well as increased from 0 to 12 week

well as increased from 0 to 12 weeks in sausages with control +
oil, DDGS, and DDGS + oil treatments (P ≤ 0.02) according to TBARS
analysis. There were no differences (P = 0.09) between treatments at
0 weeks of frozen storage, but sausage from pigs fed DDGS had greater
(P b 0.01) TBARS values at 3, 8 and 12 weeks. Interestingly, TBARS
values for fresh sausage made without oil were reduced between 8
and 12 weeks of frozen storage.
4. Discussion
Our strategy to increase IV of pork fat by feeding 50% DDGS for
42 days to cull sows was not as effective as anticipated, likely due to
de novo fat synthesis preventing a greater accretion of PUFA into pork
adipose tissue. Thus, we included corn oil in fresh sausage during
processing to increase IV and simulate poor quality pork fat (Gatlin
et al., 2002; Leick et al., 2010). Other feeding strategies with a longer
duration or higher level of PUFA may have elicited a greater response
of PUFA in pork fat. Using fat from pigs fed a diet with increased PUFA
or including oil in sausage products has effectively increased PUFA
levels in various sausage products (Choi et al., 2010; Guillevic et al.,
2009; Houben, 1980; St. John et al., 1986; Wert et al., 2009). Both
DDGS and corn oil contain a high percentage of C18:2n−6, thus use of
these feed and processing ingredients in our study increased total
PUFA content and IV of fresh sausage and bologna. Differences in fatty
acid profile between fresh sausage without oil and bologna are a result
of the use of internal fat, a more saturated fat source, in bologna
formulation.
Poor fat quality is typically assumed to result in product defects and
may be detrimental to processing yields. No processing defects, such as
fat-caps or fatting out, were observed in our study. These results are in
disagreement with several authors who found that replacement of
pork backfat with olive oil, an unsaturated lipid source, in fermented
sausages resulted in fatting out, casing separation, and excessive fat
dripping from product during processing (Bloukas et al., 1997;
Muguerza et al., 2001). Interestingly, in our study, unsaturated fat was
more beneficial in fresh sausage than bologna as cooked yields were
improved in fresh sausage when using fat from pigs fed DDGS while
this fat source, when used to manufacture bologna, decreased processing
yields. Increased unsaturation of fat is generally viewed as detrimental
to processing yields, however several authors have reported
improvements in yields of sausage products when increased levels of
UFA have been used (Choi et al., 2010; St. John et al., 1986; Teye,
Wood, Whittington, Stewart, & Sheard, 2006). It is typically assumed
that high levels of unsaturated fat are more appropriate in emulsiontype
sausage products than fermented sausages, especially in regard
to processing yields; however, it is not well understood why this occurs
and why it is contradicted in our study.
Poor fat quality is also thought to result in softer texture and poor
visual appearance in sausage products. Increased unsaturation from
fat source or oil inclusion in fresh sausage generally led to a softer
texture, which has been observed in other studies which fed

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดีเพิ่มขึ้นจาก 0 ถึง 12 สัปดาห์ในไส้กรอกควบคุม +น้ำมัน DDGS และ DDGS + น้ำมันรักษา (P ≤ 0.02) ตาม TBARSวิเคราะห์ มีไม่มีความแตกต่าง (P = 0.09) ระหว่าง0 สัปดาห์ของเก็บน้ำแข็ง ไส้กรอกจากสุกรที่เลี้ยง DDGS ได้มากขึ้น(P b 0.01) ค่า TBARS ที่ 3, 8 และ 12 สัปดาห์ เป็นเรื่องน่าสนใจ TBARSมีลดค่าสำหรับไส้กรอกสดทำไม่น้ำมันระหว่าง 812 สัปดาห์และเก็บแช่แข็ง4. สนทนากลยุทธ์ของเราเพิ่ม IV ของหมูไขมัน โดยให้อาหาร 50% สำหรับ DDGS42 วันเก็บ sows ไม่เป็น คาดว่าจะครบกำหนดจะมีประสิทธิภาพมากde novo สังเคราะห์ไขมันป้องกัน accretion มากกว่าของ PUFA ในหมูมันเปลว ดังนั้น เรารวมน้ำมันข้าวโพดในไส้กรอกสดระหว่างประมวลผลการเพิ่ม IV และจำลองไขมันหมูคุณภาพดี (Gatlinและ al., 2002 Leick et al., 2010) กลยุทธ์อื่น ๆ ให้อาหาร มีความยาวระยะเวลาหรือระดับสูงของ PUFA อาจมี elicited การตอบสนองมากขึ้นของ PUFA ไขมันหมู ใช้ไขมันจากสุกรเลี้ยงอาหาร ด้วย PUFA ที่เพิ่มขึ้นหรือน้ำมันรวมในผลิตภัณฑ์ไส้กรอกได้อย่างมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น PUFAระดับในผลิตภัณฑ์ไส้กรอกต่าง ๆ (Choi et al., 2010 Guillevic et al.,2009 กระบี่ 1980 เซนต์จอห์น et al., 1986 Wert et al., 2009) ทั้งสองอย่างDDGS และน้ำมันข้าวโพดประกอบด้วยเปอร์เซ็นต์สูงของ C18:2n−6 ดังนั้น ใช้อาหารเหล่านี้ และการประมวลผลส่วนประกอบในการศึกษาของเราเพิ่มขึ้นรวมเนื้อหา PUFA และ IV สดไส้กรอกและโลน่า ความแตกต่างของไขมันกรดโพรไฟล์ระหว่างไส้กรอกสด โดยไม่มีน้ำมันและโลน่าเป็นผลการใช้ไขมันภายใน แหล่งไขมันอิ่มตัวมากขึ้น ในโลน่ากำหนดไขมันเลวปกติคาดว่าส่งผลในข้อบกพร่องของผลิตภัณฑ์ และได้ผลดีกับการแปรรูปผลผลิต ไม่ประมวลผลข้อบกพร่อง เช่นไขมันหมวกหรือออก fatting ถูกสังเกตในการศึกษาของเรา ผลลัพธ์เหล่านี้อยู่ในมีผู้เขียนหลายคนพบว่าแทนที่กันbackfat หมูกับน้ำมันมะกอก แหล่งที่มีกระบวนการในระดับที่สม ในการหมักไส้กรอกให้ออก fatting ท่อแยก และไขมันส่วนเกินขจีจากผลิตภัณฑ์ในระหว่างการประมวลผล (Bloukas และ al., 1997Muguerza และ al., 2001) เป็นเรื่องน่าสนใจ ในการศึกษาของเรา ไขมันในระดับที่สมเป็นประโยชน์มากในไส้กรอกสดกว่าโลน่าเป็นแหล่งผลผลิตสุกขึ้นในไส้กรอกสดเมื่อใช้ไขมันจากสุกรเลี้ยง DDGS ขณะแหล่งนี้ไขมัน เมื่อใช้ในการผลิตโลน่า ลดการประมวลผลอัตราผลตอบแทน โดยทั่วไปดูเป็นอนุ unsaturation เพิ่มขึ้นของไขมันการแปรรูปผลผลิต อย่างไรก็ตามผู้เขียนหลายมีรายงานปรับปรุงในผลผลิตของผลิตภัณฑ์ไส้กรอกเมื่อเพิ่มระดับของUFA ได้ใช้ (Choi et al., 2010 เซนต์จอห์น et al., 1986 Teyeไม้ Whittington สจ๊วต และ Sheard, 2006) โดยทั่วไปจะถือว่าระดับสูงของไขมันในระดับที่สมที่เหมาะสมเพิ่มเติมใน emulsiontypeผลิตภัณฑ์ไส้กรอกกว่าหมักไส้กรอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสัมมาคารวะการแปรรูปผลผลิต อย่างไรก็ตาม มันจะไม่ดีเข้าใจเหตุนี้เกิดขึ้นและทำไมมันเป็น contradicted ในการศึกษาของเราไขมันเลวยังได้คิดว่า จะทำให้เนื้อนุ่ม และดีลักษณ์ในผลิตภัณฑ์ไส้กรอก Unsaturation เพิ่มขึ้นจากไขมันน้ำมันหรือแหล่งรวมในไส้กรอกสดโดยทั่วไปนำไปสู่ความนุ่มเนื้อ ซึ่งมีได้พบในการศึกษาอื่น ๆ ที่เลี้ยง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รวมทั้งการเพิ่มขึ้น 0-12 สัปดาห์ในไส้กรอกที่มีการควบคุม +
น้ำมัน DDGS และ DDGS + ทรีทเม้นน้ำมัน (P ≤ 0.02) ตาม TBARS
วิเคราะห์ มีความแตกต่างไม่ได้ (P = 0.09) ระหว่างการรักษาที่
0 สัปดาห์ของการจัดเก็บแช่แข็ง แต่ไส้กรอกจากสุกรมีมากขึ้น DDGS
(P 0.01 ข) ค่า TBARS ที่ 3, 8 และ 12 สัปดาห์ ที่น่าสนใจ TBARS
ค่าไส้กรอกสดทำโดยไม่ต้องใช้น้ำมันลดลงระหว่างวันที่ 8
และ 12 สัปดาห์ของการจัดเก็บแช่แข็ง.
4 คำอธิบายกลยุทธ์ของเราจะเพิ่มขึ้นที่สี่ของหมูอ้วนโดยการให้อาหาร 50% DDGS สำหรับ 42 วันในการคัดแม่สุกรก็ไม่เป็นผลเป็นที่คาดว่าน่าจะเกิดจากโนโวสังเคราะห์ไขมันป้องกันเพิ่มมากขึ้นของ PUFA เข้าไปในเนื้อหมูเนื้อเยื่อไขมัน ดังนั้นเราจึงรวมน้ำมันข้าวโพดในไส้กรอกสดในระหว่างการประมวลผลเพื่อเพิ่ม IV และจำลองไขมันหมูที่มีคุณภาพดี (Gatlin, et al., 2002;. Leick et al, 2010) กลยุทธ์การให้อาหารอื่น ๆ ที่มีอีกต่อไประยะเวลาหรือระดับที่สูงขึ้นของPUFA อาจจะก่อให้เกิดการตอบสนองที่มากขึ้นของPUFA ไขมันหมู การใช้ไขมันจากสุกรที่เลี้ยงด้วยอาหารที่มี PUFA เพิ่มขึ้นหรือรวมทั้งน้ำมันในผลิตภัณฑ์ไส้กรอกได้เพิ่มขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพPUFA ระดับในผลิตภัณฑ์ไส้กรอกต่างๆ (Choi et al, 2010;. Guillevic, et al. 2009; Houben 1980; นักบุญจอห์นอัลเอต 1986. เวิร์ต et al, 2009) ทั้งสองDDGS และน้ำมันข้าวโพดมีเปอร์เซ็นต์สูงของ C18: 2n-6 จึงใช้อาหารเหล่านี้และส่วนผสมในการประมวลผลการศึกษาของเราเพิ่มขึ้นรวมเนื้อหาPUFA และที่สี่ของไส้กรอกสดและโบโลญญา ความแตกต่างในไขมันกรดระหว่างไส้กรอกสดโดยไม่ต้องน้ำมันและโบโลญญาเป็นผลของการใช้ไขมันภายในเป็นแหล่งไขมันอิ่มตัวมากขึ้นในโบโลญญาสูตร. คุณภาพไขมันไม่ดีพอจะสันนิษฐานได้โดยทั่วไปแล้วจะส่งผลให้เกิดข้อบกพร่องของผลิตภัณฑ์และอาจเป็นอันตรายต่ออัตราผลตอบแทนในการประมวลผล. ไม่มีข้อบกพร่องในการประมวลผลเช่นหมวกไขมันหรือ fatting ออกพบในการศึกษาของเรา ผลเหล่านี้อยู่ในความไม่เห็นด้วยกับผู้เขียนหลายคนที่พบว่าการเปลี่ยนไขมันหมูกับน้ำมันมะกอกเป็นแหล่งไขมันไม่อิ่มตัวในหมักไส้กรอกผลในfatting ออกแยกปลอกและไขมันส่วนเกินหยดจากผลิตภัณฑ์ในระหว่างการประมวลผล(Bloukas et al., 1997 ; Muguerza, et al, 2001). ที่น่าสนใจในการศึกษาของเราไขมันไม่อิ่มตัวเป็นประโยชน์มากขึ้นในไส้กรอกสดกว่าโบโลญญาเป็นอัตราผลตอบแทนที่ปรุงสุกถูกปรับปรุงให้ดีขึ้นในไส้กรอกสดเมื่อใช้ไขมันจากสุกรDDGS ในขณะที่แหล่งที่มาของไขมันนี้เมื่อใช้ในการผลิตโบโลญญา, การประมวลผลลดลงอัตราผลตอบแทน ไม่อิ่มตัวที่เพิ่มขึ้นของไขมันจะถูกมองว่าเป็นอันตรายต่ออัตราผลตอบแทนการประมวลผลแต่นักเขียนหลายคนได้มีการรายงานการปรับปรุงในอัตราผลตอบแทนของผลิตภัณฑ์ไส้กรอกเมื่อระดับที่เพิ่มขึ้นของยูได้ถูกนำมาใช้(Choi et al, 2010;. เซนต์จอห์น, et al, 1986;. Teye , ไม้, วิททิงสจ๊วตและ Sheard 2006) มันจะสันนิษฐานโดยทั่วไปว่าระดับสูงของไขมันไม่อิ่มตัวที่มีความเหมาะสมมากขึ้นในการ emulsiontype ผลิตภัณฑ์ไส้กรอกไส้กรอกหมักกว่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องอัตราผลตอบแทนการประมวลผล แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเกิดขึ้นและทำไมมันขัดแย้งในการศึกษาของเรา. คุณภาพไขมันที่ไม่ดีก็คิดว่าจะส่งผลให้เนื้อนุ่มและไม่ดีปรากฏให้เห็นในผลิตภัณฑ์ไส้กรอก ไม่อิ่มตัวเพิ่มขึ้นจากแหล่งที่มาของไขมันหรือน้ำมันรวมในไส้กรอกสดนำโดยทั่วไปจะนุ่มเนื้อซึ่งได้รับการปฏิบัติในการศึกษาอื่นๆ ที่เลี้ยง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

รวมทั้งเพิ่มจาก 0 ถึง 12 สัปดาห์ในไส้กรอกกับการควบคุม
น้ำมัน DDGs และ DDGs น้ำมัน ( P ≤ 0.02 ) ตามการวิเคราะห์โดยวัด

พบว่า ไม่มีความแตกต่างกัน ( p = 0.09 ) ระหว่างการรักษาที่
0 สัปดาห์ของแช่เย็น แต่ไส้กรอกจากสุกรขุน DDGs ดีกว่า
( P B 0.01 ) ค่าปกติที่ 3 , 8 และ 12 สัปดาห์ ทั้งนี้ ปกติ
คุณค่าสด ไส้กรอก ทำให้ไม่มีน้ำมันลดลงระหว่าง 8 และ 12 สัปดาห์ของแช่เย็น
.
4 กลยุทธ์ในการเพิ่มการสนทนา
4 ของไขมันหมู โดยให้อาหาร 50% DDGs สำหรับ
42 วันไปคัดแม่พันธุ์ก็ไม่ได้ผลตามที่คาดการณ์ไว้ น่าจะเกิดจาก
อีกครั้งไขมันสังเคราะห์ ป้องกันการเกิดมากกว่า PUFA ในหมู
เนื้อเยื่อไขมัน . ดังนั้นเราจึงรวมข้าวโพดน้ำมันไส้กรอกสดระหว่าง
การประมวลผลเพื่อเพิ่ม IV และจำลองคุณภาพหมูอ้วน ( การ์ทลิน
et al . , 2002 ; leick et al . , 2010 ) กลยุทธ์การให้อาหารอื่น ๆที่มีระยะเวลานาน
หรือระดับที่สูงขึ้นของภูฟ้าอาจจะได้มามากกว่าการตอบสนอง
ของ PUFA ในไขมันหมู การใช้ไขมันจากสุกรที่ได้รับอาหารเพิ่มขึ้น ภูฟ้า
หรือรวมทั้งน้ำมันในผลิตภัณฑ์ไส้กรอกมี PUFA
ได้อย่างมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นระดับในผลิตภัณฑ์ไส้กรอกต่าง ๆ ( Choi et al . , 2010 ; guillevic et al . ,
2009 houben , 1980 ; เซนต์ จอห์น et al . , 1986 ; ทรง et al . , 2009 ) ทั้ง
DDGs และน้ำมันข้าวโพดมีเปอร์เซ็นต์สูงของ c18:2n − 6 จึงใช้
ฟีดเหล่านี้และส่วนผสมการประมวลผลในการศึกษาของเราเพิ่มขึ้นรวม
PUFA เนื้อหาและ IV ของไส้กรอกสดและโบโลญญา . ความแตกต่างในไขมัน
กรดโปรไฟล์ระหว่างไส้กรอกสดปราศจากน้ำมันและโบโลญญาเป็นผล
ของการใช้ไขมันภายใน มากกว่าไขมันอิ่มตัวที่มาในสูตรไส้กรอก
.
คุณภาพไขมันไม่ดีคือมักจะถือว่าผลในข้อบกพร่องของผลิตภัณฑ์และ
อาจเป็นอันตรายกับการแปรรูปผลผลิต ไม่มีข้อบกพร่องการประมวลผลเช่น
หมวกไขมันหรือ fatting ออก พบในการศึกษาของเรา
ผลเหล่านี้ในไม่เห็นด้วยกับผู้เขียนหลายที่พบว่าการแทนที่
หมูกันกับน้ำมันมะกอกเป็นแหล่งไขมันไม่อิ่มตัวในไส้กรอกหมัก
( fatting ออกท่อแยกและ
ไขมันส่วนเกินหยดจากผลิตภัณฑ์ระหว่างกระบวนการผลิต ( bloukas et al . , 1997 ;
muguerza et al . , 2001 ) ที่น่าสนใจในการศึกษาของเรา ไขมันที่ไม่อิ่มตัวเป็น
ประโยชน์ในโบโลญญาเป็นไส้กรอกสดมากกว่าผลผลิตสุกเป็น
เพิ่มไส้กรอกสดเมื่อใช้ไขมันจากหมูที่เลี้ยง DDGs ในขณะที่
แหล่งไขมันนี้ เมื่อใช้ในการผลิตไส้กรอก ลดลง
แปรรูปผลผลิต เพิ่มความไม่อิ่มตัวของไขมันโดยทั่วไปมองว่าเป็น detrimental
การประมวลผลผลผลิต อย่างไรก็ตามผู้เขียนหลายคนได้รายงาน
การปรับปรุงผลผลิตของผลิตภัณฑ์ไส้กรอก เมื่อเพิ่มระดับ
Ufa ได้ถูกใช้ ( Choi et al . , 2010 ; เซนต์ จอห์น et al . , 1986 ; teye
วิททิงตันไม้ , , , สจ๊วต &แชร์ด , 2006 ) มันเป็นโดยทั่วไปถือว่า
ที่ระดับสูงของไขมันไม่อิ่มตัวจะเหมาะสมกว่าใน emulsiontype
ผลิตภัณฑ์ไส้กรอกไส้กรอกหมักมากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการแปรรูปผลผลิต
; อย่างไรก็ตามมันไม่เข้าใจทำไมนี้เกิดขึ้นและทำไมมันไม่ตรงกัน

คุณภาพในการศึกษาของเรา ไขมันจนเป็นความคิดที่ยังส่งผลให้เนื้อนุ่มและลักษณะที่มองเห็นไม่ดี
ในผลิตภัณฑ์ไส้กรอก เพิ่มขึ้นจากไขมันหรือน้ำมันไม่อิ่มตัว
แหล่งรวมไส้กรอกสดโดยทั่วไป ทำให้เนื้อนุ่ม
ซึ่งได้รับการตรวจสอบในการศึกษาอื่น ๆที่เลี้ยง