Buddhist doctrine of no-self and th

Buddhist doctrine of no-self and the later Mahayana doctrine of emptiness
tell
us
that
there
is
in
fact
no
principled
distinction
between
others

and

ourselves. The doctrine of dependent origination also tells us that
everything depends on everything else. Given this, it’s not too hard to
understand why someone might think that Buddhists would want to become
one
with
everything.


It is just as easy to understand why scholars would endorse some
version of the Nirvāṇa View. Nirvāṇa is final liberation, and so it must be
the ultimate Buddhist goal, which means that it must be the Buddhist
summum bonum. And the third noble truth sure seems like it’s about nirvāṇa,
and
so
that’s
probably
what
the
word
“nirodha”
is
referring
to.
And

of
course,
nirvāṇa
is
intriguing
and
elusive,
and
so
it
is
a
prime
candidate

for

popular and even scholarly fixation. Yet, as I have argued, it is not
the positive state of nirvāṇa that counts as the ultimate good according
to the Pāli Buddhist tradition, but it’s negative counterpart—the cessation

and elimination of suffering. In fact, nirvāṇa of either kind is valuable

only because it represents a very specific achievement—the utter
eradication of suffering. I’d wager that the Buddha himself would be just
as puzzled about any version of the Nirvāṇa View as the Dalai Lama was
about that bad joke.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลักคำสอนของพุทธศาสนาลัทธิมหายานในภายหลังของความว่างเปล่าและไม่มีตัวตนบอกเราที่มีมีในข้อเท็จจริงไม่ใช่หลักความแตกต่างระหว่างคนอื่น ๆและตนเอง หลักคำสอนของพระคาถายังบอกเราที่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับทุกอย่างอื่น ได้รับนี้ มันไม่ยากเกินไปเข้าใจทำไมบางคนอาจคิดว่า ชาวพุทธจะต้องเป็นหนึ่งด้วยทุกอย่างมันเป็นเรื่องง่ายเข้าใจทำไมนักวิชาการจะสนับสนุนบางส่วนรุ่นของมุมมอง Nirvāṇa Nirvāṇa จะปลดปล่อยขั้นสุดท้าย และดังนั้น มันต้องมีเป้าหมายพุทธสูงสุด ซึ่งหมายความ ว่า จะต้องมีพระพุทธศาสนาsummum bonum และอริยสัจสามแน่เหมือนว่ามันเป็นเรื่อง nirvāṇaและดังนั้นนั่นก็คือคงอะไรนะการคำ"nirodha"มีอ้างอิงถึงและของหลักสูตรnirvāṇaมีร่วมสมัยที่น่าและเข้าใจยากและดังนั้นมันมีมีนายกผู้สมัครสำหรับนิยม และแม้แต่วิชาการตรึง แต่ ฉันได้โต้เถียง มันไม่รัฐ nirvāṇa ที่นับเป็นสุดยอดดีตามบวกศาสนาพุทธ Pāli แต่มันเป็นคู่ค่าลบ — เลิกและการกำจัดทุกข์ ในความเป็นจริง nirvāṇa ชนิดใดมีคุณค่าเพราะมันแสดงถึงความสำเร็จที่เฉพาะเจาะจงมาก — การเปล่งเสียงขจัดความทุกข์ ฉันจะเดิมพันว่า พระตัวเองจะเป็นเพียงเป็นงงเกี่ยวกับมุมมอง Nirvāṇa เป็นดาไลลามะรุ่นใดก็ได้เกี่ยวกับคำตลกดี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หลักคำสอนทางพุทธศาสนาไม่ตนเองและลัทธิมหายานต่อมาของความว่างเปล่า
บอก
เรา
ว่า
มี
คือ
ใน
ความเป็นจริง
ไม่มี
จริยธรรม
ความแตกต่าง
ระหว่าง
คนอื่นและตัวเอง หลักคำสอนของการก่อกำเนิดขึ้นนอกจากนี้ยังบอกเราว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับทุกสิ่งทุกอย่าง ให้นี้ก็ไม่ยากเกินไปที่จะเข้าใจว่าทำไมบางคนอาจจะคิดว่าชาวพุทธจะต้องการที่จะเป็นหนึ่งที่มีทุกอย่าง. มันเป็นเพียงเรื่องง่ายที่จะเข้าใจว่าทำไมนักวิชาการจะรับรองบางรุ่นของนิพพานดู Nirvāṇaคือการปลดปล่อยสุดท้ายและดังนั้นจึงต้องมีเป้าหมายที่นับถือศาสนาพุทธที่ดีที่สุดซึ่งหมายความว่ามันจะต้องเป็นชาวพุทธซุม Bonum และความจริงที่โนเบิลที่สามดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องของ และแม้กระทั่งการตรึงวิชาการ ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ผมได้มันไม่ได้เป็นรัฐบวกนิพพานที่นับว่าเป็นสิ่งที่ดีที่ดีที่สุดตามประเพณีอุบาลี แต่เป็นเชิงลบคู่ที่เลิกสูบบุหรี่และการกำจัดของความทุกข์ทรมาน ในความเป็นจริงนิพพานชนิดทั้งที่มีคุณค่าเพียงเพราะมันแสดงให้เห็นถึงความสำเร็จที่มากที่สุดโดยเฉพาะการกำจัดของความทุกข์ทรมาน ฉันเดิมพันว่าพระพุทธเจ้าว่าตัวเองจะเป็นเพียงเป็นงงเกี่ยวกับรุ่นนิพพานดูใด ๆ ที่เป็นของดาไลลามะเป็นเกี่ยวกับที่ตลกร้าย