The main strategy of port holdings

The main strategy of port holdings consists in the establishment of a network of port terminals capturing the export-oriented traffic of Asia, offshore transshipments opportunities for long distance trade and improving hinterland access for import markets, particularly at the major continental gateways of Western Europe and North America (Figure 3). The issue of port competition has been rendered more complex by this emerging ownership structure. In some ports, the holding controls the entire facility and is thus the port’s sole client while other holdings and shipping lines may face a more difficult access in terms of berthing and efficient transshipment. The approach in port competition, notably from other port holdings, thus becomes a strategy of establishing a handhold on a nearby facility that shares a similar hinterland. For instance, A.P. Moller went to the port of Tanjung Pelepas near Singapore, because the later is controlled by PSA. For other ports, particularly large ones, intense competition is the trend as often more than two holdings are present, each owning their own terminals within the port complex (e.g. Rotterdam, Antwerp, Laem Chabang, Hong Kong and New York). This strategy is likely to make shipping lines less “footloose” since they now have vested long term interests at specific port terminals and selling those interests is much more difficult than negotiating a short term service contract with a port authority.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

กลยุทธ์หลักของพอร์ตโฮลดิ้งจำกัดประกอบด้วยในการจัดตั้งเครือข่ายของพอร์ตเทอร์มินัลการจับภาพการจราจรที่มุ่งเน้นการส่งออกของเอเชีย transshipments ต่างประเทศโอกาสสำหรับการค้าทางไกลและเข้าถึงชนบทที่ปรับปรุงสำหรับตลาดนำเข้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่สำคัญเกตเวย์ยุโรปยุโรปตะวันตกและอเมริกาเหนือ (รูปที่ 3) ปัญหาของพอร์ตแข่งขันมีการแสดงซับซ้อนมากขึ้น โดยโครงสร้างนี้เป็นเจ้าของเกิด ในบางพอร์ต การจัดควบคุมสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมด และเป็นลูกค้าแต่เพียงผู้เดียวของพอร์ตในขณะที่โฮลดิ้งและส่งอื่น ๆ อาจเผชิญการเข้าถึงยากใน transshipment berthing และมีประสิทธิภาพ วิธีแข่งขันพอร์ต ยวดจากโฮลดิ้งพอร์ตอื่น ๆ จึงกลายเป็น กลยุทธ์ของการสร้าง handhold ในสถานที่ใกล้เคียงที่หุ้นชนบทที่คล้ายกัน เช่น มอลเลอร์อ่าวนางเดินไปท่าเรือของจุง Pelepas ใกล้สิงคโปร์ เนื่องจากในภายหลังจะถูกควบคุม โดย PSA สำหรับพอร์ตอื่น ๆ คนอย่างยิ่งใหญ่ การแข่งขันที่รุนแรงเป็นแนวโน้มมักจะมากกว่าสองโฮลดิ้งมีอยู่ แต่ละเทอร์มินัลของตนเองภายในพอร์ตซับซ้อน (เช่นรอตเตอร์ดัม แอนต์เวิร์ป แหลมฉบัง Hong Kong และนิวยอร์ก) ที่เป็นเจ้าของ กลยุทธ์นี้มีแนวโน้มที่จะให้จัดส่งบรรทัดน้อย "footloose" เนื่องจากพวกเขาขณะนี้มี vested ระยะยาวสนใจที่พอร์ตเฉพาะเทอร์มินัล และขายผลประโยชน์เหล่านั้นจะยากมากขึ้นกว่าการเจรจาบริการระยะสั้นสัญญากับการท่าเรือ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กลยุทธ์หลักของการถือครองพอร์ตประกอบด้วยในการจัดตั้งเครือข่ายของขั้วพอร์ตการจับภาพการจราจรที่เน้นการส่งออกของเอเชียโอกาส transshipments ต่างประเทศเพื่อการค้าระยะยาวและการปรับปรุงการเข้าถึงฝั่งสำหรับตลาดนำเข้าโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกตเวย์สำคัญของทวีปยุโรปตะวันตกและ ทวีปอเมริกาเหนือ (รูปที่ 3) ปัญหาของการแข่งขันพอร์ตได้รับการแสดงผลที่มีความซับซ้อนมากขึ้นโดยโครงสร้างความเป็นเจ้าของเกิดขึ้นใหม่นี้ ในพอร์ตบางส่วนที่ถือค​​รองควบคุมสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดและดังนั้นจึงเป็นลูกค้า แต่เพียงผู้เดียวของพอร์ตในขณะที่ถือค​​รองอื่น ๆ และสายการเดินเรืออาจต้องเผชิญกับการเข้าถึงยากมากขึ้นในแง่ของการถ่ายเท berthing และมีประสิทธิภาพ วิธีการในการแข่งขันพอร์ตสะดุดตาจากการถือครองพอร์ตอื่น ๆ จึงกลายเป็นกลยุทธ์ของการสร้าง Handhold ในสถานที่ใกล้เคียงที่หุ้นห่างไกลจากตัวเมืองที่คล้ายกัน ยกตัวอย่างเช่น AP Moller ไปท่าเรือ Tanjung Pelepas ใกล้กับสิงคโปร์เพราะต่อไปจะถูกควบคุมโดย PSA สำหรับพอร์ตอื่น ๆ คนที่มีขนาดใหญ่โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแข่งขันที่รุนแรงเป็นแนวโน้มได้บ่อยกว่าสองถือครองที่มีอยู่แต่ละคนเป็นเจ้าของขั้วของตัวเองที่อยู่ในพอร์ตที่ซับซ้อน (เช่น Rotterdam, Antwerp, แหลมฉบัง, ฮ่องกงและนิวยอร์ก) กลยุทธ์นี้มีแนวโน้มที่จะทำให้สายการเดินเรือน้อย "ชอบท่องเที่ยว" เพราะตอนนี้พวกเขามีส่วนได้เสียในระยะยาวที่ขั้วพอร์ตเฉพาะและขายผลประโยชน์เหล่านั้นเป็นเรื่องยากกว่าการเจรจาต่อรองสัญญาบริการระยะสั้น ๆ กับการท่าเรือ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

กลยุทธ์หลักของ Port Holdings ประกอบด้วยในการจัดตั้งเครือข่ายพอร์ตขั้วจับปริมาณการส่งออกของเอเชีย ในโอกาส transshipments การค้าทางไกลและการปรับปรุงการเข้าถึงชนบทสำหรับตลาดนำเข้า โดยเฉพาะในทวีปยุโรป จำนวนสาขาของยุโรปตะวันตกและอเมริกาเหนือ ( รูปที่ 3 )ปัญหาของการแข่งขันพอร์ตได้รับการแสดงผลที่ซับซ้อนมากขึ้น โดยโครงสร้างความเป็นเจ้าของใหม่ . ในบางพอร์ต โดยการควบคุมโรงงานทั้งหมดและดังนั้นจึงเป็นพอร์ตลูกค้าในขณะที่การถือครองอื่น ๆแต่เพียงผู้เดียวและสายการจัดส่งสินค้าอาจเผชิญการเข้าถึงยากขึ้น และมีประสิทธิภาพมากขึ้นในแง่ของการ . วิธีการในการแข่งขันพอร์ต โดยเฉพาะจากผู้ถือครองพอร์ตอื่น ๆจึงกลายเป็นกลยุทธ์ของการจัดตั้งสถานที่ใกล้เคียงที่หุ้น Handhold บนผืนแผ่นดินหลังฝังทะเลเหมือนกัน สำหรับอินสแตนซ์ เอ. พี. โมลเลอร์ไปท่าเรือตันหยงเปเลปาสใกล้กับสิงคโปร์ เพราะภายหลังจะถูกควบคุมโดย PSA . พอร์ตอื่น ๆขนาดใหญ่โดยเฉพาะ การแข่งขันที่รุนแรงเป็นแนวโน้มที่เป็นมากกว่าสองโฮลดิ้ง ปัจจุบันแต่ละเจ้าของอาคารของตนเองในพอร์ตที่ซับซ้อน ( เช่น Rotterdam , Antwerp , แหลมฉบัง , ฮ่องกงและนิวยอร์ก ) กลยุทธ์นี้อาจจะทำให้สายการเดินเรือน้อย " Footloose " ตั้งแต่ตอนนี้พวกเขามีความสนใจในระยะยาวผลประโยชน์ที่ขั้วพอร์ตเฉพาะและขายผลประโยชน์เหล่านั้นจะยากกว่าการเจรจาสัญญาบริการในระยะสั้นกับการท่าเรือ