Australian filmmaker Kim Mordaunt h

Australian filmmaker Kim Mordaunt has used his background in documentary film to stunning effect in his Laos-set feature debut, The Rocket. We talked to the director about what inspired him to craft his tale of a young boy seeking redemption in his journey through a war-ravaged country, and how, as a director, he navigated some of the challenges and obstacles which can occur when shooting in a volatile and exotic landscape.




You touched on some of the themes found in The Rocket in a previous documentary [2007’s Bomb Harvest] but how was the narrative formed?





We couldn’t have done this film in the Lao language with protagonists from the country unless we’d made the documentary beforehand. The producer Silvia [Wilczynski] and myself lived in Hanoi, Vietnam about ten years ago and we worked there as teachers, on a propaganda newspapers, and I even landed a job as gameshow host on a rigged programme. All sorts of funny things happening and we travelled a lot to Laos and fell in love with the place. It was like going back in time. The people were very gentle and kind. Then we found out it the most bombed-out place in the world, per capital. We asked ourselves how are these people so forgiving after what happened to them. We were so inspired by that and it led to the making of the documentary. It was about an Australian bomb disposal expert so we had to give it an Australian/Anglo perspective.





It took a few years to make but the result of it meant people in the Laos community back in Australia loved it, as did those who saw it around the world. The only question we got back was, “what about a Laos protagonist?” We took that request seriously and took a bloody great breath and started developing The Rocket.





Is the rocket festival within the film a real competition?





Some believed me made it up for the film, but it’s a real thing. It’s a little like Christmas in a way. It happens all around the country in Laos, at the end of the dry season, which is hell for the people. The rocket fest is really about trying to break that season and bring water, so they can eat properly. It also features in the end of Bomb Harvest. We loved that is was so irreverent. That’s the beauty of it – you’re not sitting down on your knees, praying to the gods. You’re trying to piss them off by firing at them (laughs.) It’s an ancient Buddhist festival that’s evolved and works as a metaphor for the war.




As that’s the climax of the story, did you have to work backwards with the narrative?





In a funny sort of way, we did. We thought, thematically, the festival was very interesting. You have the legacy of war and a country that get absolutely hammered, and also this accelerated industrial change with foreign corporations coming into Laos due to its rich natural resources. When a country’s poor you can strike deals with them and some of those arrangements aren’t necessarily fair. We thought this was an Australian story and it was important to put a question mark in front of our relationship with Laos.




We decided that if the end of the film is about calling for rain, why don’t we make the journey of the film about a family who has their water taken away from them, via a hydro dam. The dam controls the rivers, which is an area of life source for the people. Other things we witnesses, which we believed could make up part of the narrative on a personal level, was seeing people being relocated and losing everything, also seeing some dying of lowland diseases. Loss had to be a part of this story and losing a sense of self.





One thing you feel when visiting Laos is that it’s a very mystical country, full of folklore. People really do feel good and bad spirits exist around them. As the lives of those being relocated were changing, the elderly, more traditionalist members of the family were clinging to their beliefs, thinking something bad was at work. It was about putting all that together and making something personal, which had the weight of the country and its history – the legacy of war and the relocation of traditional people for industry.




It’s an ambitious film in scope. How much of your background in documentary-making helped you achieve what you did?




You’ve touched on something interesting there. Some people are a little snobby about documentary and the transition to drama, but the bottom line is both are about storytelling and searching for narrative, characters and complexity. The wonderful thing that documentary gives you is how to work in the moment, and you learn to deal with chaos. You never know what’s going to happen so you have to do your best to not freak out and worry about change. For a film like this everything was fraught, fragile and falling away the whole time. We were filming a low budget film in a communist country with kids, animals and explosives. Documentary helped us deal with those changes and disorder, and turn the compromises we were faced with into something really good.





It’s frustrating that the film wasn’t recognised in the foreign language category at this year’s Oscars.




There’s some much money, time and politics involved throughout the awards stage and we didn’t really have any of that on our side, unfortunately. Our screening for the Academy was at 10pm, and I received a note from the some industry people afterwards to say that we’d landed the dud time. It was seen by some at the AFI fest and they loved it and really wanted it to be nominated. It’s a shame the official screening was late at night, which was a disaster, time-wise. The bottom line is you need a bucket of money to get it in front of people. We took home three prizes at Berlin and Tribecca, however and overall it’s been an extraordinary year, full of surprises. It’s all good.





What’s next for you? Something closer to home, perhaps?




My main objective is to make another film with Sylvia, my producer on The Rocket. We recently returned from a research trip in Africa, which is one of the settings [alongside Australia] for our intended follow up feature.





I’m writing another draft at the moment. This one is a love story, and there’s some themes which have spilled over from The Rocket, mainly the issues around the legacy of war. It’s something we haven’t got out of our system yet and it will probably be that way for a long time.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จุดออสเตรเลีย Mordaunt คิมได้ใช้พื้นหลังของเขาในภาพยนตร์สารคดีเพื่อผลในตัวของเขาลักษณะชุดลาว จรวดสวยงาม เราพูดคุยกับผู้อำนวยการเกี่ยวกับสิ่งบันดาลใจเขาหัตถกรรมของเขาเรื่องราวของชายหนุ่มกำลังไถ่ในเขาเดินทางผ่านประเทศ ravaged สงคราม และว่า เป็นกรรมการ เขานำทางของความท้าทายและอุปสรรคที่อาจเกิดขึ้นเมื่อถ่ายภาพในแนวนอนที่ระเหย และแปลกใหม่คุณสัมผัสบางชุดรูปแบบที่พบในจรวดในสารคดีก่อนหน้า [เก็บเกี่ยวระเบิดพ.ศ. 2550] แต่วิธีเล่าเรื่องที่ก่อเราไม่ได้ทำฟิล์มนี้ในภาษาลาวกับพระเอกจากประเทศเว้นแต่เราได้ทำสารคดีมาก่อน โปรดิวเซอร์ Silvia [Wilczynski] ตัวเองอยู่ในฮานอย เวียดนามประมาณสิบปีที่ผ่านมา และเราทำงานมีเป็นครู ในการโฆษณาชวนเชื่อ หนังสือพิมพ์ และแม้แต่ที่ดินงานเป็นโฮสต์ gameshow บนโปรแกรม rigged ตลกทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและเราเดินทางไปลาวมาก และรักกับสถานที่ ก็อยากจะกลับมาในเวลา คนอ่อนโยน และประเภท แล้ว เราพบมันสุด bombed ออกในโลก ต่อทุน เราถามตัวเองว่ามีคนเหล่านี้ให้อภัยหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา เราได้ให้แรงบันดาลใจที่ และจะนำไปสู่การทำสารคดี มันเป็นเรื่องทิ้งระเบิดออสเตรเลียผู้เชี่ยวชาญไปให้มุมมองออสเตรเลีย/อังกฤษใช้เวลากี่ปีเพื่อให้ ได้ผลลัพธ์ของมันหมายถึง คนในชุมชนลาวในออสเตรเลียกลับรักมัน เป็นได้คนที่เห็นโลก คำถามเท่านั้นที่เราได้กลับถูก "อะไรเอกลาว บ้าง" เราเอาการร้องขออย่างจริงจัง และเอาลมหายใจเลือดดี และเริ่มพัฒนาจรวดเป็นเทศกาลจรวดภายในภาพยนตร์การแข่งขันจริงบางคนเชื่อว่าฉันทำสำหรับฟิล์ม แต่เป็นสิ่งที่จริง คริสต์มาสเช่นตัวน้อยในทางได้ มันเกิดขึ้นทั่วประเทศลาว แล้ง ซึ่งเป็นนรกสำหรับคนจบ Fest จรวดได้จริง ๆ เกี่ยวกับการพยายามที่จะแบ่งฤดูกาลนั้น และนำน้ำ ดังนั้นพวกเขาสามารถกินได้อย่างถูกต้อง นอกจากนี้มันยังมีในสุดเก็บเกี่ยวระเบิด เรารักที่มีเรื่องให้ ที่มีความสวยงามของมัน – ไม่นั่งลงบนเข่าของคุณ อธิษฐานกับพระเจ้า คุณกำลังพยายามฉี่ออก โดยการยิงพวกเขา (หัวเราะ) เป็นเทศกาลชาวพุทธโบราณที่มีพัฒนา และการทำงานประหนึ่งสงครามเนื่องจากเป็นจุดสุดยอดของเรื่อง ไม่มีการทำงานกับการเล่าเรื่องย้อนหลังไหมในประเภทตลกของวิธี เราไม่ เราคิดว่า thematically เทศกาลน่าสนใจมาก คุณมีมรดกของสงครามและประเทศที่ได้รับจริง ๆ มือ และยัง นี้เร่งเปลี่ยนแปลงอุตสาหกรรมกับบริษัทต่างประเทศเข้ามาในลาวเนื่องจากอุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ เมื่อคุณสามารถนัดหยุดงานของคนจนของประเทศเกี่ยวข้องกับพวกเขาและบางที่จัดไม่จำเป็นต้องเป็นธรรม เราคิดว่า นี่คือเรื่องราวออสเตรเลีย และก็ต้องใส่เครื่องหมายคำถามหน้าความสัมพันธ์ของเรากับลาวเราตัดสินใจว่า ถ้าตอนท้ายของภาพยนตร์เกี่ยวกับเรียกฝน ทำไมไม่เราทำให้การเดินทางของภาพยนตร์เกี่ยวกับครอบครัวที่มีน้ำของพวกเขามาจากเขา ผ่านเขื่อนพลังน้ำ เขื่อนควบคุมแม่น้ำ ซึ่งเป็นพื้นที่แหล่งชีวิตสำหรับประชาชน อื่น ๆ สิ่งที่พยาน ซึ่งเราเชื่อว่า สามารถทำให้ส่วนของการเล่าเรื่องในระดับส่วนบุคคล เราได้เห็นคนที่ถูกย้าย และสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ยัง เห็นบางตายโรคราบ ขาดทุนเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้และการสูญเสียความรู้สึกของตนเองได้สิ่งหนึ่งที่คุณรู้สึกเมื่อไปเยือนลาวเป็นที่เป็นประเทศลึกลับมาก เต็มไปด้วยวัฒนธรรมพื้นบ้าน คนรู้สึกดี และผีร้ายที่อยู่รอบ ๆ เป็นชีวิตของการย้ายเหล่านั้นถูกเปลี่ยนแปลง ผู้สูงอายุ traditionalist สมาชิกอื่น ๆ ในครอบครัวได้เข้าใจความเชื่อของพวกเขา คิดสิ่งไม่ดีก็ทำงาน มันเป็นเรื่องที่ร่วมกันวาง และทำบางสิ่งบางอย่างส่วนตัว ซึ่งมีน้ำหนักของประเทศและประวัติ – มรดกของสงครามและย้ายคนดั้งเดิมสำหรับอุตสาหกรรมมันเป็นฟิล์มทะเยอทะยานในขอบเขต จำนวนของพื้นหลังในการทำสารคดีช่วยให้คุณได้คุณได้สัมผัสในสิ่งที่น่าสนใจมี บางคนมีน้อย snobby เกี่ยวกับสารคดีและละครเปลี่ยนแปลง แต่บรรทัดล่าง ทั้งกำลัง storytelling และการค้นหาเล่าเรื่อง ตัวละคร และความซับซ้อน สิ่งมหัศจรรย์ที่สารคดีให้คุณเป็นวิธีการทำงานในขณะนี้ และการเรียนรู้ที่จะจัดการกับความวุ่นวาย คุณไม่เคยรู้อะไรจะเกิดขึ้นดังนั้นคุณต้องทำเพื่อไม่ประหลาดออก และกังวลเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง สำหรับภาพยนตร์เช่นนี้จึงถูกเต็มไป เปราะบาง และล้มไปตลอดเวลา เราได้ถ่ายทำเป็นภาพยนตร์งบประมาณต่ำในประเทศคอมมิวนิสต์ สัตว์ และวัตถุระเบิด สารคดีที่ช่วยให้เราจัดการกับการเปลี่ยนแปลงและโรคเหล่านั้น และเปิดรับที่เราได้ประสบกับเป็นสิ่งที่ดีเป็นที่น่าผิดหวังว่า ฟิล์มไม่ยังในหมวดภาษาต่างประเทศในปีนี้สไตมีบางเงิน เวลาและเมืองที่เกี่ยวข้องตลอดทั้งเวทีรางวัล และเราไม่ได้จริง ๆ มีที่อยู่ของเรา แต่การ เราคัดกรองสำหรับสถาบันที่เวลา 10 น. และฉันได้รับบันทึกจากบางอุตสาหกรรมคนหลังจากนั้นจะบอกว่า เรามีที่ดินเวลา dud มันได้เห็นบางที่ AFI fest และพวกเขารักมัน และอยากให้ได้รับการเสนอชื่อ มันเป็นความอัปยศที่ถูกคัดกรองทางดึก ซึ่งเป็นภัยพิบัติ time-wise บรรทัดล่างคือ คุณต้องการฝากข้อมูลเงินรับหน้าคน เราเอาบ้านสามรางวัลที่เบอร์ลินและ Tribecca อย่างไรก็ตาม และโดยรวม แล้วการวิสามัญปี เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ทั้งหมดได้ถัดไปสำหรับคุณคืออะไร สิ่งที่ใกล้บ้าน ทีวัตถุประสงค์หลักของฉันคือการ ทำให้ฟิล์มอีก ด้วยซิลเวีย โปรดิวเซอร์ของฉันบนจรวด เราเพิ่งกลับจากการเดินทางงานวิจัยในแอฟริกา ซึ่งเป็นการตั้งค่า [ควบคู่ไปกับออสเตรเลีย] การติดตามลักษณะการทำงานของเราตั้งใจผมเขียนร่างอื่นในขณะนี้ อันนี้เป็นเรื่องราวความรัก และมีบางรูปที่เกินไปจากจรวด ส่วนใหญ่ปัญหาสถานมรดกของสงคราม มันเป็นสิ่งที่เราไม่ได้ออกจากระบบของเราได้ และคงจะมีวิธีเป็นเวลานาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อำนวยการสร้างภาพยนตร์คิมออสเตรเลีย Mordaunt ได้ใช้ภูมิหลังของเขาในภาพยนตร์สารคดีที่มีผลในการเปิดตัวที่สวยงามคุณลักษณะของเขาตั้งลาวจรวด เราได้พูดคุยกับผู้อำนวยการเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้เขาฝีมือเรื่องของเขาเป็นเด็กหนุ่มที่กำลังมองหาการไถ่ถอนในการเดินทางของเขาผ่านประเทศที่สงครามทำลายและวิธีการที่เป็นผู้อำนวยการที่เขาสำรวจบางส่วนของความท้าทายและอุปสรรคที่สามารถเกิดขึ้นได้เมื่อถ่ายภาพใน ภูมิทัศน์ที่มีความผันผวนและแปลกใหม่. คุณสัมผัสในบางส่วนของรูปแบบที่พบในจรวดในสารคดีก่อนหน้า [ระเบิด 2007 เก็บเกี่ยว] แต่วิธีการที่ได้รับการเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น? เราไม่ได้ทำหนังเรื่องนี้ในภาษาลาวที่มีตัวละครเอกจากประเทศ หากเราต้องการทำสารคดีก่อน ผู้ผลิตซิลเวีย [Wilczynski] และตัวเองอาศัยอยู่ในกรุงฮานอยประเทศเวียดนามประมาณสิบปีที่ผ่านมาและเราทำงานอยู่ที่นั่นในฐานะครูผู้สอนในหนังสือพิมพ์โฆษณาชวนเชื่อและฉันยังที่ดินงานเป็นเจ้าภาพในพิธีโปรแกรมหัวเรือใหญ่ ทุกประเภทของสิ่งที่ตลกที่เกิดขึ้นและเราเดินทางเป็นจำนวนมากไปยังประเทศลาวและตกหลุมรักกับสถานที่ มันเป็นเหมือนจะย้อนเวลากลับไป คนที่มีความอ่อนโยนมากและใจดี จากนั้นเราก็พบว่ามันเป็นสถานที่ส่วนใหญ่ระเบิดออกในโลกต่อทุน เราถามตัวเองว่าเป็นคนเหล่านี้ให้อภัยดังนั้นหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา เราได้รับแรงบันดาลใจจากนั้นและมันจะนำไปสู่การทำสารคดี มันเป็นเรื่องของผู้เชี่ยวชาญด้านการกำจัดระเบิดออสเตรเลียดังนั้นเราจึงต้องให้มุมมองที่ออสเตรเลีย / แองโกล. มันต้องใช้เวลาไม่กี่ปีที่จะทำให้ แต่ผลของมันหมายถึงคนที่อยู่ในชุมชนลาวกลับมาอยู่ในออสเตรเลียรักมันเช่นเดียวกับผู้ที่เห็นมัน รอบโลก. คำถามเดียวที่เราได้กลับมาคือ "สิ่งที่เกี่ยวกับตัวเอกลาว?" เราเอาขอให้จริงจังและเอาลมหายใจที่ดีเลือดและเริ่มพัฒนาจรวด. เป็นเทศกาลจรวดในภาพยนตร์เรื่องนี้มีการแข่งขันจริงบางคนเชื่อฉันทำมันขึ้นมาสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่มันเป็นสิ่งที่จริง มันเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นคริสมาสต์ในทาง มันเกิดขึ้นทั่วประเทศในประเทศลาวในตอนท้ายของฤดูแล้งซึ่งเป็นนรกสำหรับคนที่ เทศกาลจรวดเป็นจริงเกี่ยวกับพยายามที่จะทำลายฤดูกาลนั้นและนำน้ำเพื่อให้พวกเขาสามารถที่จะกินอย่างถูกต้อง นอกจากนี้ยังมีในตอนท้ายของการระเบิดเก็บเกี่ยว เรารักนั่นคือเพื่อให้เคารพ ที่ความงามของมัน - คุณไม่ได้นั่งลงบนหัวเข่าของคุณอธิษฐานกับพระเจ้า คุณกำลังพยายามที่จะปัสสาวะพวกเขาออกโดยการยิงไปที่พวกเขา (หัวเราะ). มันเป็นเทศกาลพุทธโบราณที่พัฒนาและทำงานเป็นอุปมาสงคราม. ในฐานะที่เป็นจุดสำคัญของเรื่องที่คุณไม่ต้องทำงานข้างหลังด้วยการเล่าเรื่องหรือไม่ในการจัดเรียงตลกจากทางเราได้ เราคิดว่าหัวเรื่องเทศกาลน่าสนใจมาก คุณมีมรดกของสงครามและประเทศที่ได้รับการตอกอย่างแน่นอนและนอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงนี้อุตสาหกรรมเร่งกับ บริษัท ต่างประเทศที่เข้ามาในประเทศลาวเนื่องจากการทรัพยากรทางธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ เมื่อยากจนของประเทศที่คุณสามารถหยุดข้อเสนอกับพวกเขาและบางส่วนของการเตรียมการเหล่านี้จะไม่จำเป็นต้องเป็นธรรม เราคิดว่านี่คือเรื่องราวของออสเตรเลียและมันเป็นสิ่งสำคัญที่จะใส่เครื่องหมายคำถามในหน้าของความสัมพันธ์ของเรากับลาว. เราตัดสินใจว่าถ้าตอนท้ายของหนังเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเรียกร้องให้ฝนทำไมเราไม่ทำให้การเดินทางของภาพยนตร์เรื่องนี้ เกี่ยวกับครอบครัวที่มีน้ำของพวกเขาพรากไปจากพวกเขาผ่านทางเขื่อนพลังน้ำ เขื่อนควบคุมแม่น้ำซึ่งเป็นพื้นที่ของแหล่งที่มาของชีวิตสำหรับคนที่ สิ่งอื่น ๆ ที่เราพยานซึ่งเราเชื่อว่าจะทำให้ขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องในระดับบุคคลได้รับการเห็นคนที่ถูกย้ายและการสูญเสียทุกอย่างยังเห็นการตายของโรคที่ลุ่มบาง มีการสูญเสียเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้และการสูญเสียความรู้สึกของตัวเอง. เป็นสิ่งหนึ่งที่คุณรู้สึกเมื่อเข้าสู่ประเทศลาวก็คือว่ามันเป็นประเทศที่ลึกลับมากเต็มรูปแบบของชาวบ้าน คนจริงๆความรู้สึกที่ดีและไม่ดีอยู่สุรารอบตัวพวกเขา ในฐานะที่เป็นชีวิตของผู้ที่ถูกย้ายถูกเปลี่ยนผู้สูงอายุสมาชิกอนุรักษนิยมมากขึ้นของครอบครัวถูกยึดติดกับความเชื่อของพวกเขาคิดว่าสิ่งที่ไม่ดีเป็นที่ทำงาน มันเป็นเรื่องของการวางทั้งหมดที่ร่วมกันและการทำบางสิ่งบางอย่างส่วนบุคคลที่มีน้ำหนักของประเทศและประวัติศาสตร์ -. มรดกของสงครามและการย้ายถิ่นฐานของคนดั้งเดิมสำหรับอุตสาหกรรมมันเป็นภาพยนตร์ที่มีความทะเยอทะยานอยู่ในขอบเขต วิธีการมากของพื้นหลังของคุณในการทำสารคดีช่วยให้คุณบรรลุสิ่งที่คุณทำ? คุณได้สัมผัสกับสิ่งที่น่าสนใจมี บางคนหัวสูงเป็นเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับสารคดีและการเปลี่ยนแปลงที่จะละคร แต่บรรทัดล่างเป็นทั้งที่เกี่ยวกับการเล่าเรื่องและการค้นหาการเล่าเรื่องตัวละครและความซับซ้อน สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่จะช่วยให้คุณสารคดีคือวิธีการทำงานในขณะนี้และคุณได้เรียนรู้ที่จะจัดการกับความวุ่นวาย ที่คุณไม่เคยรู้ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นเพื่อให้คุณต้องทำดีที่สุดของคุณจะไม่ได้ออกนอกลู่นอกทางและกังวลเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้เหมือนทุกอย่างเต็มไปเปราะบางและถอยห่างออกไปตลอดเวลา เรากำลังถ่ายทำภาพยนตร์ทุนต่ำในประเทศคอมมิวนิสต์กับเด็กสัตว์และวัตถุระเบิด สารคดีช่วยให้เราจัดการกับการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นและความผิดปกติและเปิดการประนีประนอมที่เรากำลังเผชิญกับเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ. มันน่าผิดหวังว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้รับการยอมรับในหมวดหมู่ภาษาต่างประเทศรางวัลออสการ์ในปีนี้. มีเงินมากถึงเวลาและการเมือง มีส่วนร่วมตลอดขั้นตอนการรับรางวัลและเราไม่ได้จริงๆมีใด ๆ ที่ในด้านของเราโชคไม่ดี การตรวจคัดกรองของเราสำหรับสถาบันการศึกษาอยู่ที่ 10:00 และผมได้รับทราบจากบางคนในอุตสาหกรรมหลังจากนั้นก็จะบอกว่าเราจะลงจอดครั้งคนโง่ มันก็เห็นบางอย่างที่เทศกาล AFI และพวกเขารักมันและอยากให้มีการเสนอชื่อเข้าชิง มันเป็นความอัปยศการตรวจคัดกรองอย่างเป็นทางการก็สายในเวลากลางคืนซึ่งเป็นภัยพิบัติเวลาฉลาด บรรทัดล่างคือคุณจะต้องถังของเงินที่จะได้รับมันในด้านหน้าของคน เราเอาบ้านสามรางวัลที่เบอร์ลินและ Tribecca อย่างไรและโดยรวมจะได้รับเป็นปีที่พิเศษเต็มรูปแบบของที่น่าประหลาดใจ มันคือทั้งหมดที่ดี. มีอะไรต่อไปสำหรับคุณ? บางสิ่งบางอย่างใกล้ชิดกับบ้านอาจ? วัตถุประสงค์หลักของผมคือการทำหนังกับซิลเวียอีกโปรดิวเซอร์ของฉันเกี่ยวกับจรวด เราเพิ่งกลับจากการเดินทางการวิจัยในแอฟริกาซึ่งเป็นหนึ่งในการตั้งค่า [ควบคู่ไปกับออสเตรเลีย] สำหรับจุดมุ่งหมายของเราติดตามคุณลักษณะ. ผมเขียนร่างอีกในขณะนี้ หนึ่งนี้เป็นเรื่องราวความรักและมีรูปแบบบางอย่างที่มีการหกรั่วไหลมาจากจรวดส่วนใหญ่ปัญหาที่เกิดขึ้นรอบมรดกของสงคราม มันเป็นสิ่งที่เราไม่ได้ออกจากระบบของเรายังและมันอาจจะเป็นวิธีการมาเป็นเวลานานแล้วว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆพอลล่าและผมจะบ้าเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆ