As with any anxiety disorder, monop

As with any anxiety disorder, monophobics cannot be talked or bullied out of their problem. The anxiety is not trying to cause harm, it is mistakenly trying to help: telling them, wrongly, that they are in terrible danger when alone. This anxiety does not have a lot of sense, it is operating on the intellectual level of a young child rather than an adult and the way to prove to it that being alone is not dangerous is by experiencing the fact, not talking about it, as with a child. This means working out a structured recovery programme where this person is alone for gradually increasing periods. If this proves totally impossible: the perceived anxiety is too high, then medication might be needed before such a programme could be attempted (See the booklet 'self-treatment for phobias

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เช่นเดียวกับโรควิตกกังวลใด ๆ monophobics ไม่มีการพูดคุย หรืออะไรจากปัญหา ความห่วงใยจะไม่พยายามที่จะก่อให้เกิดอันตราย แสดงได้พยายามจะช่วยเหลือ: บอกพวกเขา ผิด พวกเขาน่ากลัวอันตรายเมื่ออยู่คนเดียว วิตกกังวลนี้ไม่มีความรู้สึก ทำงานในระดับปัญญาของเด็กเล็กมากกว่าผู้ใหญ่ และวิธีการพิสูจน์ได้ว่า คนเดียวไม่อันตรายคือการพบความจริง ไม่พูดถึง เช่นเดียวกับเด็ก ซึ่งหมายความว่า ทำงานออกเป็นโปรแกรมกู้คืนระบบซึ่งบุคคลนี้เป็นคนเดียวสำหรับการค่อย ๆ เพิ่มระยะเวลา ถ้านี้พิสูจน์ได้ทั้งหมด: ความวิตกกังวลการรับรู้เป็นสูงเกินไป แล้วยาอาจจะจำเป็นก่อนที่สามารถดำเนินการโครงการดังกล่าว (ดูหนังสือ ' self-treatment สำหรับ phobias

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เช่นเดียวกับความผิดปกติของความวิตกกังวลใด ๆ monophobics ไม่สามารถพูดคุยหรือรังแกจากปัญหาของพวกเขา ความวิตกกังวลที่ไม่ได้พยายามที่จะก่อให้เกิดอันตรายก็จะเข้าใจผิดพยายามที่จะช่วย: บอกพวกเขาผิดที่พวกเขาตกอยู่ในอันตรายที่น่ากลัวเมื่ออยู่คนเดียว ความวิตกกังวลนี้ไม่ได้มีความรู้สึกมากก็มีการดำเนินงานในระดับทางปัญญาของเด็กมากกว่าผู้ใหญ่และวิธีที่จะพิสูจน์ให้เห็นไปว่าอยู่คนเดียวไม่เป็นอันตรายคือการประสบความเป็นจริงไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่ กับเด็ก ซึ่งหมายความว่าการทำงานออกโปรแกรมกู้คืนโครงสร้างที่คนคนนี้คือคนเดียวเป็นระยะเวลาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ถ้านี่เป็นข้อพิสูจน์เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง: ความวิตกกังวลการรับรู้ที่สูงเกินไปแล้วอาจจะมีการใช้ยาที่จำเป็นก่อนที่โปรแกรมดังกล่าวอาจจะมีการพยายาม (ดูหนังสือเล่มเล็ก 'รักษาตนเองสำหรับโรค

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

กับความวิตกกังวล , monophobics ไม่สามารถพูดหรือแกล้งออกของปัญหาของพวกเขา ความไม่พยายามที่จะก่อให้เกิดอันตราย มันผิดพลาดที่พยายามช่วยบอกพวกเขา , ผิด , ที่พวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายเมื่ออยู่คนเดียว ความกังวลนี้ไม่ได้มีมากของความรู้สึกมันเป็นปฏิบัติการในระดับสติปัญญาของเด็กมากกว่าผู้ใหญ่ และวิธีที่จะพิสูจน์ได้ว่า การอยู่คนเดียวไม่ใช่ที่เป็นอันตรายคือการพบความจริง ไม่พูดเรื่องนี้กับลูก นี้หมายความว่างานโครงสร้างการกู้คืนโปรแกรมที่คนๆนี้คนเดียว ค่อยๆเพิ่มระยะเวลา ถ้านี้พิสูจน์เป็นไปไม่ได้ : การรับรู้ความกังวลที่สูงเกินไปแล้วยาอาจต้องการก่อนเช่นโปรแกรมสามารถพยายาม ( เห็นหนังสือ ' ด้วยตนเองสำหรับการรักษาโรค