1. INTRODUCTIONMental health lies o

1. INTRODUCTION
Mental health lies on a continuum from having no symptoms and being fully functioning to having a
severe mental disorder. Mental disorders are not categorically distinct, but rather label the part of the
continuum where symptoms are longer lasting and cause disability. They are characterized by
problems in thinking, emotional state, and behavior. Mental disorders are common in Australia.
Recent studies show that the 12-month prevalence in adults was 14.4% for anxiety disorders, 6.2%
for affective disorders (such as depression) and 5.1% for substance use disorders (37). In addition,
the 12-month treated prevalence rate of psychotic disorders such as schizophrenia is 0.45% (26).
The population impact of mental disorders is principally on disability rather than on mortality. In
Australia, mental disorders are the third largest source of disease burden after cancers and
cardiovascular diseases, but the largest source of disability burden (4). This disability burden arises in
part because mental disorders often begin early in life and have a relapsing course. For anxiety and
affective disorders, the major treatment options are psychological therapy and antidepressant
medication, with the latter being appropriate for more severe cases (9). For psychotic disorders,
antipsychotic medication is a key component of treatment, but needs to be accompanied by
psychosocial intervention and practical support (33). The present review looks at the evidence for
exercise as a treatment option, in particular for depression, anxiety, and psychotic disorders.
There is a strong relationship between physical activity and mental health. Cross-sectional studies
show that regular physical activity is associated with better mental health and emotional well-being
(11) and lower rates of mental disorders (12). Longitudinal studies also show an association between
physical activity and reduced risk of developing a mental disorder (41). For example, a populationbased
study of 7076 Dutch adults found that engaging in physical exercise reduced the risk of
developing a mood or anxiety disorder over the 3-yr follow-up period, even when controlling for
sociodemographic characteristics and physical illnesses (41).
However, the relationship between physical activity and mental health is likely to be complex and
bidirectional. Physical inactivity may be the cause and/or the consequence of poor mental health, and
there may be common factors (such as overlapping genetic vulnerabilities) that predict both (6).
Consistent with the relationship between physical activity and mental health is that individuals with a
mental disorder are at higher risk of chronic physical conditions such as heart disease, diabetes,
arthritis, and asthma (40,45).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

1. บทนำสุขภาพจิตอยู่ในความต่อเนื่องจากมีอาการและการทำงานอย่างมีความรุนแรงโรคจิต โรคจิตไม่แตกต่างกัน categorically แต่ป้ายชื่อเป็น ส่วนหนึ่งของการความต่อเนื่องซึ่งอาการจะยาวนาน และทำให้เกิดความพิการ พวกเขามีลักษณะปัญหาความคิด อารมณ์ และลักษณะการทำงาน โรคจิตทั่วไปในออสเตรเลียได้การศึกษาล่าสุดแสดงว่า ชุก 12 เดือนในผู้ใหญ่อยู่ 14.4% โรควิตกกังวล 6.2%ผลผิดปกติ (เช่นภาวะซึมเศร้า) และ 5.1% สำหรับสารใช้โรค (37) นอกจากนี้อัตราชุกบำบัด 12 เดือนของ psychotic โรคเช่นโรคจิตเภทเป็น 0.45% (26)ประชากรผลกระทบของโรคจิตเป็นหลัก บนพิการ มากกว่าการตาย ในออสเตรเลีย โรคจิตเป็นต้นที่สามที่ใหญ่ที่สุดของภาระโรคหลังจากโรคมะเร็ง และโรคหัวใจและหลอดเลือด ได้แหล่งใหญ่ที่สุดของภาระพิการ (4) ภาระนี้พิการเกิดขึ้นในส่วนหนึ่งเนื่องจากความผิดปกติทางจิตใจมักจะ เริ่มต้นในชีวิต และมีหลักสูตร relapsing อาการวิตกกังวล และโรคผล ตัวเลือกการรักษาที่สำคัญคือ จิตวิทยาบำบัดและ antidepressantยา กับหลังที่เหมาะสมสำหรับกรณีที่รุนแรงมากขึ้น (9) สำหรับโรค psychoticยา antipsychotic เป็นส่วนประกอบสำคัญของการรักษา แต่ต้องร่วมแทรกแซง psychosocial และสนับสนุนการปฏิบัติ (33) ตรวจทานปัจจุบันค้นหาหลักฐานในการออกกำลังกายเป็นตัวรักษา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การซึมเศร้า วิตกกังวล โรค psychoticมีความสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรมทางกายภาพและสุขภาพจิตที่ดี ศึกษาเหลวแสดงว่ากิจกรรมทางกายภาพปกติเกี่ยวข้องกับสุขภาพจิตที่ดีและอารมณ์(11) และอัตราการลดลงของโรคจิต (12) การศึกษาระยะยาวแสดงความสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรมทางกายภาพและลดความเสี่ยงโรคความผิดปกติทางจิต (41) ตัวอย่าง populationbasedศึกษาผู้ใหญ่ 7076 เนเธอร์แลนด์พบว่า ในกายลดความเสี่ยงของพัฒนาโรคอารมณ์หรือวิตกกังวลในช่วง 3 ปีติดตามผล แม้ว่าการควบคุมสำหรับลักษณะ sociodemographic และการเจ็บป่วยจริง (41)อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรมทางกายภาพและสุขภาพจิตมีแนวโน้มที่จะซับซ้อน และแบบสองทิศทาง สาเหตุทางกายภาพอาจเป็นสาเหตุหรือผลมาจากสุขภาพจิตที่ดี และอาจมีปัจจัยร่วม (เช่นการทับซ้อนปัญหาทางพันธุกรรม) ที่ทำนายทั้ง (6)สอดคล้องกับความสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรมทางกายภาพและสุขภาพจิตคือบุคคลที่มีความโรคจิตเป็นโรคเรื้อรังทางกายภาพเช่นโรคหัวใจ เบาหวาน เสี่ยงสูงโรคไขข้ออักเสบ และโรคหอบหืด (40,45)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1.
บทนำสุขภาพจิตอยู่บนต่อเนื่องจากที่มีอาการใดๆ
และเป็นที่ทำงานอย่างเต็มที่จะมีความผิดปกติทางจิตอย่างรุนแรง ความผิดปกติทางจิตที่แตกต่างกันไม่ได้เด็ดขาด
แต่ป้ายส่วนหนึ่งของความต่อเนื่องที่มีอาการยาวนานอีกต่อไปและก่อให้เกิดความพิการ
พวกเขามีลักษณะปัญหาในการคิดอารมณ์และพฤติกรรม ความผิดปกติทางจิตที่พบบ่อยในประเทศออสเตรเลีย.
การศึกษาล่าสุดแสดงให้เห็นว่าความชุก 12 เดือนในผู้ใหญ่เป็น 14.4% สำหรับความผิดปกติของความวิตกกังวล 6.2%
สำหรับความผิดปกติทางอารมณ์ (เช่นภาวะซึมเศร้า) และ 5.1% สำหรับความผิดปกติใช้สารเสพติด (37) นอกจากนี้อัตราความชุกรับการรักษา 12 เดือนจากความผิดปกติทางจิตเช่นโรคจิตเภทเป็น 0.45% (26). ผลกระทบของประชากรผิดปกติทางจิตเป็นหลักเกี่ยวกับความพิการมากกว่าการตาย ในประเทศออสเตรเลียผิดปกติทางจิตเป็นแหล่งที่ใหญ่เป็นอันดับสามของภาระโรคหลังจากการเกิดโรคมะเร็งและโรคหัวใจและหลอดเลือดแต่แหล่งใหญ่ที่สุดของภาระความพิการ (4) ภาระความพิการนี้เกิดขึ้นในส่วนหนึ่งเป็นเพราะความผิดปกติทางจิตมักจะเริ่มต้นในช่วงต้นชีวิตและมีความแน่นอนกำเริบ สำหรับความวิตกกังวลและความผิดปกติของอารมณ์ตัวเลือกการรักษาที่สำคัญคือการรักษาทางด้านจิตใจและยากล่อมประสาทยาที่เหมาะสมกับความเป็นอยู่หลังสำหรับกรณีที่รุนแรงมากขึ้น(9) สำหรับความผิดปกติทางจิต, ยารักษาโรคจิตเป็นองค์ประกอบสำคัญของการรักษา แต่ความต้องการที่จะมาพร้อมกับการแทรกแซงทางจิตสังคมและสนับสนุนการปฏิบัติ(33) ความคิดเห็นที่ปัจจุบันมีลักษณะที่หลักฐานสำหรับการออกกำลังกายเป็นตัวเลือกการรักษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับภาวะซึมเศร้าความวิตกกังวลและความผิดปกติทางจิต. มีความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งระหว่างการออกกำลังกายและสุขภาพจิต การศึกษาแบบตัดขวางแสดงให้เห็นว่าการออกกำลังกายเป็นประจำมีความเกี่ยวข้องกับสุขภาพจิตที่ดีขึ้นและอารมณ์เป็นอยู่ที่ดี(11) และอัตราการลดลงของความผิดปกติทางจิต (12) การศึกษาระยะยาวยังแสดงให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างการออกกำลังกายและการลดความเสี่ยงของการพัฒนาโรคทางจิต (41) ยกตัวอย่างเช่น populationbased ศึกษา 7076 ดัตช์ผู้ใหญ่พบว่าการมีส่วนร่วมในการออกกำลังกายช่วยลดความเสี่ยงของการพัฒนาอารมณ์หรือความผิดปกติของความวิตกกังวลในช่วงติดตาม3 ปีแม้ในขณะที่ควบคุมลักษณะที่ยาวนานและการเจ็บป่วยทางกาย(41). อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่างการออกกำลังกายและสุขภาพจิตที่มีแนวโน้มที่จะมีความซับซ้อนและแบบสองทิศทาง ขาดการออกกำลังกายอาจจะเป็นสาเหตุและ / หรือผลที่ตามมาของการมีสุขภาพจิตที่ไม่ดีและอาจจะมีปัจจัยร่วมกัน(เช่นที่ทับซ้อนกันช่องโหว่ทางพันธุกรรม) ที่คาดการณ์ทั้งสอง (6). สอดคล้องกับความสัมพันธ์ระหว่างการออกกำลังกายและสุขภาพจิตคือการที่บุคคลที่มีโรคทางจิตที่มีความเสี่ยงที่สูงขึ้นของสภาพทางกายภาพเรื้อรังเช่นโรคหัวใจโรคเบาหวานโรคข้ออักเสบและโรคหอบหืด (40,45)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

1 . บทนำ
สุขภาพจิตอยู่ในต่อเนื่องจากไม่มีอาการและการทํางานอย่างเต็มที่มี
อาการความผิดปกติทางจิต ความผิดปกติทางจิตไม่แน่ชัดที่แตกต่างกัน แต่ป้ายส่วนหนึ่งของ
ต่อเนื่องที่ยาวนาน และก่อให้เกิดอาการพิการ พวกเขามีลักษณะโดย
ปัญหาคิด พฤติกรรม สถานะ อารมณ์และความผิดปกติทางจิตที่พบบ่อยในออสเตรเลีย การศึกษาล่าสุดแสดงให้เห็นว่า 12 เดือน
ความชุกในผู้ใหญ่คือ 14.4 % สำหรับความผิดปกติของความวิตกกังวล , 6.2 %
( ความผิดปกติของอารมณ์เช่นภาวะซึมเศร้า ) และ 5.1% ของสารเสพติด ( 37 ) นอกจากนี้
ซึ่งถือว่าอัตราความชุกของความผิดปกติทางจิตเช่นจิตเภทคือ 0.45 %
( 26 )ประชากรผลกระทบของความผิดปกติทางจิตใจเป็นหลักเกี่ยวกับความพิการมากกว่าการตาย ใน
ออสเตรเลีย ความผิดปกติทางจิต เป็นแหล่งที่ใหญ่ที่สุดในสามของโรคมะเร็ง และภาระหลัง
โรคหัวใจและหลอดเลือด แต่แหล่งใหญ่ที่สุดของภาระการ ( 4 ) ความพิการที่เกิดขึ้นในส่วนนี้ภาระ
เพราะความผิดปกติทางจิตมักจะเริ่มต้นในชีวิตและมีการแน่นอนสำหรับความวิตกกังวลและความผิดปกติ
อารมณ์ ตัวเลือกการรักษาหลักคือการบำบัดทางจิตและยาโรคซึมเศร้า
กับหลังถูกเหมาะสมสำหรับกรณีที่รุนแรงมากขึ้น ( 9 ) สำหรับความผิดปกติทางจิต
. , ยาเป็นองค์ประกอบสำคัญของการรักษา แต่ต้องมาพร้อมกับ
โปรแกรมจิตสังคมบำบัด และปฏิบัติสนับสนุน ( 33 ) ความคิดเห็นที่ปัจจุบันดูหลักฐาน
การออกกำลังกายเป็นตัวเลือกการรักษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับภาวะซึมเศร้าความวิตกกังวลและความผิดปกติทางจิต .
มีความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งระหว่างสุขภาพกายและสุขภาพจิต การศึกษาตัดขวางแสดงให้เห็นว่ากิจกรรมทางกาย
ปกติที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพจิตและอารมณ์เป็นอยู่ที่ดี
ดีกว่า ( 11 ) และลดอัตราของความผิดปกติทางจิต ( 12 ) การศึกษาระยะยาวยังแสดงความสัมพันธ์ระหว่าง
กิจกรรมทางกาย และลดความเสี่ยงของการพัฒนาอาการทางจิต ( 41 ) ตัวอย่างเช่น populationbased
ศึกษา 7076 ดัตช์ผู้ใหญ่พบว่ามีส่วนร่วมในการออกกำลังกายลดความเสี่ยงของ
พัฒนาอารมณ์วิตกกังวลหรือมากกว่า 3-yr ระยะติดตามผล แม้เมื่อควบคุมลักษณะทางกายภาพและอุตสาหกรรมร่วมด้วย

แต่ ( 41 )ความสัมพันธ์ระหว่างสุขภาพกายและสุขภาพจิต มีแนวโน้มที่จะซับซ้อนและ
แบบสองทิศทาง . ไม่มีการใช้งานทางกายภาพอาจเป็นสาเหตุและ / หรือผลของสุขภาพที่ยากจนและ
อาจจะมีปัจจัยร่วมกัน เช่น ช่องโหว่ทางพันธุกรรมที่ทับซ้อนกัน ) พบว่า ทั้งสอง ( 6 ) .
สอดคล้องกับความสัมพันธ์ระหว่างสุขภาพกายและสุขภาพจิต คือบุคคลที่มี
ความผิดปกติทางจิตมีความเสี่ยงสูงของเรื้อรังเงื่อนไขทางกายภาพ เช่น โรคหัวใจ โรคเบาหวาน โรคไขข้ออักเสบและโรคหอบหืด (
, 40,45 )