There aren’t…I don’t work in this w

There aren’t…

I don’t work in this way, with these references. I try to work like a normal person, like my mother for example, and I try to follow the needs of function and use: what does the place want, what does the place ask. It isn’t an academic work. These references upset me.

When you are in the planning phase, what is the first thing you do?

To feel, to think, to be careful… it’s nothing special, isn’t it? Just using common sense, to be bright, perceptive…

During the first planning stage, you think of the needs of the place and what it lacks. Then how does the planning evolve?

I don’t only think of the place: I visit it, because it’s a physical experience and all can be thought as being in the place.

In architecture, there’s always an underlying need. I think of the utilization: is what I do valuable? Do I like it? And what does it lack? I try to think and feel together the needs of function, use, and the peculiarity of the place. In the place physical appearance, when it’s observed, there is the whole history, because history shows in the world’s body, much more than in books. Also in books, certainly, but history, the memory, becomes narrative to be studied in university, where they need the book’s narration. But the true history, our families’ history, our people’s history, is here, and here, and there, and once again here, isn’t it? . So this is my work: to observe, and to understand what I see…or to try to understand.

In your work, emotion becomes memory. How is it possible to arouse the right emotion in those who live in architectural masterpieces, the wanted emotion connected to the remembrance that the architect would like us to feel in that specific place? I’m thinking especially of the residential house for the elderly in Masans…

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไม่มี...ฉันไม่ทำวิธีนี้ มีการอ้างอิงเหล่านี้ พยายามทำงานเหมือนคนปกติ เช่นแม่ของฉัน และฉันพยายามทำตามความต้องการของฟังก์ชัน และใช้: อะไรบ้างต้องการ สิ่งใดขอด้วย มันไม่ได้ทำการศึกษา อ้างอิงเหล่านี้อารมณ์เสียผมเมื่อคุณอยู่ในขั้นตอนวางแผน สิ่งแรกที่คุณทำคืออะไรใจ การคิด ระวัง...มันเป็นอะไรที่พิเศษ ไม่มัน เพียงใช้สามัญสำนึก สดใส ตาต่ำ...ในระหว่างการวางแผนระยะแรก คุณคิดว่า ของความต้องการของสถานที่และสิ่งที่มันขาด แล้ว อย่างไร? evolve วางแผนอย่าเพียงคิดว่า ของ: เยี่ยมชม เพราะมันเป็นประสบการณ์ที่มีอยู่จริง และทั้งหมดอาจถือได้ว่า เป็นสถานที่สถาปัตยกรรม มีเสมอต้องการเน้น ผมคิดว่า ใช้: คือฉันทำอะไรดี ฉันชอบมัน และที่ไม่ได้ขาด ฉันพยายามคิด และรู้สึกกันความต้องการของฟังก์ชัน ใช้ และหลุดของสถาน ในลักษณะทางกายภาพสถานที่ เมื่อได้สังเกต มีประวัติทั้งหมด เนื่องจากประวัติการแสดงในโลก มากมากกว่า ในหนังสือ นอกจากนี้ ในหนังสือ แน่นอน แต่ประวัติศาสตร์ หน่วยความจำ จะเล่าเรื่องเพื่อจะศึกษาในมหาวิทยาลัย ที่พวกเขาต้องการคำบรรยายของหนังสือ แต่ประวัติจริง ของครอบครัวของเราประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์ของคนเรา มี นี่ และที่นี่ และมี และอีกครั้งที่นี่ ไม่มัน ดังนั้นนี้เป็นงานของฉัน: สังเกต และเข้าใจสิ่งที่ฉันเห็น... หรือพยายามที่จะเข้าใจในการงาน อารมณ์เป็น หน่วยความจำ วิธีจะไปกระตุ้นขวาอารมณ์ในผู้ที่อาศัยอยู่ในสถาปัตยกรรมผลงานมาสเตอร์พีซทำ อารมณ์ต้องเชื่อมต่อกับรำลึกว่า สถาปนิกที่อยากไปในสถานที่เฉพาะหรือไม่ ฉันคิดของบ้านอยู่อาศัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้สูงอายุใน Masans ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีไม่ ... ผมไม่ได้ทำงานในลักษณะนี้มีการอ้างอิงเหล่านี้ ฉันพยายามที่จะทำงานเหมือนคนปกติเช่นเดียวกับแม่ของฉันเช่นและฉันพยายามที่จะทำตามความต้องการของฟังก์ชั่นและการใช้งาน: สถานที่สิ่งที่ไม่ต้องการสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นขอให้ มันไม่ได้เป็นงานวิชาการ การอ้างอิงเหล่านี้ไม่พอใจฉัน. เมื่อคุณอยู่ในขั้นตอนการวางแผนสิ่งที่เป็นสิ่งแรกที่คุณจะทำอย่างไรให้ความรู้สึกที่จะคิดว่าจะต้องระวัง ... มันไม่มีอะไรพิเศษไม่ได้หรือไม่ เพียงแค่ใช้สามัญสำนึกที่จะสดใสเข้าใจ ... ในระหว่างขั้นตอนการวางแผนก่อนที่คุณคิดว่าการตอบสนองความต้องการของสถานที่และสิ่งที่มันขาด แล้ววิธีการที่ไม่วางแผนพัฒนาผมไม่เพียง แต่คิดว่าสถานที่: ฉันเยี่ยมชมมันเพราะมันเป็นประสบการณ์ทางกายภาพและทุกคนสามารถจะคิดว่าอยู่ในสถานที่. ในสถาปัตยกรรมมีเสมอความจำเป็นพื้นฐาน ผมคิดว่าการใช้ประโยชน์: เป็นสิ่งที่ฉันทำที่มีคุณค่า? ฉันชอบที่มันได้หรือไม่ และสิ่งที่ขาดไม่ได้? ฉันพยายามที่จะคิดและความรู้สึกร่วมกันความต้องการของฟังก์ชั่นการใช้งานและความผิดปกติของสถานที่ ในสถานที่ลักษณะทางกายภาพที่เมื่อมีการตั้งข้อสังเกตมีประวัติศาสตร์เพราะประวัติศาสตร์แสดงให้เห็นว่าในร่างกายของโลกมากขึ้นกว่าในหนังสือ นอกจากนี้ในหนังสืออย่างแน่นอน แต่ประวัติศาสตร์หน่วยความจำที่จะกลายเป็นเรื่องเล่าที่จะได้รับการศึกษาในมหาวิทยาลัยที่พวกเขาต้องการคำบรรยายของหนังสือเล่มนี้ แต่ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงประวัติครอบครัวของเรา 'ประวัติศาสตร์คนของเราอยู่ที่นี่และที่นี่และมีและอีกครั้งที่นี่ไม่ได้หรือไม่ . ดังนั้นนี่คือการทำงานของฉัน. ที่จะสังเกตและเข้าใจสิ่งที่ฉันเห็น ... หรือจะพยายามที่จะเข้าใจในการทำงานของคุณจะกลายเป็นหน่วยความจำอารมณ์ความรู้สึก มันเป็นวิธีการที่เป็นไปได้ที่จะกระตุ้นอารมณ์ที่ถูกต้องในผู้ที่อาศัยอยู่ในผลงานชิ้นเอกสถาปัตยกรรมอารมณ์ที่ต้องการเชื่อมต่อกับความทรงจำที่สถาปนิกต้องการให้เรารู้สึกว่าในสถานที่เฉพาะที่? ฉันคิดว่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งบ้านที่อยู่อาศัยสำหรับผู้สูงอายุใน Masans ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

Thank you for the birthday party backwards.Thank you for the birthday party backwards.Thank you for the birthday party backwards.Thank you for the birthday party backwards.Thank you for the birthday party backwards.