Intensity of skin colour increases

Intensity of skin colour increases the commercial value
of goldfish and the colouration is due to various carotenoid
pigments. Generally, fish are not able to synthesize carotenoids
on their own and hence dietary sources play an
important role in determining the fish colour. Due to
increased expense in aquaculture, providing carotenoid
pigments is limited (Meyers & Latscha, 1997) which forces
farmers to utilize the natural sources of pigments. In the
present study, the fish fed on live feed showed increased
colouration compared to that of fish fed on inert diets (data
not shown). High levels of astaxanthin and canthaxanthin
(Fig. 4) in the fairy shrimp might have increased the colouration.
Goldfish pigmentation was enhanced using carotenoid
rich diets (Paripatananont, Tangtrongpairoj, Sailasuta,
& Chansue, 1999) and the intermediates lutein and zeaxanthin
(Hancz et al., 2003). These intermediates have been
reported in the fairy shrimps as well (Velu, Czeczuga, &
Munuswamy, 2003) using thin layer chromatography, partition
coefficient and mass spectral studies.
The definition of the energy requirement and nutrient
utilization of fish species has become a research priority
for fish nutritionists. Based on methodological approach
on the nutrient and energy intake, catabolism and retention,
a better understanding of growth and nutrient utilization
has been achieved (Ohta & Watanabe, 1998;
Rodehutscord & Pfeffer, 1999; Schwartz & Kirchgessner,
1995). Energy budget analysis in the present study clearly
shows that S. dichotomus has a higher energy content and
the fish fed on live feed also showed high conversion effi-
ciency [fairy shrimps (63%), brine shrimp (61%)]. The conversion
ratio of fish fed on S. dichotomus (1.59)
demonstrates its nutritional value and also reflects its
higher assimilation energy. The utilization of adult Artemia
and S. proboscideus is practiced due to high feed conversion
ratio (FCR) compared to other small-size live feeds such as
Moina, Daphnia, among others (Ali & Dumont, 1995; Lim,
Soh, Dhert, & Sorgeloos, 1999).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความเข้มของสีผิวเพิ่มมูลค่าการค้าปลาทองและ colouration ที่มีเนื่องจาก carotenoid ต่าง ๆเม็ดสี ทั่วไป ปลาจะไม่สามารถสังเคราะห์ carotenoidsตนเองและแหล่งอาหารดังนั้นการบทบาทสำคัญในการกำหนดสีปลา เนื่องค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ carotenoid ให้สีมีจำกัด (Meyers & Latscha, 1997) ซึ่งเป็นบังคับเกษตรกรใช้แหล่งน้ำธรรมชาติของสี ในเพิ่มปลาที่เลี้ยงในอาหารสดที่พบว่าปัจจุบันการศึกษาเปรียบเทียบกับปลาที่เลี้ยงบนอาหาร inert (ข้อมูล colourationไม่แสดง) ระดับสูงของ astaxanthin และ canthaxanthin(Fig. 4) ในกุ้งนางฟ้าอาจมีเพิ่มที่ colourationผิวคล้ำปลาถูกเพิ่มโดยใช้ carotenoidอาหารที่อุดมไปด้วย (Paripatananont, Tangtrongpairoj, Sailasuta& Chansue, 1999) และลูทีน intermediates และ zeaxanthin(Hancz et al., 2003) ตัวกลางเหล่านี้ได้ในนางฟ้ากุ้งด้วย (เวฬุ Czeczuga, &Munuswamy, 2003) ใช้บางชั้น chromatography พาร์ทิชันสัมประสิทธิ์และศึกษาสเปกตรัมโดยรวมการกำหนดความต้องการพลังงานและสารอาหารใช้พันธุ์ปลาได้กลายเป็น ความสำคัญของการวิจัยสำหรับปลา nutritionists ใช้วิธี methodologicalสารอาหาร และบริโภคพลังงาน แคแทบอลิซึม และเก็บ ข้อมูลความเข้าใจด้านการใช้ประโยชน์ของธาตุอาหารและเจริญเติบโตเคยทำได้ (Ohta และเบะ 1998Rodehutscord และ Pfeffer, 1999 Schwartz และ Kirchgessner1995) . พลังงานงบประมาณวิเคราะห์ในการศึกษาปัจจุบันอย่างชัดเจนแสดงว่า S. dichotomus มีเนื้อหาที่พลังงานสูงขึ้น และชีวิตปลาที่เลี้ยงในอาหารยัง พบ effi แปลงสูง-ciency [นางฟ้ากุ้ง (63%) น้ำเกลือกุ้ง (61%)] การแปลงอัตราส่วนของปลาที่เลี้ยงใน S. dichotomus (1.59)แสดงให้เห็นถึงความคุณค่าทางโภชนาการ และยัง สะท้อนให้เห็นถึงความประหยัดพลังงานอันสูง ใช้ Artemia ผู้ใหญ่และ S. proboscideus มีประสบการณ์เนื่องจากแปลงสูงอาหารอัตราส่วน (FCR) เปรียบเทียบกับตัวดึงข้อมูลสดขนาดเล็กอื่น ๆ เช่นMoina, Daphnia หมู่คนอื่น ๆ (อาลีและ Dumont, 1995 ริมSoh, Dhert และ Sorgeloos, 1999)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความเข้มของสีผิวจะเพิ่มมูลค่าการค้าของปลาทองและสีเป็นเพราะ carotenoid ต่างๆเม็ดสี โดยทั่วไปปลาจะไม่สามารถสังเคราะห์ carotenoids กับแหล่งที่มาของตัวเองและการบริโภคอาหารของพวกเขาจึงเล่นบทบาทสำคัญในการกำหนดสีปลา เนื่องจากค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นในการเพาะเลี้ยงสัตว์ให้ carotenoid เม็ดสีที่ถูก จำกัด (เมเยอร์สและ Latscha, 1997) ซึ่งกำลังเกษตรกรที่จะใช้ประโยชน์จากแหล่งน้ำธรรมชาติของเม็ดสี ในการศึกษาครั้งนี้ปลากินอาหารสดที่เพิ่มขึ้นแสดงให้เห็นสีเมื่อเทียบกับปลาที่เลี้ยงในอาหารเฉื่อย(ข้อมูลไม่แสดง) ระดับสูงของ astaxanthin และ canthaxanthin (รูปที่. 4) ในกุ้งนางฟ้าอาจมีการเพิ่มสีได้. สีปลาทองได้รับการปรับปรุงโดยใช้ carotenoid อาหารที่อุดมไปด้วย (Paripatananont, Tangtrongpairoj, ไศละสูต, และชันซื่อ, 1999) และตัวกลางลูทีนและซีแซนทีน(Hancz et al., 2003) ตัวกลางเหล่านี้ได้รับการรายงานในกุ้งนางฟ้าเช่นกัน (เวลู, Czeczuga และ Munuswamy, 2003) โดยใช้โคชั้นบางพาร์ทิชันค่าสัมประสิทธิ์และการศึกษาสเปกตรัมมวล. ความหมายของความต้องการพลังงานและสารอาหารการใช้ประโยชน์จากพันธุ์ปลาได้กลายเป็นความสำคัญการวิจัยสำหรับนักโภชนาการปลา ขึ้นอยู่กับวิธีการวิธีการที่สารอาหารและการบริโภคพลังงาน catabolism และการเก็บรักษา, ความเข้าใจที่ดีของการเจริญเติบโตและการใช้ประโยชน์ของสารอาหารที่ได้รับความสำเร็จ (Ohta และวาตานาเบะ, 1998; Rodehutscord & เพ็บ 1999; & KIRCHGESSNER Schwartz, 1995) การวิเคราะห์งบประมาณพลังงานในการศึกษาในปัจจุบันได้อย่างชัดเจนแสดงให้เห็นว่าเอส dichotomus มีปริมาณพลังงานที่สูงขึ้นและปลาที่เลี้ยงในอาหารสดยังแสดงให้เห็นการแปลงสูงที่สุดนั่นคือการขาด[กุ้งนางฟ้า (63%) กุ้งทะเล (61%)] การแปลงอัตราส่วนของปลาที่เลี้ยงในเอส dichotomus (1.59) แสดงให้เห็นถึงคุณค่าทางโภชนาการและยังสะท้อนให้เห็นของพลังงานที่สูงขึ้นการดูดซึม การใช้ประโยชน์จากอาร์ทีเมียผู้ใหญ่และ S. proboscideus มีประสบการณ์อันเนื่องมาจากการเปลี่ยนอาหารสูงอัตราส่วน(FCR) เมื่อเทียบกับอื่น ๆ ขนาดเล็กฟีดข้อมูลสดเช่นไรแดง, แดฟเนียหมู่คนอื่น ๆ (Ali & Dumont, 1995; ลิมSoh, Dhert และ Sorgeloos, 1999)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความเข้มของสีผิวเพิ่มมูลค่าเชิงพาณิชย์
ของปลาทองและสีเนื่องจากเม็ดสีแคโรทีนอยด์
ต่าง ๆ โดยทั่วไปปลาไม่สามารถสังเคราะห์แคโรทีนอยด์
ด้วยตนเอง ดังนั้น แหล่งอาหารที่มีบทบาทสำคัญในการเล่นปลาสี เนื่องจากการเพิ่มค่าใช้จ่ายในการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ

ถูก จำกัด ให้เม็ดสีแคโรทีนอยด์ ( เมเยอร์& latscha , 1997 ) ซึ่งบังคับ
เกษตรกรใช้ประโยชน์จากแหล่งธรรมชาติของเม็ดสี ใน
ศึกษาปัจจุบัน ปลาที่เลี้ยงบนอาหารสด พบเพิ่มขึ้น
สีเมื่อเทียบกับที่ของปลาที่เลี้ยงบนอาหารเฉื่อย ( ข้อมูล
ไม่แสดง ) ระดับสูงของแอสตาแซนทิน และแคนตาแซนทิน
( รูปที่ 4 ) ในนางฟ้ากุ้งอาจจะเพิ่มสี .
ปลาทอง pigmentation คือเพิ่มโดยใช้อาหารที่อุดมไปด้วยแคโรทีนอยด์ ( paripatananont tangtrongpairoj
, ,sailasuta
& chansue , 1999 ) และ สารลูทีนและซีแซน
( hancz et al . , 2003 ) ตัวกลางเหล่านี้ได้รับ
รายงานในนางฟ้ากุ้งเช่นกัน ( velu czeczuga & , ,
munuswamy , 2003 ) การใช้ Thin layer chromatography , ค่าสัมประสิทธิ์พาร์ทิชัน
และมวลสเปกตรัมการศึกษา .
นิยามของความต้องการพลังงานและการใช้สารอาหาร
ของปลาได้กลายเป็นความสำคัญ
วิจัยสำหรับทอดปลา ขึ้นอยู่กับวิธีการเข้าหา
ในสารอาหารและพลังงาน หลังกระบวนการสลายและความคงทน
ความเข้าใจที่ดีขึ้นของการเจริญเติบโตและการใช้ประโยชน์ของสารอาหาร
ได้รับความ ( โอห์ตา&วาตานาเบะ , 1998 ;
rodehutscord &เฟฟเฟอร์ , 1999 ;
kirchgessner & Schwartz , 1995 ) การวิเคราะห์งบประมาณด้านพลังงานในการศึกษาแสดงให้เห็นว่าอย่างชัดเจน
S . ไดโคโตมัสมีสูงกว่าปริมาณพลังงานและ
ปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารสด พบว่า ประสิทธิภาพการแปลงสูง effi -
[ นางฟ้ากุ้ง ( 63% ) กุ้งน้ำเค็มชนิดหนึ่ง ( 61% ) ] แปลงอัตราส่วนของปลาที่เลี้ยง S .

ไดโคโตมัส ( 1.59 ) แสดงให้เห็นถึงคุณค่าทางโภชนาการของมัน และยังสะท้อนให้เห็นถึงการผสมผสาน
พลังงานที่สูงของ การใช้อาร์ทีเมียผู้ใหญ่
.

proboscideus เป็นท่า เนื่องจากเปลี่ยนอาหารสูงอัตราส่วน ( FCR ) เมื่อเทียบกับอื่น ๆขนาดเล็ก เช่น ไรแดงสดฟีด
สั่นสะเทือน , หมู่คนอื่น ๆ ( หรือ & Dumont , 1995 ; ลิม
โซ dhert & sorgeloos , 1999 )