This article is about the boiling p

This article is about the boiling point of liquids. For other uses, see Boiling point (disambiguation).
The boiling point of a substance is the temperature at which the vapor pressure of the liquid equals the pressure surrounding the liquid[1][2] and the liquid changes into a vapor.
The boiling point of a liquid varies depending upon the surrounding environmental pressure. A liquid in a partial vacuum has a lower boiling point than when that liquid is at atmospheric pressure. A liquid at high pressure has a higher boiling point than when that liquid is at atmospheric pressure. For a given pressure, different liquids boil at different temperatures.
The normal boiling point (also called the atmospheric boiling point or the atmospheric pressure boiling point) of a liquid is the special case in which the vapor pressure of the liquid equals the defined atmospheric pressure at sea level, 1 atmosphere.[3][4] At that temperature, the vapor pressure of the liquid becomes sufficient to overcome atmospheric pressure and allow bubbles of vapor to form inside the bulk of the liquid. The standard boiling point has been defined by IUPAC since 1982 as the temperature at which boiling occurs under a pressure of 1 bar.[5]
The heat of vaporization is the energy required to transform a given quantity (a mol, kg, pound, etc.) of a substance from a liquid into a gas at a given pressure (often atmospheric pressure).
Liquids may change to a vapor at temperatures below their boiling points through the process of evaporation. Evaporation is a surface phenomenon in which molecules located near the liquid's edge, not contained by enough liquid pressure on that side, escape into the surroundings as vapor. On the other hand, boiling is a process in which molecules anywhere in the liquid escape, resulting in the formation of vapor bubbles within the liquid.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทความนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับจุดเดือดของของเหลว สำหรับความหมายอื่นดูจุดเดือด (disambiguation).
จุดเดือดของสารเป็นอุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันรอบเหลว [1] [2] และการเปลี่ยนแปลงของเหลวเป็นไอ.
เดือด จุดของของเหลวแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับแรงกดดันด้านสิ่งแวดล้อมโดยรอบ ของเหลวในสูญญากาศบางส่วนมีจุดเดือดต่ำกว่าเมื่อของเหลวที่เป็นที่ความดันบรรยากาศ ของเหลวที่ความดันสูงมีจุดเดือดสูงกว่าเมื่อของเหลวที่เป็นที่ความดันบรรยากาศ สำหรับความดันได้รับของเหลวที่แตกต่างกันต้มที่อุณหภูมิที่แตกต่างกัน.
จุดเดือดปกติ (เรียกว่าจุดเดือดบรรยากาศหรือความดันบรรยากาศจุดเดือด) ของของเหลวเป็นกรณีพิเศษในการที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันบรรยากาศที่กำหนดไว้ ที่ระดับน้ำทะเล 1 บรรยากาศ. [3] [4] ที่อุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวกลายเป็นเพียงพอที่จะเอาชนะความดันบรรยากาศและอนุญาตให้ฟองอากาศของไอในรูปแบบภายในกลุ่มของของเหลว จุดเดือดมาตรฐานที่ได้รับการกำหนดโดย IUPAC ตั้งแต่ปี 1982 ในขณะที่อุณหภูมิที่เดือดเกิดขึ้นภายใต้ความดัน 1 บาร์. [5]
ความร้อนของการกลายเป็นไอเป็นพลังงานที่จำเป็นในการเปลี่ยนปริมาณที่กำหนด (โมล, กก., ปอนด์, ฯลฯ .) ของสารจากของเหลวเป็นก๊าซที่ความดันที่กำหนด (มักบรรยากาศความดัน).
ของเหลวอาจเปลี่ยนเป็นไอที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดของพวกเขาผ่านกระบวนการของการระเหย การระเหยเป็นปรากฏการณ์พื้นผิวที่โมเลกุลตั้งอยู่ใกล้กับขอบของของเหลวที่ไม่ได้มีอยู่โดยความดันของของเหลวเพียงพอในด้านที่หลบหนีเข้าไปในสภาพแวดล้อมที่เป็นไอ บนมืออื่น ๆ , เดือดเป็นกระบวนการที่โมเลกุลที่ใดก็ได้ในการหลบหนีของของเหลวที่มีผลในการก่อตัวของฟองไอของเหลวภายใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทความนี้เกี่ยวกับจุดเดือดของของเหลว สำหรับการใช้งานอื่น ๆ , เห็นจุดเดือด ( disambiguation ) .
จุดเดือดของสาร คือ อุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันรอบของเหลว [ 1 ] [ 2 ] และการเปลี่ยนแปลงของเหลวให้เป็นไอ .
จุดเดือดของของเหลวจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมรอบข้างกดดันของเหลวในสูญญากาศบางส่วนมีต่ำกว่าจุดเดือดมากกว่าเมื่อของเหลวที่ความดันบรรยากาศ ของเหลวที่ความดันสูง มีจุดเดือดสูงขึ้นกว่าเมื่อของเหลวที่ความดันบรรยากาศ ให้ความดันของเหลวที่แตกต่างกัน
ต้มที่อุณหภูมิต่าง ๆที่จุดเดือดปกติ ( เรียกว่าจุดเดือดความดันบรรยากาศหรือจุดเดือดของของเหลวเป็นกรณีพิเศษซึ่งความดันไอของของเหลวเท่ากับกำหนดความดันบรรยากาศระดับบรรยากาศทะเล 1 . [ 3 ] [ 4 ] ที่อุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวจะเพียงพอที่จะเอาชนะความดันบรรยากาศและไอน้ำ เพื่อให้ฟองอากาศแบบฟอร์มภายในกลุ่มของของเหลว มาตรฐานจุดเดือดได้นิยามโดยสากลตั้งแต่ปี 1982 เป็นอุณหภูมิที่จุดเดือดเกิดขึ้นภายใต้ความดัน 1 บาร์ [ 5 ]
ความร้อนแฝงของการระเหย คือ พลังงานที่ต้องใช้ในการแปลงให้ปริมาณ ( กระทรวงแรงงาน , กิโลกรัม , ปอนด์ , ฯลฯ) สารจากของเหลวกลายเป็นก๊าซที่ได้รับแรงดัน ( ความดันมักจะบรรยากาศ ) .
ของเหลวอาจเปลี่ยนเป็นไอที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดของพวกเขาผ่านกระบวนการของการระเหย การระเหยเป็นปรากฏการณ์ที่โมเลกุลพื้นผิวที่อยู่ใกล้ขอบของเหลว ไม่ อยู่ โดยความดันของของเหลวเพียงพอในด้าน หลบหนีเข้าไปในสภาพแวดล้อมที่เป็นไอน้ำ บนมืออื่น ๆต้ม คือกระบวนการที่โมเลกุลที่ใดก็ได้ในหนีน้ำ เป็นผลให้การสร้างของไอฟองอากาศภายในของเหลว