Good taste is the most obvious reso

Good taste is the most obvious resource of the insecure.
People of good taste eagerly buy the Emperor's old clothes.
Good taste is the first refuge of the non-creative.
It is the last-ditch stand of the artist.
Good taste is the anaesthetic of the public.
HARLEY PARKER
The cancerous growth of the creative individual expressing himself egocentrically at the expense of spectator and/or consumer has spread
from the arts, overrun most of the crafts, and finally reached even into design. No longer does the artist, craftsman, or in some cases the
designer, operate with the good of the consumer in mind; rather, many creative statements have become highly individualistic, autotherapeutic
little comments by the artist to himself. As early as the mid-twenties there appeared on the market chairs, tables, and stools
designed in Holland by Wijdveldt, as a result of the De Stijl movement in painting. These square abstractions painted in shrill primaries were
almost impossible to sit in; they were extremely uncomfortable. Sharp corners ripped clothing, and the entire zany construction bore no
relation to the human body. Today we can allow ourselves to sneer at these attempts to transfer the two-dimensional paintings of Piet
Mondrian and Theo van Doesburg into 'home furnishing'. The chairs lasted as sophisticated status symbols for only a few years, but the trend,
the attempt to translate fashionable daubs into three-dimensional objects for daily use, still continues. Salvador Dali's sofa constructed in the
shape of Mae West's lips may have been a 'disengaged' surrealist act, much like Meret Oppenheim's fur-lined cup and saucer, but the oppypoppy
pillows of today sell by the thousands. While it is not a bad idea to have a pillow that sells for $1.50, a pillow that can be folded and
stored in one's watch pocket and blown up for use, these small plastic horrors perform none of their functions. They yield but slightly and,
being made of transparent plastic with silk- screened polka dots, don't 'breathe' - hence the user sweats profusely. In pictures in shelter
magazines (such as House Beautiful and House and Garden), these pillows are usually shown in clusters, but when several are placed together
they have an un- fortunate tendency to squeak against one another like suckling pigs put to the knife. A clutch of these pillows, tastefully 'unarranged'
on a day bed, looks pleasant. Their use indicates that, as in so many other areas, we have sacrificed all our other needs for a purely
visual statement. As the pillows are also bought in a purely visual setting, dissatisfaction does not set in until one attempts to use them. And
imagine the dismay of having some romantic interlude punctured by a sudden pillow blow-out.
With new processes and an endless list of new materials at his disposal, the artist, craftsman, and designer now suffers from the tyranny of
absolute choice. When everything becomes possible, when all the limitations are gone, design and art can easily become a never-ending
search for novelty, until newness-for-the- sake-of-newness becomes the only measure. It is at this point that many different versions of
novelty begin to create many different esoteric consumer cliques, and the designer with his wares may become more and more alienated from
his society and from the functional complex.
In his novel Magister Ludi, Hermann Hesse writes about a community of intellectual elites who have perfected a mystical, symbolic
language, called the 'Bead Game', that has reduced all knowledge to a sort of unified field theory. The world outside the community is
convulsed by riots, wars, and revolutions, but the players of the Bead Game have lost all contact. They are engaged in exchanging their
esoterica with one another in the game. There is a disturbing parallel between Hesse's game and the aspirations of the contemporary artist
when he speaks of his goals in the exercise of his private visions. He discourses on space, the transcendence of space, the multiplication of
space, the division and negation of space. It is a space devoid of man, as though mankind did not exist. It is, in fact, a version of the Bead
Game.
Concerning the artist Ad Reinhardt, Time says:
Among the new acquisitions currently on display at Manhattan's Museum of Modern Art is a large square canvas called 'Abstract Painting’
that seems at first glance to be entirely black. Closer inspection shows that it is subtly divided into seven lesser areas. In a helpful gallery note
at one side, Abstractionist Ad Reinhardt explains his painting. It is: * A square (neutral, shapeless) canvas, five feet wide, five feet high, as
high as a man, as wide as a man's outstretched arms (not large, not small, sizeless), trisected (no composition), one horizontal form negating
one vertical [sic] form (formless, no top, no bottom, directionless), three (more or less) dark (lightless), non-contrasting, (colourless) colours,
brushwork brushed out to remove brushwork, a mat, flat free

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รสชาติที่ดีเป็นทรัพยากรชัดเจนที่สุดของที่ไม่ปลอดภัยคนของรสละไมซื้อเสื้อผ้าเก่าของจักรพรรดิรสชาติอร่อยเป็นกำบังแรกของไม่ใช่สร้างสรรค์ขาตั้ง last-ditch ของศิลปินได้รส anaesthetic ของประชาชนได้ปาร์คเกอร์ฮาร์เล่ย์มีแพร่กระจายเอกซเรย์ของแต่ละบุคคลสร้างสรรค์แสดงเอง egocentrically ค่าใช้จ่ายของการแข่งขันและ/หรือผู้บริโภคจากศิลปะ เกินทั้งงานฝีมือ และสุดท้าย ถึงแม้จะเข้าออก ไม่ไม่ศิลปิน ช่างฝีมือดี หรือ ในบางกรณีออกแบบ ทำงาน ด้วยดีของผู้บริโภคในใจ ค่อนข้าง งบสร้างสรรค์จำนวนมากได้กลายเป็นสูง individualistic, autotherapeuticความคิดเห็นน้อยศิลปินเพื่อตัวเอง เริ่มต้นที่กลางยี่มีปรากฏในตลาดเก้าอี้ ตาราง และอุจจาระออกแบบมาในฮอลแลนด์โดย Wijdveldt จากการเคลื่อนไหวของ De Stijl ในจิตรกรรม Abstractions ตารางเหล่านี้ทาสี primaries ใด ๆ ได้เกือบไปนั่งใน พวกไม่สบายมาก เสื้อผ้าคัดลอกมุมคม และก่อสร้าง zany ทั้งเจาะไม่มีความสัมพันธ์กับร่างกายมนุษย์ วันนี้เราสามารถช่วยให้ตนเองที่เหล่านี้พยายามที่ถ่ายโอนภาพวาดสองมิติของ Piet ไยไพออกแบบและ Doesburg รถตู้ทีเป็น 'บ้านการมอบ' เก้าอี้กินเวลาเป็นสัญลักษณ์สถานะที่ซับซ้อน เพียงไม่กี่ปีแต่แนวโน้มความพยายามในการแปล daubs แฟชั่นเป็นวัตถุสามมิติสำหรับใช้ประจำวัน ยังคงดำเนินต่อไป โซฟาซัลวาดอร์ดาลีที่สร้างในการรูปร่างของริมฝีปากแม่ตะวันตกอาจได้รับการ 'disengaged' surrealist บัญญัติ มากเช่น Meret Oppenheim เรียงขนถ้วย และจานรองแก้ว แต่ oppypoppyขายหมอนวันนี้ โดยนับพัน ในขณะที่ไม่ได้ความคิดที่ไม่ดีจะมีหมอนที่ขายสำหรับ $1.50 หมอนที่สามารถพับ และเก็บไว้ในของนาฬิกากระเป๋า และเป่าสำหรับใช้ เหล่านี้ความน่ากลัวพลาสติกขนาดเล็กทำหน้าที่ไม่มี พวกผลผลิตแต่ และพลาสติกใสกับผ้าไหม - ผ้าสกรีนลายจุด ไม่ 'หายใจ' - เพราะ เหงื่อออกกาฬไหลของผู้ใช้ รูปภาพในการพักอาศัย นิตยสาร (เช่นบ้านสวยบ้าน และสวน), หมอนเหล่านี้มักจะแสดง ในคลัสเตอร์ แต่ เมื่อหลายอยู่ร่วมกันมีแนวโน้มสหประชาชาติโชคการ squeak กับอื่นเช่นสุกรที่วางมีดหัน เงื้อมมือของหมอนเหล่านี้ มีรสนิยม 'unarranged'บนเตียง มีลักษณะดี ใช้บ่งชี้ว่า ในพื้นที่อื่น ๆ จำนวนมาก เราได้เสียสละสิ่งอื่น ๆ อำนวยความสะดวกสำหรับการเพียงอย่างเดียวงบแสดงผล เป็นหมอนจะซื้อในภาพเพียงอย่างเดียว ความไม่พอใจไม่ได้ในจนหนึ่งพยายามที่จะใช้ และคิดกังวลมี interlude โรแมนติกบางแฟบ โดยเป่าหมอนทันทีออกกับกระบวนการใหม่และรายชื่อของวัสดุใหม่ที่สิ้นสุด ศิลปิน ผู้ประดิษฐ์ การออกแบบตอนนี้ suffers จาก tyranny ของเลือกแน่นอน เมื่อทุกอย่างเป็นไปได้ เมื่อข้อจำกัดทั้งหมดจะหายไป การออกแบบและศิลปะสามารถได้กลายเป็น ผืนค้นหานวัตกรรม จนกระทั่งใหม่สำหรับเดอะสาเกของใหม่กลายเป็น วัดเท่านั้น มันเป็นที่จุดนี้รุ่นต่าง ๆ ให้นวัตกรรมเริ่มสร้าง cliques ผู้บริโภคลึกลับต่าง ๆ มากมาย และแบบ มีเขาตำง ๆ อาจ alienated มากจากสังคมของเขาและ จากทำงานซับซ้อนในนวนิยายของเขา Magister Ludi แฮร์มันน์เฮเขียนเกี่ยวกับชุมชนที่ร่ำรวยทางปัญญาที่มี perfected แบบลึกลับ สัญลักษณ์ภาษา เรียกว่า 'ลูกปัดเกม' ที่มีลดลงความรู้ทั้งหมดเป็นการจัดเรียงของทฤษฎีโดย โลกภายนอกชุมชนconvulsed ทางจลาจล สงคราม การปฏิวัติ แต่ผู้เล่นของเกมลูกปัดได้สูญเสียผู้ติดต่อทั้งหมด พวกเขาจะหมั้นในการแลกเปลี่ยนของพวกเขาesoterica กันในเกม มีขนานรบกวนระหว่างเกมของเฮและความปรารถนาของศิลปินร่วมสมัยเมื่อพูดถึงเป้าหมายของเขาในการออกกำลังกายของวิสัยทัศน์ส่วนตัวของเขา เขาประการในพื้นที่ ปรองดองของพื้นที่ การคูณจำนวนพื้นที่ หาร และนิเสธของพื้นที่ มันเป็นพื้นที่ไร้มนุษย์ เหมือนว่าไม่มีมนุษย์อยู่ จึง ในความเป็นจริง รุ่นลูกปัดเกมเกี่ยวกับศิลปิน Ad Reinhardt เวลากล่าวว่า:ระหว่างซื้อใหม่อยู่ในการแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ของแมนฮัตตัน ผืนผ้าสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เรียกว่า "จิตรกรรมนามธรรม'ที่แรกน่าจะเป็นสีดำทั้งหมด ตรวจสอบใกล้ชิดแสดงว่า มีรายละเอียดแบ่งออกเป็นพื้นที่น้อยกว่า 7 ในหมายเหตุเก็บดีด้านเดียว Abstractionist Ad Reinhardt อธิบายวาดภาพของเขา เป็น: * ผ้าใบสี่เหลี่ยม (กลาง shapeless) 5 ฟุต 5 ฟุตสูงสูงเป็นชาย ความกว้างของแผ่นดิน outstretched (ไม่ใหญ่ไม่เล็ก sizeless), trisected (ไม่เขียน), แนวนอนหนึ่งฟอร์ม negatingแบบฟอร์มหนึ่งแนวตั้ง [sic] (เกม ไม่มีด้านบน ด้านล่างไม่ สะเปะสะปะไร้ทิศทาง), สามสีเข้ม (น้อย) (lightless), ไม่มีห้อง สี (สีใส)งาน brushwork เอา brushwork พรม แบนฟรี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รสชาติที่ดีเป็นทรัพยากรที่ชัดเจนที่สุดของการที่ไม่ปลอดภัย.
คนของรสชาติที่ดีกระหายซื้อเสื้อผ้าเก่าของจักรพรรดิ.
รสชาติดีเป็นที่หลบภัยครั้งแรกของที่ไม่สร้างสรรค์.
มันเป็นยืนครั้งสุดท้ายของศิลปิน.
รสชาติที่ดีเป็นยาชา ของประชาชน.
HARLEY PARKER
การเจริญเติบโตของมะเร็งบุคคลที่มีความคิดสร้างสรรค์การแสดงของตัวเอง egocentrically ค่าใช้จ่ายของผู้ชมและ /
หรือผู้บริโภคที่มีการแพร่กระจายจากศิลปะการบุกรุกมากที่สุดของงานฝีมือและในที่สุดก็ถึงแม้ในการออกแบบ
ไม่มีอีกต่อไปไม่ศิลปินช่างฝีมือหรือในบางกรณีนักออกแบบทำงานกับที่ดีของผู้บริโภคในใจนั้น มากกว่างบที่สร้างสรรค์มากได้กลายเป็นปัจเจกสูง autotherapeutic
ความคิดเห็นเล็ก ๆ น้อย ๆ โดยศิลปินกับตัวเอง เร็วที่สุดเท่าที่มีช่วงกลางยี่สิบ-ปรากฏบนเก้าอี้ตลาดตารางและอุจจาระได้รับการออกแบบในฮอลแลนด์ Wijdveldt โดยเป็นผลมาจากการเคลื่อนไหว De Stijl ในการวาดภาพ แนวคิดเหล่านี้ตารางวาดในพรรคโหยหวนเป็นไปไม่ได้เกือบจะนั่งอยู่ใน; พวกเขาอึดอัดมาก มุมคมฉีกเสื้อผ้าและการก่อสร้างทั้งตลกเบื่อไม่มีความสัมพันธ์กับร่างกายมนุษย์ วันนี้เราสามารถให้ตัวเองหัวเราะเยาะในความพยายามเหล่านี้ในการถ่ายโอนภาพวาดสองมิติ Piet Mondrian และธีโอแวน Doesburg เป็น 'ตกแต่งบ้าน' เก้าอี้ที่กินเวลาเป็นสัญลักษณ์สถานะที่มีความซับซ้อนเพียงไม่กี่ปี แต่แนวโน้มความพยายามที่จะแปลdaubs แฟชั่นเป็นวัตถุสามมิติสำหรับการใช้งานในชีวิตประจำวันยังคงดำเนินต่อ โซฟาต้าหลี่ซัลวาดอร์สร้างขึ้นในรูปทรงของริมฝีปากของเวสต์อาจจะเป็น 'อิสระ' การกระทำ surrealist เหมือน Meret Oppenheim ของถ้วยที่ทำจากขนสัตว์เรียงรายและจานรอง แต่ oppypoppy หมอนของขายในวันนี้โดยพัน ในขณะที่มันไม่ได้เป็นความคิดที่ดีที่จะมีหมอนที่ขายราคา $ 1.50, หมอนที่สามารถพับเก็บไว้ในกระเป๋านาฬิกาของคนและพัดขึ้นมาสำหรับการใช้งานเหล่านี้น่ากลัวพลาสติกขนาดเล็กดำเนินการไม่มีฟังก์ชั่นของพวกเขา พวกเขาให้ผลผลิต แต่เล็กน้อย, การทำจากพลาสติกโปร่งใสด้วย silk- ฉายลายจุดไม่ 'หายใจ' - ด้วยเหตุนี้ผู้ใช้เหงื่อออกอย่างล้นเหลือ ในภาพในที่กำบังนิตยสาร (เช่นบ้านที่สวยงามและบ้านและสวน) หมอนเหล่านี้จะแสดงให้เห็นว่ามักจะอยู่ในกลุ่ม แต่เมื่อหลายจะอยู่ด้วยกันพวกเขามีแนวโน้มที่โชคดีที่จะยกเลิกการรับสารภาพกับคนอื่นเช่นสุกรดูดนมนำไปด คลัทช์ของหมอนเหล่านี้อย่างมีรสนิยม 'unarranged' บนเตียงวันมีลักษณะที่น่าพอใจ ใช้ของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าในขณะที่พื้นที่อื่น ๆ อีกมากมายเพื่อให้เราได้เสียสละความต้องการอื่น ๆ ของเราทั้งหมดสำหรับหมดจดคำสั่งภาพ ในฐานะที่เป็นหมอนจะซื้อยังอยู่ในการตั้งค่าภาพอย่างหมดจดไม่พอใจไม่ได้ตั้งอยู่ในจนกว่าจะมีใครพยายามที่จะใช้พวกเขา และจินตนาการของการมีความกลัวบางสลับฉากที่โรแมนติกเจาะหมอนฉับพลันระเบิดออก. the ด้วยกระบวนการใหม่และรายการที่ไม่มีที่สิ้นสุดของวัสดุใหม่ในการกำจัดของศิลปินช่างฝีมือและนักออกแบบในขณะนี้ทนทุกข์ทรมานจากการปกครองแบบเผด็จการของทางเลือกที่แน่นอน เมื่อทุกอย่างเป็นไปได้เมื่อข้อ จำกัด ทั้งหมดจะหายไปการออกแบบและศิลปะสามารถกลายเป็นไม่มีที่สิ้นสุดการค้นหาความแปลกใหม่จนความแปลกสำหรับthe- ประโยชน์ของความใหม่จะกลายเป็นวัดเพียง มันเป็นที่จุดนี้ว่ารุ่นที่แตกต่างของความแปลกใหม่จะเริ่มต้นในการสร้างที่แตกต่างกันชมรมผู้บริโภคลึกลับและนักออกแบบที่มีเครื่องถ้วยของเขาอาจจะกลายเป็นมากขึ้นและแปลกมากขึ้นจากสังคมของเขาและจากการที่ซับซ้อนการทำงาน. ในนวนิยายของเขา Magister Ludi เฮอร์มันน์เฮสส์เขียน เกี่ยวกับชุมชนของชนชั้นทางปัญญาที่ได้สมบูรณ์ลึกลับ, สัญลักษณ์ภาษาที่เรียกว่า'ลูกปัดเกม' ที่มีการลดความรู้ทุกคนที่จะเรียงลำดับของทฤษฎีสนามแบบครบวงจร โลกภายนอกชุมชนที่มีการชักโดยการจลาจลสงครามและการปฏิวัติ แต่ผู้เล่นของเกมลูกปัดได้ขาดการติดต่อทั้งหมด พวกเขามีส่วนร่วมในการแลกเปลี่ยนของพวกเขาEsoterica กับคนอื่นในเกม มีขนานรบกวนระหว่างเกมเฮสส์และแรงบันดาลใจของศิลปินร่วมสมัยคือเมื่อเขาพูดถึงเป้าหมายของเขาในการออกกำลังกายของวิสัยทัศน์ส่วนตัวของเขา เขาวาทกรรมในพื้นที่เหนือของพื้นที่คูณของพื้นที่ส่วนและปฏิเสธของพื้นที่ มันเป็นพื้นที่ไร้ชายคนหนึ่งราวกับว่ามนุษย์ไม่ได้อยู่ มันเป็นในความเป็นจริงรุ่นของลูกปัดเกม. เกี่ยวกับศิลปินโฆษณา Reinhardt เวลากล่าวว่าในระหว่างที่การเข้าซื้อกิจการใหม่ในขณะนี้จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์แมนฮัตตันของศิลปะสมัยใหม่เป็นผ้าใบสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่เรียกว่า'บทคัดย่อจิตรกรรม' ที่ดูเหมือนว่าได้อย่างรวดเร็วก่อน เป็นสีดำทั้งหมด ตรวจสอบใกล้ชิดแสดงให้เห็นว่ามันถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดอย่างละเอียดพื้นที่น้อย ในบันทึกแกลเลอรี่ที่เป็นประโยชน์ในด้านใดด้านหนึ่ง Abstractionist โฆษณา Reinhardt อธิบายภาพวาดของเขา มันเป็น: * ตาราง (เป็นกลางไม่มีรูป) ผ้าใบห้าฟุตกว้างห้าฟุตสูงเป็นสูงที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งที่กว้างเป็นกางแขนของผู้ชายคนหนึ่ง(ไม่ใหญ่ไม่เล็ก sizeless) trisected (องค์ประกอบไม่มี) รูปแบบแนวนอนหนึ่งกวนหนึ่งในแนวตั้ง[sic] รูปแบบ (รูปร่างด้านบนไม่มีล่างไม่มีทิศทาง) สาม (มากหรือน้อยกว่า) ที่มืด (มืดมิด) ไม่ตัดกัน (ไม่มีสี) สีพู่กันปัดออกไปเอาพู่กันเป็นเสื่อแบนฟรี