'Ah,' answered he, 'let mercy take

'Ah,' answered he, 'let mercy take the place of justice, I only made up my mind to do it out of necessity. My wife saw your rampion from the window, and felt such a longing for it that she would have died if she had not got some to eat.'
The enchantress allowed her anger to be softened, and said to him: 'If the case be as you say, I will allow you to take away with you as much rampion as you will, only I make one condition, you must give me the child which your wife will bring into the world; it shall be well treated, and I will care for it like a mother.'
The man in his terror consented to everything.
When the woman was brought to bed, the enchantress appeared at once, gave the child the name of Rapunzel, and took it away with her.
Rapunzel grew into the most beautiful child under the sun. When she was twelve years old, the enchantress shut her into a tower in the middle of a forest. The tower had neither stairs nor door, but near the top was a little window. When the enchantress wanted to go in, she placed herself beneath it and cried:
'Rapunzel, Rapunzel,
Let down your hair to me.'
Rapunzel had magnificent long hair, fine as spun gold, and when she heard the voice of the enchantress, she unfastened her braided tresses, wound them round one of the hooks of the window above, and then the hair fell twenty ells down, and the enchantress climbed up by it.
After a year or two, it came to pass that the king's son rode through the forest and passed by the tower. Then he heard a song, which was so charming that he stood still and listened. It was Rapunzel, who in her solitude passed her time in letting her sweet voice resound. The king's son wanted to climb up to her, and looked for the door of the tower, but none was to be found. He rode home, but the singing had so deeply touched his heart, that every day he went out into the forest and listened to it.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

'Ah ตอบเขา, ' ความเมตตาให้เกิดความยุติธรรมขึ้น ฉันเพียงทำทำจากความจำเป็น เห็นของคุณ rampion จากหน้าต่าง และภรรยารู้สึกเช่นที่คิดว่าเธอจะต้องตายถ้าเธอก็ไม่มีบางอย่างกิน ' Enchantress ที่อนุญาตให้เธอโกรธก่อ และทูลว่า: "ถ้ากรณีเป็นคุณ ฉันจะทำให้คุณจะไปกับคุณ rampion มากที่สุดเช่นคุณ เพียงทำการเงื่อนไขหนึ่ง คุณต้องให้ฉันเด็กซึ่งภรรยาของคุณจะนำเข้ามาในโลก มันจะดีรักษา และผมจะดูแลมันเหมือนแม่ " คนในความหวาดกลัวเขายินยอมทุก เมื่อผู้หญิงถูกนำมานอน enchantress ที่ปรากฏในครั้งเดียว ให้เด็กชื่อของราพันเซล และเอาไปกับเธอ ราพันเซลเติบโตเป็นเด็กน่ารักมากที่สุดภายใต้ดวงอาทิตย์ เมื่อเธออายุ 12 ปี enchantress ที่ปิดเธออยู่เป็นทาวเวอร์กลางป่า ทาวเวอร์ที่มีไม่มีบันไดหรือประตู แต่ใกล้ด้านบนเป็นหน้าต่างเล็ก ๆ เมื่อ enchantress ที่อยากไป เธอทำตัวเองไป และร้อง:' ราพันเซล ราพันเซล ให้ลงผมของฉัน.' ราพันเซลมีผมยาวสวยงาม ปรับ เป็นปั่นทอง และ เมื่อเธอได้ยินเสียงของ enchantress ที่ เธอ unfastened เธอ tresses ลายถัก แผลไปรอบหนึ่งตะขอของหน้าต่างด้านบน และผมตก ells ยี่สิบลง และ enchantress ปีนขึ้นโดย หลังจากปีสอง มันมาผ่านโอรสาธิราชขี่ผ่านป่า และเดินผ่านหอ จาก นั้นเขาได้ยินเพลง ซึ่งมีเสน่ห์ดังนั้นที่เขายืนยัง และฟัง ราพันเซล ผู้สันโดษเธอเวลาของเธอให้เสียงของเธอหวาน resound ผ่าน ได้ โอรสาธิราชอยากปีนถึงเธอ และมองหาประตูหอ แต่ไม่พบ เขากำลังหน้าแรก แต่ร้องเพลงได้อย่างลึกซึ้งเพื่อสัมผัสหัวใจของเขา ที่พักเขาออกไปในป่า และฟังมัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

'โอ้' เขาตอบ 'ความเมตตาให้ใช้สถานที่ของความยุติธรรมที่ผมทำเท่านั้นถึงใจของฉันจะทำมันออกมาจากความจำเป็น ภรรยาของฉันเห็น rampion ของคุณจากหน้าต่างและรู้สึกเช่นความปรารถนาสำหรับมันว่าเธอจะต้องตายถ้าเธอไม่ได้มีบางส่วนที่จะกิน.
แม่มดที่ได้รับอนุญาตโกรธเธอที่จะชะลอตัวลงและพูดกับเขาว่า "ถ้ากรณีที่เป็น ตามที่คุณบอกว่าผมจะช่วยให้คุณสามารถที่จะไปกับคุณ rampion มากที่สุดเท่าที่คุณจะมีเพียงฉันจะทำให้เงื่อนไขหนึ่งคุณต้องให้ฉันเด็กที่ภรรยาของคุณจะนำเข้ามาในโลก; มันจะได้รับการปฏิบัติอย่างดีและผมจะดูแลมันเหมือนแม่.
คนที่อยู่ในความหวาดกลัวของเขายินยอมให้ทุกอย่าง.
เมื่อผู้หญิงคนนั้นก็ถูกนำตัวไปที่เตียงแม่มดที่ปรากฏในครั้งเดียวให้เด็กชื่อของราพันเซลและพา มันออกไปกับเธอ.
ราพันเซลเติบโตเป็นเด็กที่สวยที่สุดภายใต้ดวงอาทิตย์ เมื่อเธออายุได้สิบสองปีที่ปิดแม่มดเธอเข้าไปในหอในช่วงกลางของป่า หอคอยมีบันไดมิได้ประตู แต่อยู่ด้านบนเป็นหน้าต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อแม่มดอยากจะไปในที่เธอวางไว้ตัวเองอยู่ข้างใต้และร้องไห้:
'ราพันเซล,
ราพันเซล,. ให้ลงเส้นผมของคุณกับฉัน'
ราพันเซลมีผมยาวงดงามปรับเป็นทองปั่นและเมื่อเธอได้ยินเสียงของแม่มดที่ เธอ unfastened ปอยผมที่ถักเธอแผลพวกเขารอบหนึ่งตะขอของหน้าต่างข้างต้นแล้วผมลดลงยี่สิบ ells ลงและแม่มดปีนขึ้นโดยมัน.
หลังจากปีหรือสองปีต่อมาว่าลูกชายของกษัตริย์ขี่ม้า ผ่านป่าและเดินผ่านหอ จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเพลงซึ่งเป็นเสน่ห์เพื่อให้เขายังคงยืนนิ่งฟัง มันเป็นราพันเซลที่ในความเหงาของเธอเสียเวลาของเธอในการให้เสียงหวานของเธอสะท้อน บุตรชายของกษัตริย์ต้องการที่จะปีนขึ้นไปของเธอและมองหาประตูของหอ แต่ไม่มีผู้ใดได้รับที่จะพบ เขาขี่ม้าบ้าน แต่ร้องเพลงได้สัมผัสลึกหัวใจของเขาว่าทุกวันที่เขาเดินออกไปในป่าและฟังมัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

' อา ' ตอบเขา ให้ความเมตตา ใช้สถานที่ของความยุติธรรม แต่ผมตัดสินใจทำเพราะความจำเป็น ภรรยาของฉันเห็น rampion ของคุณจากหน้าต่าง และ รู้สึก เช่น ปรารถนาว่าเธอจะตาย ถ้าเธอได้กินบ้าง '
แม่มดอนุญาตให้เธอโกรธ จะนิ่ม และบอกเขาว่า ถ้ากรณีเป็นอย่างที่คุณพูดผมจะช่วยให้คุณใช้เวลากับคุณ เช่น rampion เท่าที่คุณจะเท่านั้น ผมให้ 1 ข้อ คุณจะต้องให้เด็กที่ภรรยาของคุณจะพาเข้าสู่โลก จะถูกดูแลเป็นอย่างดี และจะดูแลมันเหมือนแม่ '
ผู้ชายในความหวาดกลัวของเขา ยอมทุกอย่าง
เมื่อผู้หญิงถูกนำตัวไปที่เตียง แม่มดปรากฏทันที ให้ลูกชื่อ ราพันเซลเอามันไปกับเธอ ราพันเซลเติบโตในเด็ก
สวยงามมากที่สุดภายใต้ดวงอาทิตย์ เมื่อเธออายุได้สิบสองปี แม่มด ปิดปากเธอเข้าไปในอาคารในกลางของป่า หอมีทั้งบันไดและประตู แต่บริเวณด้านบนเป็นหน้าต่างเล็ก ๆน้อย ๆ เมื่อแม่มดอยากไปไหน เธอวางเองภายใต้มันและร้องไห้ :

'rapunzel ราพันเซลปล่อยผมลงให้ฉัน . '
ราพันเซลได้งดงาม ผมยาว ได้ปั่นทอง และเมื่อเธอได้ยินเสียงของแม่มด เธอเอาเธอถักผม แผลมันรอบหนึ่งของ hook ของหน้าต่างข้างบน แล้วผมก็ยี่สิบเอลส์ลงและแม่มดปีนขึ้นไปโดย
หลังจากปีหรือสองปี มัน มาว่า โอรสของกษัตริย์ขี่ม้าผ่านป่าผ่านหอเขาได้ยินเสียงเพลงที่น่ารักมากๆ ที่เขายังคงยืนนิ่ง และฟัง มันคือราพันเซล ที่ในความเหงาของเธอผ่านช่วงเวลาของเธอในการให้เสียงของเธอดังก้อง . โอรสของกษัตริย์จะปีนขึ้นมา และมองที่ประตูของหอคอย แต่ไม่มีใครที่จะพบ เขาขี่กลับบ้าน แต่ร้องเพลงได้ลึกเพื่อสัมผัสหัวใจของเขา ทุกๆ วัน เขาเข้าไปในป่า และรับฟังมัน