Snow whiteOnce upon a time . . . in

Snow white
Once upon a time . . . in a great castle, a Prince's daughter grew up happy and contented, in spite of a jealous stepmother. She was very pretty, with blue eyes and long black hair, so she was called Snow White. Though her stepmother was a wicked woman, she too was very beautiful, and the magic mirror told her this every day, whenever she asked it.
"Mirror, mirror on the wall, who is the loveliest lady in the land?" The reply was always; "You are, your Majesty," until the dreadful day when she heard it say, "Snow White is the loveliest in the land." The stepmother was furious and, began plotting to get rid of her rival. Calling one of her trusty servants to take Snow White into the forest, far away from the Castle. Then,he was to put her to death. He led the innocent little girl away. However, when they came to the fatal spot, the man's courage failed him and, leaving Snow White sitting beside a tree, he mumbled an excuse and ran off. Snow White was all alone in the forest.
Snow White, alone in the dark forest, began to cry bitterly. At last, overcome by tiredness, she fell asleep curled under a tree.
Snow White too, awoke. She walked along it, hopefully. On she walked till she came to a clearing. There stood a strange cottage, with a tiny door, tiny windows and a tiny chimney pot. Everything about the cottage was much tinier than it ought to be. Snow White pushed the door open.
"l wonder who lives here?" she peeping round the kitchen. "What tiny plates! And spoons! There must be seven of them, the table's laid for seven people." Upstairs was a bedroom with seven neat little beds.
"Who are you?" he asked. Snow White told them her sad story, and tears sprang to the dwarfs' eyes.
"Stay here with us!"
"Hooray! Hooray!" they cheered, dancing joyfully round the little girl. The dwarfs said to Snow White:
"You can live here and tend to the house while we're down the mine. Don't worry about your stepmother leaving you in the forest. We love you and we'll take care of you!" Next morning the dwarfs set off for work. But they warned Snow White not to open the door to strangers.
The stepmother turned again to the magic mirror. But her hopes were dashed, for the mirror replied: "The loveliest in the land is still Snow White, who lives in the seven dwarfs' cottage, down in the forest." The stepmother was beside herself with rage.
"She must die! She must die!" she screamed. Disguising herself as an old peasant woman, she put a poisoned apple with the others in her basket. Then, taking the quickest way into the forest.
Snow White was in the kitchen when she heard the sound at the door: KNOCK! KNOCK!
Who's there?"
"I'm an old peasant woman selling apples,"
"I don't need any apples, thank you,"
"But they are beautiful apples and ever so juicy!"
"I'm not supposed to open the door to anyone,"
"And quite right too! Good girl! If you promised not to open up to strangers, then of course you can't buy. You are a good girl indeed!" Then the old woman went on.
"And as a reward for being good, I'm going to make you a gift of one of my apples!" Without a further thought, Snow White opened the door just a tiny crack, to take the apple.
"There! Now isn't that a nice apple?" Snow White bit into the fruit, and as she did, fell to the ground in a faint: the effect of the terrible poison left her lifeless instantaneously.
Now chuckling evilly, the wicked stepmother hurried off. But as she ran back across the swamp, she tripped and fell into the quicksand. No one heard her cries for help, and she disappeared without a trace.
Meanwhile, the dwarfs came out of the mine to find the sky had grown dark and stormy. Worried about Snow White they ran as quickly as they could down the mountain to the cottage.
There they found Snow White, lying still and lifeless, the poisoned apple by her side. They did their best to bring her around, but it was no use.
They wept and wept for a long time. Then they laid her on a bed of rose petals, carried her into the forest and put her in a crystal coffin.
Each day they laid a flower there.
Then one evening, they discovered a strange young man admiring Snow White's lovely face through the glass. After listening to the story, the Prince (for he was a prince!) made a suggestion.
"If you allow me to take her to the Castle, I'll call in famous doctors to waken her from this peculiar sleep. She's so lovely . . . I'd love to kiss her. . . !" He did, and as though by magic, the Prince's kiss broke the spell. To everyone's astonishment, Snow White opened her eyes. She had amazingly come back to life! Now in love, the Prince asked Snow White to marry him

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หิมะขาวกาลครั้งหนึ่งครั้ง...ในปราสาทดี ลูกสาวของเจ้าชายเติบโตมีความสุข และพึงพอ ใจ ทั้ง ๆ แม่เลี้ยงอิจฉา เธอสวยมาก ตาสีฟ้าและผมสีดำยาว เพื่อเธอเรียกหิมะขาว แม้ว่าแม่เลี้ยงของเธอเป็นหญิงชั่วร้าย เธอเกินไปสวยงามมาก และกระจกวิเศษบอกเธอทุกวัน ทุกครั้งที่เธอถาม"กระจกเงา กระจกบนผนัง ที่ผู้หญิงสุดในแผ่นดิน" ตอบถูกเสมอ "คุณมี มหาบพิตร จนกว่า dreadful เมื่อเธอได้ยินมันพูดว่า "หิมะสีขาวเป็นที่สุดในแผ่นดิน" แม่เลี้ยงโกรธมาก และ เริ่มวางแผนการกำจัดคู่แข่งของเธอ เรียกข้าราชการเชื่อถือเธอจะหิมะขาวเข้าป่า ห่างจากปราสาทอย่างใดอย่างหนึ่ง จากนั้น เขาก็จะทำให้เธอตาย เขานำสาวน้อยบริสุทธิ์ออกไป อย่างไรก็ตาม เมื่อเดินทางมาจุดร้ายแรง ความกล้าหาญของคนล้มเหลวเขา แล้ว เขาออกหิมะขาวที่นั่งอยู่ข้างต้นไม้ mumbled ข้อแก้ตัว และขับรถออก หิมะสีขาวเป็นคนเดียวในป่าหิมะขาว คนเดียวในป่ามืด เริ่มที่จะร้องไห้พิรี้พิไร ในที่สุด เอาชนะ ด้วยความเมื่อยล้า เธอหลับม้วนใต้ต้นไม้หิมะขาวตื่นขึ้นมาเกินไป เธอเดินไปตาม หวังว่า เมื่อเธอเดินจนเธอมาล้างตัว มียืนทเทจแปลก แง้ม windows เล็ก ๆ และหม้อปล่องไฟขนาดเล็ก ทุกอย่างเกี่ยวกับคอทเทจเป็น tinier กว่าที่มันควรจะเป็น หิมะขาวผลักประตูเปิด"l สงสัยที่อาศัยอยู่ที่นี่" เธอแอบรอบครัว "อะไรแผ่นเล็ก ๆ และช้อน ต้องมีเจ็ดของพวกเขา ของตารางวางเจ็ดคน" ชั้นบนเป็นห้องนอนที่ มีเตียงเล็กน้อยเรียบร้อยเจ็ด "คุณเป็นใคร" เขาถาม หิมะขาวเล่าเรื่องราวของเธอเศร้า และน้ำตาผุดตาดาวแคระ' "เข้าพักที่นี่กับเรา""Hooray Hooray "พวกเขาโห่ร้อง เต้นรำสนุกสนานรอบสาวน้อย ดาวแคระว่า หิมะขาว:"คุณอยู่ที่นี่ และมีแนวโน้มที่บ้านในขณะที่เรากำลังลงเหมือง ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับแม่เลี้ยงของคุณออกจากคุณในป่า เรารักคุณ และเราจะดูแลคุณ" เช้าวันถัดไปดาวแคระตั้งปิดการทำงาน แต่พวกเขาเตือนหิมะขาวต้องไม่เปิดประตูให้คนแปลกหน้าแม่เลี้ยงหันไปกระจกวิเศษอีกครั้ง แต่เธอหวังได้ประ สำหรับกระจกตอบ: "ที่สุดในแผ่นดินเป็นยังคงหิมะ ขาวที่อาศัยอยู่ในกระท่อมของคนแคระทั้งเจ็ด ลงในป่า" แม่เลี้ยงถูกข้างตัวเอง ด้วยความโกรธ"เธอต้องตาย เธอกรีดร้องเธอต้องตาย" เธอปลอมแปลงตัวเองเป็นหญิงชาวนา ใส่ apple มีเกราะกับคนอื่น ๆ ในตะกร้าของเธอ ใช้แล้ว วิธีเข้าป่าเป็นหิมะสีขาวในห้องครัวเมื่อเธอได้ยินเสียงประตู: เคาะ เคาะใครอยู่ที่นั่น" "ผมเป็นชาวนาหญิงขายแอปเปิ้ล "ฉันไม่ต้องการแอปเปิ้ล ขอบคุณ " แต่จะมีแอปเปิ้ลที่สวยงาม และฉ่ำเคย! " "ฉัน:ไม่ควรเปิดประตูให้ทุกคน "และค่อนข้างขวาเกินไป เด็กดี! ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่สามารถเปิดได้ ถึงคนแปลกหน้า แล้วแน่นอน คุณไม่สามารถซื้อ คุณเป็นผู้หญิงดีจริงๆ" หญิงชราไป"และเป็นรางวัลสำหรับการดี ฉันจะทำให้เป็นของขวัญของแอปเปิ้ลของฉันอย่างใดอย่างหนึ่ง" โดยไม่คิดเพิ่ม หิมะขาวเปิดประตูแค่รอยเล็ก ๆ แตก จะใช้แอปเปิ้ล"มี ตอนนี้ไม่ว่าแอปเปิ้ลดี? " หิมะขาวบิตลงในผลไม้ และเช่น ตกลงไปพื้นในจาง ๆ: ผลของยาพิษน่ากลัวเธอตายทันทีตอนนี้ แม่เลี้ยงผู้ชั่วร้ายรีบปิด chuckling evilly แต่เป็นเธอวิ่งกลับข้ามบึง เธอทำ และตกลงไปในทรายดูด ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องของเธอสำหรับความช่วยเหลือ และเธอหายไป โดยไม่มีการสืบค้นกลับในขณะเดียวกัน ดาวแคระมาจากเหมืองหาเติบโตท้องฟ้ามืด และพายุ กังวลเกี่ยวกับหิมะขาวที่พวกเขาวิ่งได้เร็วอย่างที่พวกเขาอาจลงจากภูเขาเพื่อค็อทเทจมีพวกเขาพบหิมะขาว นอน แน่นิ่ง ตาย แอปเปิ้ลเกราะเคียงข้างเธอ พวกเขาได้ดีสุดให้เธอ แต่มันก็ใช้ไม่พวกเขาร้องไห้ และร้องไห้เป็นเวลานาน พวกเขาวางเธอบนเตียงของกลีบกุหลาบ ดำเนินเธอเข้าป่า แล้วทำให้เธออยู่ในโลงศพคริสตัลแต่ละวันที่พวกเขาวางดอกไม้มีแล้ว เย็นวันหนึ่ง พวกเขาพบชายหนุ่มแปลกชื่นชมผ่านกระจกหน้าสวยหิมะขาว หลังจากฟังเรื่องราว เจ้าชาย (สำหรับเขาถูกเจ้า) ทำคำแนะนำ"ถ้าคุณให้ฉันพาเธอไปยังปราสาท จะโทรในแพทย์ที่มีชื่อเสียงแต่คนสูบบุหรี่เธอจากนี้โหมดสลีแปลก เธอเป็นคนที่สุภาพมาก... ฉันชอบที่จะจูบเธอ... ! " เขาทำ และประหนึ่ง ด้วยมายากล จูบเจ้าชายยากจนสะกด การเมือของทุกคน หิมะขาวเปิดดวงตาของเธอ เธอได้อย่างน่าอัศจรรย์กลับมาชีวิต ตอนนี้ รัก เจ้าชายถามหิมะขาวแต่งงานกับเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สีขาวหิมะ
กาลครั้งหนึ่ง . . ในปราสาทที่ดีลูกสาวของเจ้าชายเติบโตขึ้นมามีความสุขและพึงพอใจทั้งๆที่แม่เลี้ยงอิจฉา เธอเป็นคนที่สวยมากมีตาสีฟ้าและผมสีดำยาวดังนั้นเธอจึงถูกเรียกว่าสโนว์ไวท์ แม้ว่าแม่เลี้ยงของเธอเป็นผู้หญิงที่ชั่วร้ายเธอก็เป็นภาพที่สวยงามมากและกระจกวิเศษบอกว่าเธอนี้ทุกวันเมื่อใดก็ตามที่เธอถามมัน.
"กระจกกระจกบนผนังที่เป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในแผ่นดิน?" คำตอบอยู่เสมอ; "คุณเป็นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของคุณ" จนกว่าจะถึงวันที่น่ากลัวเมื่อเธอได้ยินมันพูดว่า "หิมะสีขาวเป็นผู้หญิงที่น่ารักในแผ่นดิน." แม่เลี้ยงโกรธและเริ่มวางแผนที่จะกำจัดคู่แข่งของเธอ โทรหนึ่งของข้าราชการเชื่อถือของเธอที่จะใช้สีขาวเหมือนหิมะเข้าไปในป่าห่างไกลจากปราสาท จากนั้นเขาก็จะนำไปสู่ความตายของเธอ เขาพาสาวน้อยผู้บริสุทธิ์ออกไป แต่เมื่อพวกเขามาถึงจุดที่อันตรายถึงชีวิตความกล้าหาญของชายคนนั้นล้มเหลวเขาและออกจากหิมะขาวนั่งอยู่ข้างต้นไม้เขาพึมพำข้ออ้างและวิ่งออกไป หิมะขาวเป็นคนเดียวในป่า.
หิมะสีขาว, คนเดียวในป่ามืดเริ่มร้องไห้อย่างขมขื่น ที่ล่าสุดเอาชนะโดยเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเธอตกหลุมขดนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้.
หิมะขาวเกินไปตื่นขึ้นมา เธอเดินตามมันหวังว่า เมื่อวันที่เธอเดินจนเธอมาถึงที่โล่ง มีกระท่อมแปลกยืนมีประตูเล็ก ๆ หน้าต่างขนาดเล็กและหม้อปล่องไฟเล็ก ๆ ทุกอย่างเกี่ยวกับกระท่อมได้มาก tinier กว่าที่มันควรจะเป็น Snow White ผลักประตูเปิด.
"L สงสัยว่าผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่?" เธอแอบรอบครัว "สิ่งที่แผ่นเล็ก ๆ ! และช้อน! ต้องมีเจ็ดของพวกเขา, ของตารางที่วางไว้เป็นเวลาเจ็ดคน." ชั้นบนเป็นห้องนอนที่มีเจ็ดห้องนอนเล็ก ๆ น้อย ๆ เรียบร้อย.
"คุณเป็นใคร?" เขาถาม. หิมะขาวบอกพวกเขาว่าเรื่องที่น่าเศร้าของเธอและน้ำตาผุดตาดาวแคระ '.
"อยู่ที่นี่กับเรา!"
"ไชโย! ไชโย!" พวกเขาเชียร์เต้นรำอย่างสนุกสนานตลอดทั้งสาวน้อย ดาวแคระพูดกับ Snow White:
"คุณสามารถอาศัยอยู่ที่นี่และมีแนวโน้มที่บ้านในขณะที่เรากำลังลงเหมืองที่ไม่ต้องกังวลกับแม่เลี้ยงของคุณออกจากคุณในป่าเรารักคุณและเราจะดูแลคุณ..! " เช้าวันรุ่งขึ้นคนแคระตั้งปิดสำหรับการทำงาน แต่พวกเขาเตือนหิมะขาวที่จะไม่เปิดประตูให้คนแปลกหน้า.
แม่เลี้ยงเปิดอีกครั้งเพื่อกระจกวิเศษ แต่ความหวังของเธอถูกประสำหรับกระจกตอบ: ". ผู้หญิงที่น่ารักในแผ่นดินยังคงเป็นสีขาวเหมือนหิมะที่อาศัยอยู่ในกระท่อมคนแคระทั้งเจ็ด" ลงในป่า " แม่เลี้ยงข้างตัวเองด้วยความโกรธ.
"เธอจะต้องตาย! เธอจะต้องตาย!" เธอกรีดร้อง ปลอมตัวเป็นหญิงชาวนาเก่าเธอใส่แอปเปิ้ลอาบยาพิษกับคนอื่น ๆ ในตะกร้าของเธอ . แล้วเอาวิธีที่เร็วที่สุดเข้าไปในป่า
หิมะขาวในห้องครัวเมื่อเธอได้ยินเสียงที่ประตู: เคาะ! KNOCK!
นั่นใครน่ะ? "
" ผมเป็นผู้หญิงชาวนาเก่าขายแอปเปิ้ล "
" ฉันไม่จำเป็นต้องแอปเปิ้ลขอขอบคุณคุณ "
" แต่พวกเขาแอปเปิ้ลที่สวยงามและเคยฉ่ำมาก! "
" ฉันไม่ควรจะ เปิดประตูให้กับทุกคน "
" และค่อนข้างขวามากเกินไป! เด็กดี! ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่เปิดให้คนแปลกหน้าแล้วแน่นอนคุณไม่สามารถซื้อ คุณเป็นผู้หญิงที่ดีแน่นอน! "จากนั้นหญิงชราเดินต่อไป.
" และเป็นรางวัลสำหรับการเป็นคนดีผมจะทำให้คุณขายของที่ระลึกของหนึ่งในแอปเปิ้ลของฉัน! "โดยไม่คิดเพิ่มเติมหิมะขาวเปิดประตู เพียงรอยแตกเล็ก ๆ ที่จะใช้แอปเปิ้ล.
"มี! ตอนนี้ไม่ได้ว่าแอปเปิ้ลมีความสุข "บิตหิมะขาวลงไปในผลไม้และขณะที่เธอได้ล้มลงกับพื้นในลม: ผลของพิษที่น่ากลัวทิ้งเธอไม่มีชีวิตชีวาทันที.
ตอนนี้หัวเราะชั่วร้าย, แม่เลี้ยงใจร้ายรีบปิด . แต่ขณะที่เธอวิ่งกลับข้ามบึงเธอสะดุดและตกลงไปในบ่อทรายดูด. ไม่มีใครได้ยินเสียงเธอร้องเพื่อขอความช่วยเหลือและเธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย.
ในขณะเดียวกันดาวแคระออกจากเหมืองเพื่อค้นหาท้องฟ้ามามีการเติบโตที่มืดและ พายุ. กังวลเกี่ยวกับหิมะขาวพวกเขาวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ลงจากภูเขาไปที่กระท่อม.
มีพวกเขาพบว่าหิมะสีขาว, นอนนิ่งและไม่มีชีวิตชีวา, แอปเปิ้ลวางยาพิษโดยด้านข้างของเธอ. พวกเขาไม่ได้ดีที่สุดของพวกเขาจะพาเธอไปรอบ ๆ แต่มันก็เป็น ไม่มีการใช้งาน.
พวกเขาร้องไห้และร้องไห้เป็นเวลานาน. จากนั้นพวกเขาวางเธอบนเตียงของกลีบดอกกุหลาบดำเนินการของเธอเข้าไปในป่าและใส่เธอในโลงศพคริสตัล.
ในแต่ละวันพวกเขาวางดอกไม้มี.
แล้วในเย็นวันหนึ่งพวกเขาค้นพบ ชายหนุ่มแปลกชื่นชมใบหน้าที่น่ารักหิมะขาวผ่านกระจก. หลังจากฟังเรื่องราวของเจ้าชาย (เขาเป็นเจ้าชาย!) ทำข้อเสนอแนะ.
"ถ้าคุณให้ฉันจะพาเธอไปปราสาทที่ฉันจะโทรใน แพทย์ที่มีชื่อเสียงที่จะตื่นจากการนอนหลับของเธอที่แปลกประหลาดนี้ เธอเป็นคนน่ารักมาก . . ฉันชอบที่จะจูบเธอ . . ! "เขาทำและราวกับว่าโดยมายากลของเจ้าชายจูบยากจนสะกด. เพื่อความประหลาดใจของทุกคน Snow White เปิดตาของเธอ. เธอได้กลับมามีชีวิตที่น่าอัศจรรย์ใจตอนนี้อยู่ในความรักของเจ้าชายถามหิมะขาวจะแต่งงานกับเขา