Previous empirical studies derive t

Previous empirical studies derive the standard equity valuation models (i.e., DDM, RIM, and DCF models) while assuming that ideal conditions, such as infinite payoffs and clean surplus accounting, exist. Because these conditions are rarely met, we extend the standard models by following the fundamental principle of financial statement articulation. We then empirically test the extended models by employing two sets of forecasts: (1) the analyst forecasts provided by Value Line, and (2) the forecasts generated by cross-sectional regression models. The main result is that our extended models yield considerably smaller valuation errors. Moreover, by constructing these models, we obtain identical value estimates across the extended models. By reestablishing empirical equivalence under nonideal conditions, our approach provides a benchmark that enables us to quantify the errors caused by individual deviations from ideal conditions and thus to analyze the robustness of the standard models. Finally, by providing a level playing field for the different valuation models, our findings have implications for other empirical approaches, for example, estimating the implied cost of capital. [PUBLICATION ABSTRACT

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศึกษาเชิงประจักษ์ที่ก่อนหน้านี้สืบทอดมารุ่นมูลค่าหุ้นมาตรฐาน (เช่น DDM ริม และ DCF รุ่น) ในขณะที่สมมติว่ามีเงื่อนไขที่เหมาะสม เช่นผลอนันต์และบัญชีส่วนเกินทำความสะอาด เนื่องจากไม่ค่อยตรงตามเงื่อนไขเหล่านี้ เราขยายแบบจำลองมาตรฐานตามหลักการพื้นฐานของการควบคุมงบการเงิน เราเชิงประสบการณ์ทดสอบแบบขยาย โดยใช้สองชุดของการคาดการณ์: (1) การคาดการณ์ของนักวิเคราะห์จากบรรทัดค่า และ (2) การคาดการณ์ที่สร้างขึ้น โดยแบบจำลองถดถอยที่ป่วย ผลหลักคือ ว่า รุ่นของเราขยายผลผลิตเล็กประเมินค่าข้อผิดพลาด นอกจากนี้ โดยสร้างโมเดลเหล่านี้ เรารับประเมินค่าเหมือนกันในรุ่นขยาย ปรับสมมูลเชิงประจักษ์ภายใต้เงื่อนไข nonideal แนวทางให้เป็นมาตรฐานที่ช่วยให้เราสามารถกำหนดปริมาณข้อผิดพลาดที่เกิดจากการเบี่ยงเบนบุคคล จากเงื่อนไขที่เหมาะสม และการ วิเคราะห์เสถียรภาพของรุ่นมาตรฐาน ในที่สุด โดยการให้ระดับการเล่นฟิลด์สำหรับรูปแบบมูลค่าที่แตกต่างกัน ผลของเรามีผลกระทบเชิงประจักษ์วิธีการอื่น ๆ เช่น ประเมินทุนโดยนัย [เผยแพร่บทคัดย่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การศึกษาเชิงประจักษ์ได้รับมาก่อนหน้ารูปแบบการประเมินมูลค่าทุนมาตรฐาน (เช่น DDM, RIM และรูปแบบ DCF) ในขณะที่สมมติว่าเงื่อนไขที่เหมาะสมเช่นผลตอบแทนที่ไม่มีที่สิ้นสุดและการบัญชีส่วนเกินสะอาดอยู่ เพราะเงื่อนไขเหล่านี้ไม่ค่อยเราขยายรูปแบบมาตรฐานโดยทำตามหลักการพื้นฐานของเสียงที่เปล่งออกงบการเงิน จากนั้นเราจะสังเกตุทดสอบรุ่นขยายโดยใช้สองชุดของการคาดการณ์ (1) การคาดการณ์ของนักวิเคราะห์ที่มีให้โดยเส้นค่าและ (2) การคาดการณ์ที่เกิดจากรูปแบบการถดถอยตัดขวาง ผลที่สำคัญคือรูปแบบการขยายผลผลิตของเรามีขนาดเล็กมากข้อผิดพลาดของการประเมินมูลค่า นอกจากนี้โดยการสร้างรูปแบบเหล่านี้เราได้ประมาณการค่าเหมือนกันข้ามรุ่นขยาย โดยสถาปนาความเท่าเทียมกันภายใต้เงื่อนไขเชิงประจักษ์ nonideal วิธีการของเรามีมาตรฐานที่ช่วยให้เราที่จะหาจำนวนข้อผิดพลาดที่เกิดจากการเบี่ยงเบนบุคคลจากสภาพที่เหมาะสมและทำให้การวิเคราะห์ความแข็งแรงของรุ่นมาตรฐาน ในที่สุดโดยการให้ระดับเขตการเล่นสำหรับรุ่นการประเมินมูลค่าที่แตกต่างกันค้นพบของเรามีผลกระทบต่อวิธีการทดลองอื่น ๆ เช่นการประมาณค่าใช้จ่ายโดยนัยของเงินทุน [สิ่งพิมพ์บทคัดย่อ