while the Navy’s WWII Project Anvil

while the Navy’s WWII Project Anvil was very similar
but used PB4Ys (the Navy’s designation for the B-24). If
the services had coordinated efforts, perhaps the overall
effort would have been successful. Additionally, competing
weapons systems made it difficult for UAVs to get
funding. And of course, it was sometimes difficult to
sell pilotless aircraft to senior service leaders, who were
often pilots.
Many obstacles still stand in the way of continued
UAV development. These include mostly nontechnical
issues, such as lack of service enthusiasm, overall cost
effectiveness, and competition with other weapons
systems (e.g., manned aircraft, missiles, or space-based
assets).
WWI: Efforts in the Development of the Aerial Torpedo
and Kettering Bug
In 1911, just 8 years after the advent of manned
flight, Elmer Sperry, inventor of the gyroscope, became
intrigued with the application of radio control to aircraft.
Sperry succeeded in obtaining Navy financial support
and assistance and, between 31 August and 4 October
1913, oversaw 58 flight tests conducted by Lieutenant
P. N. L. Bellinger at Hammondsport, New York,
in which the application of the gyroscope to stabilized
flight proved successful.2 In 1915, Sperry and Dr. Peter
Cooper Hewitt (best known for his work in radio and
contributions to the development of the vacuum tube)
were appointed members to the Aeronautical Committee
of the Naval Consulting Board, established by Secretary
of the Navy Josephus Daniels on 7 October 1915
and led by Thomas A. Edison to advise Daniels on scientific
and technical matters.3–5
By this time, Europe was embroiled in war, and the
utility of unmanned aircraft was becoming apparent.
Conditions on the European battlefields were ideal for
such a system: enemy anti-aircraft weapons were heavily
concentrated, Germany had air superiority in certain
sectors, and there was an extremely static battlefield situation
over 470 miles of front. Heavy British air losses led
to a research program at the Ordnance College of Woolwich,
United Kingdom, in remotely controlled pilotless
aircraft designed to glide into the target and explode on
impact. A parallel program was begun by the Royal Aircraft
Factory that included aircraft manufacturers such
as the Sopwith Aviation Company and de Havilland.
None saw action during the war.6
By 1916, Carl Norden (developer of the famed
Norden bombsight of WWII) joined the Sperry/Hewitt
team and developed the concept of an aerial torpedo.
After America’s entry into WWI on 6 April 1917, they
convinced the Navy to fund their research. Eight days
later, the Naval Consulting Board recommended to Secretary
Daniels that $50,000 be granted to Sperry’s team
to carry out experimental work on aerial torpedoes.7

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ขณะกองทัพเรือยุค WWII โครงการทั่งคล้ายกันมากแต่ใช้ PB4Ys (ของกองทัพเรือกำหนดสำหรับบี-24) หากบริการได้ประสานงานความพยายาม โดยรวมทีความพยายามที่จะได้รับความสำเร็จ นอกจากนี้ แข่งขันอาวุธที่ทำให้มันยากสำหรับ UAVs ได้ทุน และแน่นอน มันเป็นบางครั้งยากที่จะขายเครื่องบิน pilotless ผู้นำอาวุโสบริการ ที่อยู่บ่อยนักบินยืนนิ่งอุปสรรคมากมายขวางอย่างต่อเนื่องการพัฒนา uav ในที่สุด รวมถึง nontechnical ส่วนใหญ่ปัญหา เช่นขาดความกระตือรือร้นบริการ ต้นทุนโดยรวมประสิทธิผล และการแข่งขัน ด้วยอาวุธอื่น ๆระบบ (manned อากาศยาน จรวด เช่น หรือพื้นที่ตามสินทรัพย์)สมุดบัญชี WWI: ความพยายามในการพัฒนาของตอร์ปิโดทางอากาศและบักเดย์ตันพ.ศ. 2454 เพียง 8 ปีหลังจากการมาถึงของ mannedกลายเป็นเที่ยวบิน เอลเมอ Sperry นักประดิษฐ์ของไจโรสโคปประหลาดใจ ด้วยการประยุกต์ใช้วิทยุควบคุมการบินSperry ประสบความสำเร็จในการได้รับเงินสนับสนุนกองทัพเรือและความช่วยเหลือ และ 31 สิงหาคมและ 4 ตุลาคมค.ศ. 1913 ดูแลทดสอบบิน 58 โดยโทP. N. L. Bellinger ใน Hammondsport นิวยอร์กใช้ไจโรสโคปเพื่อเสถียรเที่ยวบินที่พิสูจน์ successful.2 ใน 1915, Sperry และดร.ปีเตอร์คูเปอร์ฮิววิท (รู้จักกันดีสำหรับงานของเขาในวิทยุ และผลงานการพัฒนาของหลอดสุญญากาศ)ได้รับการแต่งตั้งสมาชิกคณะกรรมการบริษัทคณะกรรมการกองทัพเรือให้คำปรึกษา ก่อตั้งขึ้น โดยเลขานุการของ Josephus เรือแดเนียลใน 7 1915 ตุลาคมและ led โดย Thomas A. เอดิสันถึงแดเนียลวิทยาศาสตร์และเทคนิค matters.3–5โดยเวลานี้ ยุโรปถูกพัวพันในชุดสงคราม และโปรแกรมอรรถประโยชน์ของเครื่องบินไม่ได้กลายเป็นชัดเจนเงื่อนไขในการต่อสู้ที่ยุโรปถูกเหมาะกล่าว: อาวุธอากาศยานข้าศึกได้อย่างมากเข้มข้น เยอรมนีมีปมอากาศในบางภาค และมีสถานการณ์การสนามรบคงมากกว่า 470 ไมล์ของหน้า อังกฤษหนักอากาศขาดนำโปรแกรมวิจัยที่การสรรพาวุธวิทยาลัยของนีย์สหราชอาณาจักร ในระยะไกลควบคุม pilotlessเครื่องบินที่ออกแบบมาเพื่อเหินเป็นเป้าหมาย และกระจายในผลกระทบ โปรแกรมแบบขนานได้เริ่ม โดยเครื่องบินรอยัลโรงงานที่รวมดังกล่าวผลิตเครื่องบินบริษัทบิน Sopwith และเดอฮาวิลแลนด์ไม่เห็นการ war.6โดย 1916, Carl Norden (ผู้พัฒนาที่มีชื่อเสียงBombsight Norden ของ WWII) ร่วม Sperry/ฮิ ววิททีม และพัฒนาแนวคิดของตอร์ปิโดทางอากาศหลังจากที่อเมริกาเข้าสมุดบัญชี WWI บน 6 1917 เมษายน พวกเขามั่นใจกองทัพเรือเข้ากองทุนวิจัยของพวกเขา วันที่แปดภายหลัง คณะที่ปรึกษากองทัพเรือแนะนำให้เลขานุการแดเนียลได้รับทีมของ Sperry ที่ 50000 $ดำเนินงานทดลองใน torpedoes.7 ทางอากาศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในขณะที่กองทัพเรือของโครงการทั่งสงครามโลกครั้งที่สองก็คล้ายกันมาก
แต่ใช้ PB4Ys (การแต่งตั้งของกองทัพเรือสำหรับ B-24) หากบริการที่ได้มีความพยายามประสานงานโดยรวมอาจจะเป็นความพยายามที่จะได้รับความสำเร็จ นอกจากนี้การแข่งขันระบบอาวุธทำให้มันยากสำหรับ UAVs ที่จะได้รับการสนับสนุนเงินทุน และแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องยากบางครั้งขายเครื่องบินนักบินผู้นำบริการระดับสูงที่ได้รับมักจะเป็นนักบิน. หลายคนยังคงยืนอุปสรรคในทางของการอย่างต่อเนื่องในการพัฒนา UAV เหล่านี้รวมถึง nontechnical ส่วนใหญ่เป็นปัญหาเช่นการขาดความกระตือรือร้นในการให้บริการค่าใช้จ่ายโดยรวมที่มีประสิทธิภาพและการแข่งขันกับอาวุธอื่น ๆ ระบบ (เช่นเครื่องบินบรรจุขีปนาวุธหรือพื้นที่ตามสินทรัพย์). WWI: ความพยายามในการพัฒนาของตอร์ปิโดอากาศและKettering ข้อผิดพลาดในปี1911 เพียง 8 ปีหลังจากการถือกำเนิดของคุมการบินเอลเมอSperry ประดิษฐ์ของไจโรสโคปกลายทึ่งกับการประยุกต์ใช้ในการควบคุมวิทยุกับเครื่องบิน. the Sperry ประสบความสำเร็จในการได้รับกองทัพเรือสนับสนุนทางการเงินและความช่วยเหลือและระหว่าง31 สิงหาคมและ 4 ตุลาคม1913 คุม 58 เที่ยวบินทดสอบที่ดำเนินการโดยพลโทพี NL Bellinger ที่ Hammondsport นิวยอร์กซึ่งในการประยุกต์ใช้ในการวัดการหมุนวนเสถียรที่เที่ยวบินที่ได้รับการพิสูจน์successful.2 ในปี 1915 สเปอร์รีและดร. ปีเตอร์คูเปอร์เฮวิตต์(ที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการทำงานของเขาในรายการวิทยุและการมีส่วนร่วมในการพัฒนาของหลอดสูญญากาศ) ได้รับการแต่งตั้งสมาชิกคณะกรรมการการบินของกองทัพเรือให้คำปรึกษาคณะกรรมการที่จัดตั้งขึ้นโดยเลขานุการของกองทัพเรือฟัสแดเนียลส์เมื่อวันที่7 ตุลาคม 1915 และนำโดยโทมัสเอสเอดิสันจะให้คำแนะนำเกี่ยวกับแดเนียลส์ทางวิทยาศาสตร์matters.3-5 และทางเทคนิคโดยขณะนี้ยุโรปพัวพันในสงครามและยูทิลิตี้ของอากาศยานไร้คนขับได้กลายเป็นที่เห็นได้ชัด. เงื่อนไขการดำริยุโรปเหมาะสำหรับระบบดังกล่าว: ศัตรูอาวุธต่อต้านอากาศยานที่ได้รับอย่างหนักเข้มข้นเยอรมนีมีอากาศเหนือในบางภาคส่วนและมีสนามรบคงมากสถานการณ์มากกว่า 470 ไมล์ของด้านหน้า การสูญเสียหนักอากาศอังกฤษนำโปรแกรมการวิจัยที่วิทยาลัยอาวุธยุทโธปกรณ์ของวูลวิช, สหราชอาณาจักรในการควบคุมจากระยะไกลไม่มีนักบินเครื่องบินที่ออกแบบมาเพื่อร่อนลงในเป้าหมายและระเบิดเมื่อผลกระทบ โปรแกรมคู่ขนานเริ่มโดยเครื่องบินพระที่นั่งโรงงานที่รวมผู้ผลิตเครื่องบินดังกล่าวเป็นบริษัท การบินโซพวิ ธ เดอฮาวิลแลนด์และ. ไม่เห็นการกระทำในช่วง war.6 โดยปี 1916 คาร์ล Norden (นักพัฒนาที่มีชื่อเสียงสุภาพNorden ของสงครามโลกครั้งที่สอง) เข้าร่วม Sperry / เฮวิตต์เป็นทีมและการพัฒนาแนวคิดของตอร์ปิโดอากาศ. หลังจากที่รายการของอเมริกาเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 6 เมษายน 1917 ที่พวกเขาเชื่อว่ากองทัพเรือกองทุนเพื่อการวิจัยของพวกเขา แปดวันต่อมาคณะกรรมการให้คำปรึกษากองทัพเรือขอแนะนำให้เลขานุการแดเนียลส์ที่$ 50,000 จะได้รับให้กับทีมงานของสเปอร์รีที่จะดำเนินการงานทดลองในtorpedoes.7 อากาศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในขณะที่ทั่งโครงการโลกของกองทัพเรือก็คล้ายกันมาก แต่ใช้ pb4ys
( ของกองทัพเรือชื่อสำหรับ b-24 ) หากการบริการมีการประสานงานความพยายาม

บางทีความพยายามโดยรวมจะประสบความสำเร็จ นอกจากนี้การแข่งขัน
ระบบอาวุธทำให้มันยากสำหรับ uavs รับ
เงินทุน และแน่นอน มันเป็นบางครั้งยากที่จะ
ขายเครื่องบิน pilotless ผู้นำบริการอาวุโสผู้
นักบินบ่อย
อุปสรรคมากมายยังคงยืนในทางของอย่างต่อเนื่อง
UAV พัฒนา เหล่านี้รวมถึงปัญหาส่วนใหญ่ nontechnical
เช่นขาดความกระตือรือร้นบริการต้นทุนประสิทธิผล
โดยรวมและการแข่งขันกับระบบอาวุธอื่น ๆ ( เช่น คน
เครื่องบิน จรวด หรือทรัพย์สินจาก
.
WWI : ความพยายามในการพัฒนาเครื่องบินตอร์ปิโดเทอ @

และใน 1911 ,แค่ 8 ปี หลังจากการเข้ามาของคน
เที่ยวบินเอลเมอร์ Sperry , นักประดิษฐ์ของไจโรสโคป , กลายเป็น
intrigued กับโปรแกรมของวิทยุควบคุมอากาศยาน
Sperry ประสบความสำเร็จในการได้รับการสนับสนุนและความช่วยเหลือทางการเงินและ
ทหารเรือ ระหว่างวันที่ 31 สิงหาคมและ 4 ตุลาคม
1913 , หน้าที่ 58 เที่ยวบิน ทำการทดสอบโดยผู้หมวด
P . L . เบลลิงเงอร์ที่ hammondsport , New York ,
ซึ่งในการประยุกต์ใช้เครื่องมือวัดการหมุนวนเสถียรภาพการบินพิสูจน์ประสบความสำเร็จ
2 1915 และ ดร. ปีเตอร์คูเปอร์ฮิว Sperry
( ที่รู้จักกันดีสำหรับการทำงานของเขาในวิทยุและ
มีส่วนร่วมกับการพัฒนาของหลอดสุญญากาศ )
แต่งตั้งสมาชิกคณะกรรมการการบิน
ของคณะกรรมการที่ปรึกษากองทัพเรือ ก่อตั้งขึ้นโดย
ของเลขานุการ กองทัพเรือ เกียงอุย แดเนียลส์ วันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2458
และ LED โดย Thomas A .เอดิสันแนะนำทางวิทยาศาสตร์และทางเทคนิคเรื่องแดเนียล
3 – 5
เวลานี้ยุโรปถูกพัวพันในสงคราม และประโยชน์ของเครื่องบินไร้คนขับเป็น

เงื่อนไขชัดเจน ในสมรภูมิยุโรปมีเหมาะสำหรับ
เช่นระบบ : ศัตรูอาวุธต่อต้านอากาศยาน - ถูกมาก
เข้มข้น เยอรมนีได้ครองอากาศในบาง
ภาคและมีสถานการณ์ในสนามรบมาก
ไฟฟ้าสถิตกว่า 470 ไมล์ข้างหน้า ความสูญเสียที่อังกฤษอากาศหนัก LED
จะเป็นโครงการวิจัยที่มหาวิทยาลัยวูลวิช
สรรพาวุธ , สหราชอาณาจักร , ควบคุมระยะไกล pilotless
อากาศยานที่ออกแบบมาเพื่อเหินสู่เป้าหมายและระเบิด
ผลกระทบ โปรแกรมแบบขนานเริ่มต้นโดยรอยัลอากาศยานโรงงานผู้ผลิตดังกล่าวรวม

เป็นซัปวิทการบินและอากาศยาน บริษัท เดอ วิลแลนด์
.ไม่มีใครเห็นการกระทำในช่วงสงคราม 6
โดย 1916 , คาร์ล NORDEN ( นักพัฒนาที่มีชื่อเสียงของนอร์ bombsight
2 ) เข้าร่วม Sperry / Hewitt
ทีมและพัฒนาแนวคิดของเครื่องบินตอร์ปิโด .
หลังจากอเมริกาเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 6 เมษายน 2460 พวกเขา
เชื่อว่ากองทัพเรือกองทุนวิจัยของพวกเขา แปดวัน
ต่อมาคณะกรรมการที่ปรึกษากองทัพเรือ แนะนำให้เลขา
แดเนียลที่ $ 50 , 000 จะมอบให้กับทีมสเปอร์รีเป็น
เพื่อดำเนินการงานทดลอง 7 อากาศตอร์ปิโด