account for new technologies, chang

account for new technologies, changes in treatment patterns, and associated costs. Other payment systems like
pay-for-performance or bundled payments have yet to be implemented in hospitals.
Long-term care: LTCI is mandatory and usually provided by the same insurer as health insurance, and therefore
is composed of a similar public–private insurance mix. The contribution rate of 1.95 percent of gross salary is
shared between employers and employees; people without children pay an additional 0.25 percent. Everybody
with a physical or mental illness or disability (who has contributed for at least two years) can apply for benefits.
Eligible beneficiaries are stratified into three groups of care needs dependent on illness or disability severity. As
stated above, beneficiaries can choose between in-kind benefits and cash payments (around a quarter of LTCI
expenditure goes to these cash payments). Both home care and institutional care are provided almost exclusively
by private not-for-profit and for-profit providers. LTCI covers approximately 50 percent of institutionalized
care, and hospices and ambulatory palliative care are fully covered.
Mental health care: During the process of dehospitalization in the 1990s, acute psychiatric inpatient care was
largely shifted to psychiatric wards in general (acute) hospitals and the number of hospitals providing care only
for patients with psychiatric and/or neurological illness fell, while the number of office-based psychiatrists,
neurologists, and psychotherapists working in the ambulatory care sector (all funded by both SHI and VHI, and
paid FFS) increased. To further promote outpatient care for psychiatric patients (particularly in rural areas with
a low density of psychiatrists in ambulatory care), hospitals can be authorized to offer outpatient treatment.
Since 2000, ambulatory psychiatrists have been made coordinators of a new set of SHI-financed benefits called
“sociotherapeutic care” (which requires referral by a GP), to encourage the chronically mentally ill to use necessary
care and to avoid unnecessary hospitalizations.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การบัญชีสำหรับเทคโนโลยีใหม่ ๆ การเปลี่ยนแปลงรูปแบบการรักษาและค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้อง ระบบการชำระเงินอื่น ๆ
เช่นการจ่ายค่าตอบแทนการปฏิบัติงานหรือการรวมการชำระเงินยังไม่ได้รับการดำเนินการในโรงพยาบาล.
การดูแลระยะยาว: LTCI
มีผลบังคับใช้และให้โดยปกติผู้ประกันตนเช่นเดียวกับการประกันสุขภาพและดังนั้นจึงประกอบด้วยการประกันภัยภาครัฐและเอกชนที่คล้ายกันผสม. อัตราการมีส่วนร่วมของร้อยละ 1.95
ของเงินเดือนขั้นต้นที่ใช้ร่วมกันระหว่างนายจ้างและลูกจ้าง คนที่ไม่มีเด็กจ่ายเพิ่มอีกร้อยละ 0.25 ทุกคนที่มีการเจ็บป่วยทางร่างกายหรือจิตใจหรือความพิการ (ที่ได้มีส่วนร่วมอย่างน้อยสองปี) สามารถนำไปใช้เพื่อประโยชน์. ได้รับผลประโยชน์ที่มีสิทธิ์จะถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่มของการดูแลความต้องการขึ้นอยู่กับความรุนแรงของการเจ็บป่วยหรือความพิการ ในฐานะที่ระบุไว้ข้างต้นได้รับผลประโยชน์สามารถเลือกระหว่างการชำระเงินและผลประโยชน์ในรูปแบบเงินสด (ประมาณหนึ่งในสี่ของ LTCI ค่าใช้จ่ายเหล่านี้ไปชำระเงินด้วยเงินสด) ทั้งการดูแลบ้านและการดูแลสถาบันที่มีให้เกือบเฉพาะโดยส่วนตัวไม่ได้แสวงหาผลกำไรและผู้ให้บริการที่แสวงหาผลกำไร LTCI ครอบคลุมประมาณร้อยละ 50 ของสถาบันการดูแลรักษาและ hospices และการดูแลแบบประคับประคองผู้ป่วยได้รับการคุ้มครองอย่างเต็มที่. การดูแลสุขภาพจิต: ระหว่างขั้นตอนของ dehospitalization ในปี 1990 การดูแลผู้ป่วยจิตเวชเฉียบพลันได้รับการขยับส่วนใหญ่คนไข้จิตเวชทั่วไป(เฉียบพลัน) โรงพยาบาลและ จำนวนโรงพยาบาลที่ให้การดูแลเฉพาะสำหรับผู้ป่วยจิตเวชและ/ หรือความเจ็บป่วยทางระบบประสาทที่ลดลงในขณะที่จำนวนของจิตแพทย์สำนักงานตามที่นักประสาทวิทยาและpsychotherapists ทำงานในภาคการดูแลผู้ป่วยนอก (ทั้งหมดได้รับการสนับสนุนจากทั้ง SHI และ VHI และจ่ายFFS) เพิ่มขึ้น . ส่งเสริมการดูแลผู้ป่วยนอกผู้ป่วยจิตเวช (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ชนบทที่มีความหนาแน่นต่ำของจิตแพทย์ในการดูแลผู้ป่วยนอก) โรงพยาบาลสามารถได้รับอนุญาตที่จะนำเสนอการรักษาผู้ป่วยนอก. ตั้งแต่ปี 2000 จิตแพทย์ผู้ป่วยได้รับการทำประสานงานของชุดใหม่ของ SHI ทุน ผลประโยชน์ที่เรียกว่า"การดูแล sociotherapeutic" (ซึ่งจะต้องมีการอ้างอิงโดย GP) เพื่อส่งเสริมให้มีการป่วยเป็นโรคจิตเรื้อรังที่จะใช้ที่จำเป็นในการดูแลและเพื่อหลีกเลี่ยงการรักษาในโรงพยาบาลที่ไม่จำเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บัญชีสำหรับเทคโนโลยีใหม่ , การเปลี่ยนแปลงในรูปแบบการรักษา และค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้อง ระบบการชำระเงินอื่น ๆเช่น
จ่ายสำหรับการทำงานหรือรวมเงินยังถูกใช้ในโรงพยาบาล การดูแลในระยะยาว :
ltci เป็นข้อบังคับ และมักจะให้ โดยผู้ประกันตนเช่นเดียวกับการประกันสุขภาพ และดังนั้นจึง
ประกอบด้วยที่คล้ายกันสาธารณะและส่วนบุคคลประกันผสม ส่วนอัตรา 1 .95 เปอร์เซ็นต์ของเงินเดือนรวม
ร่วมกันระหว่างนายจ้างและลูกจ้าง คนไม่มีลูกจ่ายเพิ่มอีก 0.25 เปอร์เซ็นต์ ทุกคน
กับการเจ็บป่วยทางร่างกายหรือจิตใจ หรือพิการ ( ผู้ที่มีส่วนร่วมอย่างน้อย 2 ปี ) สามารถใช้เพื่อผลประโยชน์ ซึ่งจะแบ่งออกเป็น 3
สิทธิกลุ่มดูแลความต้องการขึ้นอยู่กับความรุนแรงการเจ็บป่วยหรือพิการ โดย
ระบุไว้ข้างต้นซึ่งสามารถเลือกได้ระหว่างผลประโยชน์ และชำระเงินสด ( ประมาณหนึ่งในสี่ของค่าใช้จ่าย ltci
ไปจ่ายเงินสดเหล่านี้ ) ทั้งการดูแลบ้านและดูแลสถาบันมีให้เกือบเฉพาะโดยเอกชนที่ไม่หวังผลกำไรเชิงธุรกิจ
และผู้ให้บริการ ltci ครอบคลุมประมาณร้อยละ 50 ของสถาบัน
การดูแลและการดูแลแบบประคับประคองสำหรับ Hospices อย่างเต็มที่และครอบคลุม .
การดูแลสุขภาพจิต : ในระหว่างกระบวนการของ dehospitalization ในปี 1990 , การดูแลผู้ป่วยในจิตเวชเป็นแผนกจิตเวช
ส่วนใหญ่ขยับในทั่วไป ( เฉียบพลัน ) โรงพยาบาล และหมายเลขของโรงพยาบาลให้การดูแลผู้ป่วยจิตเวชเท่านั้น
และ / หรือการเจ็บป่วยทางระบบประสาทลดลง ในขณะที่ตัวเลขของสำนักงานตาม
neurologists นักจิตวิทยานักจิตบำบัดและทำงานในภาคการดูแลผู้ป่วยนอก ( ทั้งหมดได้รับการสนับสนุนโดยทั้งซือและ vhi และ
จ่าย FFS ) เพิ่มขึ้น เพื่อส่งเสริมการดูแลผู้ป่วยนอกสำหรับผู้ป่วยจิตเวช ( โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนบทกับการความหนาแน่นต่ำของจิตแพทย์ในการดูแลผู้ป่วยนอก ) โรงพยาบาลสามารถอนุญาตให้มีการรักษาผู้ป่วยนอก .
ตั้งแต่ปี 2000โดยจิตแพทย์ได้ให้ผู้ประสานงานของชุดใหม่ของซือรับเงินผลประโยชน์เรียกว่า
" ดูแล sociotherapeutic " ( ซึ่งต้องมีการอ้างอิงโดย GP ) เพื่อส่งเสริมให้ผู้ป่วยทางจิตเรื้อรังจะใช้ความระมัดระวังและหลีกเลี่ยงไม่จำเป็นจำเป็น
หัวใจ .