A proverb (from Latin: proverbium)

A proverb (from Latin: proverbium) is a simple and concrete saying, popularly known and repeated, that expresses a truth based on common sense or the practical experience of humanity. They are often metaphorical. A proverb that describes a basic rule of conduct may also be known as a maxim.

Proverbs are often borrowed from similar languages and cultures, and sometimes come down to the present through more than one language. Both the Bible (including, but not limited to the Book of Proverbs) and medieval Latin (aided by the work of Erasmus) have played a considerable role in distributing proverbs across Europe. Mieder has concluded that cultures that treat the Bible as their "major spiritual book contain between three hundred and five hundred proverbs that stem from the Bible."[1] However, almost every culture has examples of its own unique proverbs.ย

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นสุภาษิต (จากภาษาละติน: proverbium) เป็นความง่าย และคอนกรีตพูด ที่รู้จักกันแพร่หลาย และ ซ้ำ ที่แสดงความจริงตามสามัญสำนึกหรือประสบการณ์การปฏิบัติของมนุษย์ พวกเขามักพจน์ สุภาษิตที่อธิบายกฎพื้นฐานของจรรยาบรรณอาจถูกรู้จักเป็นแบบแม็กสุภาษิตมักจะยืมมาจากภาษาและวัฒนธรรมคล้ายกัน และบางครั้งลงมาปัจจุบันผ่านมากกว่าหนึ่งภาษา ทั้งพระคัมภีร์ (รวมถึง แต่ไม่จำกัดเฉพาะการจองสุภาษิต) และยุคกลางภาษาละติน (ช่วย โดยการทำงานของรัส) มีบทบาทมากในการกระจายสุภาษิตทั่วยุโรป Mieder ได้สรุปที่วัฒนธรรมปลูกที่ถือพระคัมภีร์เป็นของตน "ประกอบด้วยหนังสือสำคัญทางจิตวิญญาณระหว่างสามร้อยห้าร้อยสุภาษิตที่เกิดจากพระคัมภีร์" [1] อย่างไรก็ตาม เกือบทุกวัฒนธรรมมีตัวอย่างของ proverbs.ย เฉพาะของตนเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สุภาษิต (จากละติน: proverbium) เป็นคำพูดที่เรียบง่ายและคอนกรีตที่รู้จักกันแพร่หลายและซ้ำที่แสดงออกถึงความจริงที่อยู่บนพื้นฐานของความรู้สึกร่วมกันหรือประสบการณ์ของความเป็นมนุษย์ พวกเขามักจะเปรียบเทียบ สุภาษิตที่อธิบายกฎพื้นฐานของการดำเนินการก็อาจจะเป็นที่รู้จักกันเป็นจริงได้. สุภาษิตที่ยืมมักจะมาจากภาษาและวัฒนธรรมที่คล้ายกันและบางครั้งลงมาจนถึงปัจจุบันผ่านมากกว่าหนึ่งภาษา ทั้งพระคัมภีร์ (รวมถึง แต่ไม่ จำกัด เฉพาะหนังสือของสุภาษิต) และละตินในยุคกลาง (ได้รับความช่วยเหลือจากการทำงานของราสมุส) ที่มีบทบาทอย่างมากในการกระจายสุภาษิตทั่วยุโรป Mieder ได้ข้อสรุปว่าวัฒนธรรมที่รักษาพระคัมภีร์เป็น "หนังสือสำคัญทางจิตวิญญาณที่มีระหว่าง 305 ร้อยสุภาษิตที่เกิดจากพระคัมภีร์." [1] แต่เกือบทุกวัฒนธรรมมีตัวอย่างของสุภาษิตเอกลักษณ์ของตัวเอง. ย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สุภาษิต ( จากละติน : proverbium ) คือพูดง่ายและเป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย และย้ำว่า เป็นการแสดงออกถึงความจริงที่ขึ้นอยู่กับสามัญสำนึก หรือประสบการณ์ของมนุษยชาติ พวกเขามักจะเป็นคำอุปมา สุภาษิตที่อธิบายกฎพื้นฐานของการปฏิบัติ อาจจะเรียกว่าเป็น Maxim

สุภาษิตมักจะยืมจากคล้ายภาษาและวัฒนธรรมและบางครั้งลงมาจนถึงปัจจุบัน โดยได้มากกว่าหนึ่งภาษา ทั้งพระคัมภีร์ ( รวมถึง แต่ไม่ จำกัด หนังสือสุภาษิต ) และภาษาละตินยุคกลาง ( ช่วยงานของอีราสมุส ) มีบทบาทสำคัญในการกระจายสุภาษิตทั่วยุโรปmieder สรุปได้ว่าวัฒนธรรมที่ถือว่าเป็น " พระคัมภีร์หนังสือมโนมัยหลักประกอบด้วย ระหว่าง สามร้อย ห้าร้อย สุภาษิตว่า เกิดจากพระคัมภีร์ " [ 1 ] โดยเกือบทุกวัฒนธรรมมีตัวอย่างของสุภาษิตที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ย