The brown planthopper, Nilaparvata

The brown planthopper, Nilaparvata lugens
Stål (Hemiptera: Delphacidae), is one of the
major rice pests throughout Asia. At present,
chemical insecticides are still the only means
utilized for the control of N. lugens. However
the consequential problems of chemical insectides
are of significant environmental concern.
The extensive use of chemical insecticides can
cause target insect resistance, detrimental impact
on the natural enemies, health and
environmental hazards, residue persistence,
and development of tolerance (Liu et al. 2003;
Jin et al. 2008; Kontsedalov et al. 2012).
Therefore, there is a need for alternatives, and
biocontrol may be an effective alternative to
chemical control while also being friendly to
environment (Faria and Wraight 2001).
Entomopathogenic fungi are important
worldwide biological control agents, and a
number of them are already commercially
available (Peveling and Demba 1997; Faria
and Wraight 2007; Rodriguez et al. 2009). At
present, Beauveria bassiana (Balsamo-
Crivelli) Vuillemin (Hypocreales: Clavicipitaceae),
Metarhizium anisopliae (Metachnikoff)
Sorokin, and Metarhizium flavoviride Gams
and Rozsypal, which are studied intensively,
have the potential to be used for biological
control of sucking pests, such as aphids (Vandenberg
et al. 2001; Shan and Feng 2010),
whiteflies (Abdel-Raheem et al. 2009; Cuthbertson
et al. 2011), leafhoppers (Feng et al.
2004; Pu et al. 2005), and planthoppers (Toledo
et al. 2007, 2008; Kiran and Veeranna
2012). It was reported that these entomopathogenic
fungi appeared to be the most efficient
because of their ease of virulence, massive
production, storage, and application. As for
fungal insecticide development, virulence of
fungal biological control agents is usually
used as a primary criterion for isolate selection
in addition to other biological characterischaracteristics
(Samuels et al. 1989; Reay et
al. 2008; Petlamul and Prasertsan 2012). Virulence
is the most important indicator when
measuring the potential of fungi against a pest
and is the basis for choosing highly virulent
fungi in laboratory bioassays (Roberts and
Leger 2004; Jin et al. 2008). Entomopathogenic
fungi cause infection by active
penetration through the cuticle of insects and
release extracellular cuticle-hydrolyzing enzymes
that participate in the decomposition of
protein, chitin, and lipids, which are the principal
components of the cuticle (St. Leger et
al. 1986; Pedrini et al. 2007; Schrank and
Vainstein 2010). Different studies suggest that
chitinases and proteases are major determinants
of fungal virulence in the complex and
multifactorial insect pathogen relationship
(Fan et al. 2007; Pelizza et al. 2012). Therefore,
more and more laboratory bioassays
continue to be conducted in order to obtain a
fungal isolate with higher efficacy for integrated
N. lugens control.
In this study, nine strains of Beauveria collected
from different pest species were
selected, and their virulence on N. lugens
adults and biological characteristics, including
colony morphology and growth rate, conidial
germination, and chitinase activity, were assessed
for the selection as a suitable biological
control agent candidate in the management of
N. lugens.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล Nilaparvata lugensStål (Hemiptera: Delphacidae), เป็นหนึ่งในศัตรูข้าวใหญ่ทั่วเอเชีย ในปัจจุบันสารเคมียาฆ่าแมลงยังมีการใช้สำหรับการควบคุมของ N. lugens อย่างไรก็ตามปัญหาเป็นผลสืบเนื่องของ insectides เคมีมีความกังวลด้านสิ่งแวดล้อมที่สำคัญสามารถใช้สารเคมียาฆ่าแมลงทำให้ต้านทานแมลงเป้าหมาย ผลกระทบที่อันตรายศัตรูธรรมชาติ สุขภาพ และสิ่งแวดล้อมอันตราย สารตกค้างที่มีอยู่และการพัฒนาของความอดทน (Liu et al. 2003จิน et al. 2008 Kontsedalov et al. 2012)ดังนั้น มีความจำเป็นสำหรับทางเลือก และbiocontrol อาจเป็นทางเลือกที่มีประสิทธิภาพการควบคุมสารเคมีในขณะยัง เป็นมิตรสภาพแวดล้อม (เนสฟาเรียและ Wraight 2001)Entomopathogenic เชื้อมีความสำคัญตัวแทนการควบคุมทางชีวภาพทั่วโลก และจำนวนของพวกเขามีอยู่แล้วในเชิงพาณิชย์(Peveling และเดมบา 1997 เนสฟาเรียและ Wraight 2007 เกซ et al. 2009) ที่ปัจจุบัน Beauveria bassiana (Balsamo-Crivelli) Vuillemin (Hypocreales: Clavicipitaceae),Metarhizium anisopliae (Metachnikoff)Sorokin และ Metarhizium flavoviride Gamsและ Rozsypal ที่เรียนเข้มมีศักยภาพที่จะใช้สำหรับทางชีวภาพควบคุมการดูด แมลงเช่นเพลี้ย (Vandenberget al. 2001 ฉานและ 2553 ฮ),whiteflies (Abdel Raheem ร้อยเอ็ด 2009 Cuthbertsonet al. 2011), เพลี้ย (Feng et al2004 Pu et al. 2005), และ planthoppers (Toledoet al. 2007, 2008 รานและ Veeranna2012) เป็นรายงานที่ entomopathogenic เหล่านี้ปรากฏเชื้อรามี ประสิทธิภาพมากที่สุดเนื่องจากความง่ายของ virulence ใหญ่ผลิต จัดเก็บ และแอพลิเคชัน เป็นสำหรับการพัฒนาเชื้อรายาฆ่าแมลง virulence ของบริษัทตัวแทนการควบคุมเชื้อรามักจะเป็นใช้เป็นหลักเกณฑ์สำหรับเลือกแยกนอกจาก characterischaracteristics ทางชีวภาพอื่น ๆ(Samuels et al. 1989 Reay etal. 2008 Petlamul และ Prasertsan 2012) Virulenceเป็นตัวบ่งชี้ที่สำคัญที่สุดเมื่อการวัดศักยภาพของเชื้อรากับแมลงและเป็นพื้นฐานสำหรับการเลือก virulent สูงเชื้อราในห้องปฏิบัติการทดลองทางชีววิทยากล้าหาญ (โรเบิร์ต และเท้า 2004 จิน et al. 2008) Entomopathogenicเชื้อราทำให้ติดเชื้อ โดยการใช้งานเจาะผ่านผิวของแมลง และปล่อยเอนไซม์ hydrolyzing หนังสารที่มีส่วนร่วมในการย่อยสลายของโปรตีน ไคทิน และ ไขมัน ซึ่งเป็นหลักการส่วนประกอบของผิว (St. เท้า etal. 1986 Pedrini et al. 2007 Schrank และทาง Vainstein ที่ 2010) แนะนำการศึกษาแตกต่างกันที่chitinases และ proteases เป็นดีเทอร์มิแนนต์ที่สำคัญของเชื้อรา virulence ใน และเชื้อแมลง multifactorial สัมพันธ์(พัดลม et al. 2007 Pelizza et al. 2012) ดังนั้นห้องปฏิบัติการทดลองทางชีววิทยา มากกล้าหาญยังดำเนินการเพื่อขอรับการโปรตีนเชื้อรา มีประสิทธิภาพสูงสำหรับรวมN. lugens ควบคุมในการศึกษานี้ เก้าสายพันธุ์ของ Beauveria รวบรวมแมลงต่างสายพันธุ์ได้เลือก และ virulence ของพวกเขาบน N. lugensผู้ใหญ่และลักษณะ รวมทั้งอาณานิคมและความเจริญเติบโตอัตรา conidialการงอกของ chitinase กิจกรรม และได้รับการประเมินสำหรับการเลือกเป็นชีวภาพเหมาะสมสมัครตัวแทนการควบคุมในการจัดการN. lugens

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล Nilaparvata lugens
Stål (Hemiptera: Delphacidae) เป็นหนึ่งใน
ศัตรูข้าวที่สำคัญทั่วเอเชีย ในปัจจุบัน
ยาฆ่าแมลงสารเคมียังคงเป็นวิธีการเดียวที่
ใช้สำหรับการควบคุมของ lugens เอ็น อย่างไรก็ตาม
ปัญหาที่เกิดขึ้นเป็นผลสืบเนื่องของ insectides สารเคมี
มีความกังวลด้านสิ่งแวดล้อมอย่างมีนัยสำคัญ.
ครอบคลุมการใช้ยาฆ่าแมลงสารเคมีที่สามารถ
ก่อให้เกิดความต้านทานต่อแมลงเป้าหมายผลกระทบที่เป็นอันตราย
บนศัตรูธรรมชาติสุขภาพและ
อันตรายต่อสิ่งแวดล้อม, การติดตาตกค้าง
และการพัฒนาของความอดทน (Liu et al. 2003 ;
Jin et al, 2008;... Kontsedalov et al, 2012)
ดังนั้นจึงมีความจำเป็นสำหรับทางเลือกและ
การควบคุมทางชีวภาพอาจจะเป็นทางเลือกที่มีประสิทธิภาพในการ
ควบคุมสารเคมีขณะที่ยังเป็นมิตรกับ
. สิ่งแวดล้อม (ฟาเรียและ Wraight 2001)
เชื้อราแมลงที่มีความสำคัญ
เจ้าหน้าที่ควบคุมทั่วโลกทางชีวภาพและ
จำนวนของพวกเขาที่มีอยู่แล้วในเชิงพาณิชย์
ที่มีอยู่ (Peveling และเดมบา 1997; Faria
และ Wraight 2007. Rodriguez et al, 2009) ที่
ปัจจุบัน Beauveria bassiana (Balsamo-
Crivelli) Vuillemin (Hypocreales: Clavicipitaceae)
Metarhizium anisopliae (Metachnikoff)
โซโรคินและ Metarhizium flavoviride Gams
และ Rozsypal ซึ่งมีการศึกษาอย่างละเอียด
มีศักยภาพที่จะนำมาใช้สำหรับทางชีวภาพ
การควบคุมศัตรูพืชดูดเช่น เพลี้ย (Vandenberg
et al, 2001. ฉานและฮ 2010),
whiteflies (Abdel-Raheem et al, 2009. Cuthbertson
. et al, 2011), เพลี้ยจักจั่น (ฮ et al.
2004;. ปู่ et al, 2005) และเพลี้ยกระโดด ( Toledo
et al, 2007 2008. Kiran และ Veeranna
2012) มีรายงานว่าเหล่าแมลง
เชื้อราที่ดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพมากที่สุด
เพราะความสะดวกของพวกเขาจากความรุนแรง, ขนาดใหญ่
ผลิตการเก็บรักษาและการประยุกต์ใช้ สำหรับ
การพัฒนายาฆ่าแมลงเชื้อรารุนแรงของ
เจ้าหน้าที่ควบคุมทางชีวภาพของเชื้อรามักจะ
ใช้เป็นเกณฑ์หลักสำหรับการเลือกแยก
นอกเหนือไป characterischaracteristics ทางชีวภาพอื่น ๆ
(แอล et al, 1989;. Reay et
al, 2008. Petlamul และประเสริฐ 2012) ความรุนแรง
เป็นตัวบ่งชี้ที่สำคัญที่สุดเมื่อ
การวัดศักยภาพของเชื้อรากับศัตรูพืชที่
และเป็นพื้นฐานสำหรับการเลือกความรุนแรงสูง
เชื้อราใน bioassays ห้องปฏิบัติการ (โรเบิร์ตและ
Leger 2004 จิน et al, 2008). แมลง
ติดเชื้อเชื้อราสาเหตุจากการใช้งาน
การเจาะผ่านหนังกำพร้าของแมลงและ
ปล่อยเอนไซม์หนังกำพร้า-ไฮโดรไลซ์สาร
ที่มีส่วนร่วมในการย่อยสลายของ
โปรตีนไคตินและไขมันซึ่งเป็นหลัก
องค์ประกอบของหนังกำพร้า (เซนต์ Leger อี
อัล 1986. Pedrini . et al, 2007; Schrank และ
Vainstein 2010) การศึกษาที่แตกต่างกันแสดงให้เห็นว่า
chitinases และโปรตีเอสเป็นปัจจัยสำคัญ
ของความรุนแรงของเชื้อราในความซับซ้อนและ
ความสัมพันธ์ของแมลงเชื้อโรค multifactorial
(Fan et al, 2007.. Pelizza et al, 2012) ดังนั้น
มากขึ้น bioassays ห้องปฏิบัติการ
ยังคงมีการดำเนินการเพื่อที่จะได้รับ
เชื้อราแยกที่มีประสิทธิภาพที่สูงขึ้นสำหรับแบบบูรณาการ
N. ควบคุม lugens.
ในการศึกษานี้เก้าสายพันธุ์ของเชื้อรา Beauveria เก็บรวบรวม
จากศัตรูพืชชนิดที่แตกต่างกัน
เลือกและความรุนแรงของพวกเขาในเอ็น lugens
ผู้ใหญ่และลักษณะทางชีวภาพรวมทั้ง
ลักษณะทางสัณฐานวิทยาอาณานิคมและอัตราการเจริญเติบโตของเชื้อรา
งอกและกิจกรรมไคติเนส, ได้รับการประเมิน
สำหรับการเลือก เป็นทางชีวภาพที่เหมาะสม
ของผู้สมัครตัวแทนการควบคุมในการจัดการของ
เอ็น lugens

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล Nilaparvata lugens ,เซนต์ปี L ( อันดับ Hemiptera : เดลฟาซิดี้ ) เป็นหนึ่งในศัตรูข้าวที่สำคัญทั่วทั้งเอเชีย ปัจจุบันสารเคมีกำจัดแมลง ก็หมายความว่า เพียงใช้สำหรับควบคุม ( lugens . อย่างไรก็ตามปัญหาที่เกิดจากสารเคมี insectidesเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมที่สำคัญการใช้ที่กว้างขวางของสารเคมียาฆ่าแมลงได้ให้ต้านทานแมลงเป้าหมาย ผลกระทบที่เป็นอันตรายเมื่อศัตรูธรรมชาติ สุขภาพ และอันตราย , การใช้สิ่งแวดล้อมและการพัฒนาของความอดทน ( Liu et al . 2003 ;จิน et al . 2008 ; kontsedalov et al . 2012 )ดังนั้น ไม่ต้องเลือก และไบโอคอนโทรลอาจมีผลทางเลือกเคมีควบคุมในขณะที่ยังเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ( ฟาเรีย และ wraight 2001 )แมลงที่ตายเชื้อราเป็นสำคัญเจ้าหน้าที่ควบคุมทางชีวภาพทั่วโลก และหมายเลขของพวกเขามีอยู่แล้วในเชิงพาณิชย์พร้อมใช้งาน ( peveling เดมบา ฟาเรียและ 1997 ;และ wraight 2007 ; Rodriguez et al . 2009 ) ที่บิวเวอเรียบาเซียน่า บัลซาโม - ( ปัจจุบันvuillemin คริเวลลี่ ) ( hypocreales : clavicipitaceae )เชื้อรา Metarhizium anisopliae ( metachnikoff )เซอโรคิ้นและเชื้อรา Metarhizium flavoviride Gamsและ rozsypal ซึ่งศึกษาประเทศมีศักยภาพที่จะใช้ทางชีวภาพการควบคุมศัตรูพืช เช่น เพลี้ยดูด , ( แวนเดนเบิร์กet al . 2001 ; รัฐฉานและฟง 2010 )whiteflies ( เดล raheem et al . 2009 ; คัทเบิร์ตสันet al . 2011 ) , เพลี้ยจักจั่น ( ฟง et al .2004 ; ปู et al . 2005 ) และการกระโดด ( โทเลโดet al . 2007 , 2008 ; และ veeranna กิราน2012 ) มีรายงานว่า เหล่าแมลงที่ตายเชื้อราที่ปรากฏจะมีประสิทธิภาพมากที่สุดเพราะความสะดวกของความรุนแรงขนาดใหญ่การผลิต การจัดเก็บ และการประยุกต์ใช้ สำหรับการพัฒนายาฆ่าแมลง เชื้อรา โรคของเชื้อราชีวภาพควบคุมตัวแทนมักจะใช้เป็นหลักเกณฑ์ในการแยกนอกจาก characterischaracteristics ทางชีวภาพอื่น ๆ( ซามูเอล et al . 1989 ; เรย์และอัล 2008 และ 2012 ; petlamul กุล ) ภัยสังคมเป็นตัวบ่งชี้ที่สำคัญที่สุดเมื่อการวัดศักยภาพของเชื้อราต่อต้านศัตรูพืชและมีพื้นฐานในการรักษาสูงราละเอียดทางห้องปฏิบัติการ ( โรเบิร์ตและเลเกอร์ 2004 ; จิน et al . 2008 ) แมลงที่ตายเชื้อราที่ทำให้เกิดการติดเชื้อ โดยงานการซึมผ่านผิวหนังของแมลงและปล่อยและการย่อยเอนไซม์กําพร้าที่เข้าร่วมในการย่อยสลายโปรตีน ไคตินและไขมันซึ่งเป็นหลักส่วนประกอบของผิวหนังชั้นนอก ( เซนต์ Leger และอัล 1986 ; เปดรินิ et al . 2007 ; การศึกษาและvainstein 2010 ) การศึกษาต่าง ๆ แนะนำว่าเอนไซม์ไคติเนสและ proteases เป็นปัจจัยหลักเชื้อราก่อโรคในที่ซับซ้อนและความสัมพันธ์ multifactorial เชื้อโรค แมลง( แฟน et al . 2007 ; pelizza et al . 2012 ) ดังนั้นละเอียดเพิ่มเติม และเพิ่มเติมทางห้องปฏิบัติการต่อไปจะดำเนินการเพื่อให้ได้เชื้อราที่มีประสิทธิภาพการแยกสูงเอ็น lugens ควบคุมในการศึกษานี้ได้รวบรวม 9 สายพันธุ์บิวเวอเรียจากพืชชนิดต่าง ๆเลือกและความรุนแรงของพวกเขาใน lugens )ผู้ใหญ่และลักษณะทางชีวภาพ ได้แก่ลักษณะโคโลนีและอัตราการเจริญเติบโต เดียการงอกของเมล็ด และกิจกรรมของเอนไซม์ไคติเนส , ประเมินสำหรับการเลือกเป็นเหมาะ ชีวภาพการควบคุมในการจัดการของตัวแทนผู้สมัครเอ็น lugens .