรอดตายสูงขึ้นในตอนท้ายของตัวอ่อนที่ระยะเวลา ในความเป็นจริง Glamuzina et al, (1998) ที่ทำซ้ำเทียมอีmarginatus และอธิบายชีวเริ่มต้นของตัวอ่อน (ความยาวรวมปากอ้าปากค้าง) และเวลาของการเปิดปากหลังจากการปฏิสนธิล้มเหลวที่จะให้แน่ใจว่าการอยู่รอดของตัวอ่อนเกิน 6 DPH แม้ดอย et al, (1997) ที่สังเกตพฤติกรรมการจับเหยื่อของตัวอ่อนปลาเก๋าแดงด่างภายใต้เงื่อนไขที่แตกต่างของความหนาแน่นของเหยื่อและประเภทล้มเหลวที่จะตัวอ่อนหลังเก่ากว่า10 DPH ในการศึกษาของพวกเขาอัตราการรอดตายได้รับเพียงในวันที่ 6 และความสัมพันธ์ระหว่างขนาดเหยื่อและขนาดปากที่ไม่ได้รับการตรวจสอบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตัวอ่อน , ความหนาแน่นของสินค้าอาหาร ขนาดปาก การพัฒนาอวัยวะรับรู้และ
ดังนั้น ( gerking , 1994 ; Cox และเรือนเบี้ย , 2000 ; ปาร์ราและ Y úเฟ , 2000 ;
Shaw et al . , 2003 ) ที่ระยะดักแด้ แก่แดด การกลืนกินจะถูก จำกัด โดย
ปากอ้าปากค้าง เนื่องจากเหยื่อถูกเลือกขึ้นโดยมีขนาดใหญ่กว่า โดยรสชาติ หรือประสาทสัมผัสอื่น ๆ
( Y úเฟ และ ดาเรียส , 2007 ; ชิโรตะ 1970 ; เฟิร์น . kgm ndez-d í az et al . ,
1994 ; ปลานาส และ คูนา , 1999 )