Art for art’s sake was born in the

Art for art’s sake was born in the nineteenth century and was primarily related to the Aesthetic and Decadent movements in England and France, with Walter Pater and his well-known disciple Oscar Wilde as its major proponents. In brief, the phrase asserts that the value of art is ultimately found in itself, in the creation of itself for its own sake. This is in stark contrast to what many have professed is the true purpose of art—to instruct the spectator and/or to impart a moral lesson. Art for art’s sake as a school of thought reacted against the severity of Victorian morality and propriety in the public space. It even dispensed with the philosophical idealism and grandeur of love that was the hallmark of much Romantic contemplation and poetry. Art for art’s sake subverted the proposed moral or didactic objective of art by creating art that was artificial in subject matter as well as medium. Instead of extolling the beauty of love and desire, and of even Nature herself, art for art’s sake (through aestheticism and decadence) revered the masks we wear, pleasured itself at the sight of the painted faces of prostitutes, worshiped the beauty of decay, and desired the blissful oblivion of death.
With this in mind, the questions here are those that the slogan itself raised well over a hundred years ago. Does art have a purpose beyond itself? Does art with an objective mar the beauty of the piece or even rob it of that beauty? If that beauty is separated from the artwork, is it still art? Is the purpose of art to be merely beautiful? Aesthetes and decadents such as myself would surely nod in assent to this question. Does that “beauty” have value enough in itself to validate the creative process and its productions? Or should art only instruct or yield a moral? Can art do both—be itself (beautiful) and convey a message? Should it? Should art serve government, even corporate, ideology and be used to spread propaganda? Should art serve religions as a mode of instilling their rigid dogma into the hearts

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศิลปะสำหรับ sake ของศิลปะที่เกิดในศตวรรษ และหลักเกี่ยวกับการย้ายสุนทรียะและ Decadent ในอังกฤษและฝรั่งเศส Walter Pater และสาวกของเขารู้จักไวลด์ Oscar เป็น proponents สำคัญ สังเขป วลียืนยันว่า ค่าของศิลปะสุดพบในตัวเอง ในการสร้างของตัวเองสำหรับ sake ของตัวเอง นี้เป็นความแตกต่างสิ้นเชิงกับสิ่งที่หลายคนมี professed มีวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของศิลปะ — การแข่งขันแนะนำ หรือสอนบทเรียนทางศีลธรรม ศิลปะสำหรับ sake ของศิลปะโรงเรียนคิดเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นกับความรุนแรงของวิคตอเรียนศีลธรรมและสมณสารูปในพื้นที่สาธารณะ แม้คำ idealism ปรัชญาและศิลปะของความรักที่มีจุดเด่นของการพักผ่อนที่โรแมนติกและบทกวีมาก ศิลปะสำหรับ sake ของศิลปะ subverted วัตถุประสงค์เสนอของคุณธรรม หรือพลวัตของศิลปะ โดยการสร้างงานศิลปะที่ประดิษฐ์ในเรื่องสื่อ แทนที่จะ extolling ความงาม ของความรักและความปรารถนา และแม้กระทั่งธรรมชาติตัวเอง ศิลปะสำหรับ sake ของศิลปะ (ผ่าน aestheticism และสุขา) สักการะมาสก์ที่เราสวมใส่ pleasured เองที่เห็นใบหน้าทาสีของโสเภณี ก็ความสวยงามของผุ และต้องให้อภัยความสุขของชีวิตนี้ในจิตใจ คำถามที่นี่มีที่สโลแกนตัวเองขึ้นมามากกว่าหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา ศิลปะมีวัตถุประสงค์นอกเหนือจากตัวเองหรือไม่ ไม่ศิลปะ มีวัตถุประสงค์มี.ค.ความสวยงามของชิ้นส่วน หรือแม้กระทั่งปล้นของความงามที่ ถ้าแยกงานศิลปะที่สวยงาม เป็นศิลปะยัง คือวัตถุประสงค์ของศิลปะเป็นเพียงสวยงาม Aesthetes และ decadents เช่นตัวเองจะก็พยักหน้ากับคำถามนี้ "งาม" ที่มีค่าพอในการตรวจสอบกระบวนการสร้างสรรค์และการผลิตของตัวเอง หรือควรศิลปะเฉพาะแนะนำศีลธรรมกับการผลตอบแทนหรือไม่ ศิลปะสามารถทำทั้งสองอย่าง — เป็นตัวเอง (สวยงาม) และถ่ายทอดข้อความหรือไม่ ควรหรือไม่ ควรศิลปะบริการรัฐบาล อุดมการณ์ขององค์กรแม้ และใช้ในการแพร่กระจายโฆษณาชวนเชื่อ ควรศิลปะใช้ศาสนาเป็นโหมดหลักของแข็งปลูกฝังลงในหัวใจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ศิลปะเป็นประโยชน์ก็เกิดในศตวรรษที่สิบเก้าและได้รับการที่เกี่ยวข้องเป็นหลักในการเคลื่อนไหวและความงาม Decadent ในอังกฤษและฝรั่งเศสกับวอลเตอร์บิดาและศิษย์ที่รู้จักกันดีของเขา Oscar Wilde เป็นผู้เสนอรายใหญ่ ในช่วงสั้น ๆ คำพูดที่อ้างว่ามูลค่าของศิลปะที่พบในท้ายที่สุดในตัวเองในการสร้างตัวเองเพื่อประโยชน์ของตัวเอง นี้เป็นในทางตรงกันข้ามกับสิ่งที่หลายคนยอมรับว่าเป็นวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของศิลปะที่จะสั่งให้ผู้ชมและ / หรือที่จะบอกเป็นบทเรียนทางศีลธรรม ศิลปะเป็นประโยชน์ในฐานะที่เป็นโรงเรียนของความคิดมีปฏิกิริยาตอบสนองกับความรุนแรงของศีลธรรมวิคตอเรียและความเหมาะสมในพื้นที่สาธารณะ มันจ่ายแม้จะมีอุดมการณ์ปรัชญาและความยิ่งใหญ่ของความรักที่เป็นจุดเด่นของการทำสมาธิโรแมนติกมากและบทกวี ศิลปะเป็นประโยชน์ของล้มเลิกเสนอวัตถุประสงค์ศีลธรรมหรือการสอนศิลปะโดยการสร้างงานศิลปะที่เป็นเทียมในเรื่องเช่นเดียวกับสื่อ แทนการช็อปความงามของความรักและความปรารถนาและแม้แต่ธรรมชาติตัวเองศิลปะเพื่อศิลปะ (ผ่านสุนทรียศาสตร์และความเสื่อมโทรม) เคารพหน้ากากที่เราสวมใส่ pleasured ตัวเองที่สายตาของใบหน้าวาดของผู้หญิงที่บูชาความงามของการสลายตัว, และต้องการการให้อภัยความสุขของการเสียชีวิต.
กับในใจ, คำถามที่นี่เป็นคนที่สโลแกนของตัวเองยกกันมาเป็นร้อย ๆ ปีที่ผ่านมา ไม่ได้มีวัตถุประสงค์ศิลปะเกินกว่าตัวเองหรือไม่? ไม่ศิลปะมีวัตถุประสงค์ทำลายความงามของชิ้นหรือแม้กระทั่งการปล้นของความงามที่? หากความงามที่ถูกแยกออกจากงานศิลปะก็ยังคงเป็นศิลปะ? วัตถุประสงค์ของงานศิลปะที่จะสวยงามเพียง? aesthetes และ decadents เช่นตัวเองก็จะพยักหน้าในการยอมรับสำหรับคำถามนี้ ไม่ว่า "ความงาม" มีค่ามากพอในตัวเองในการตรวจสอบกระบวนการความคิดสร้างสรรค์และการผลิตของตนหรือไม่ หรืองานศิลปะควรสั่งหรือผลผลิตทางศีลธรรม? ศิลปะสามารถทำทั้งสองจะเป็นตัวเอง (สวย) และถ่ายทอดข้อความหรือไม่? ควรหรือไม่ ศิลปะควรทำหน้าที่ของรัฐบาลแม้อุดมการณ์ขององค์กรและนำมาใช้ในการแพร่กระจายการโฆษณาชวนเชื่อ? ควรทำหน้าที่ศาสนาศิลปะเป็นรูปแบบของการปลูกฝังความเชื่อแข็งของพวกเขาเข้าไปอยู่ในหัวใจของ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ศิลปะเพื่อเกิดในศตวรรษที่สิบเก้า และเป็นหลักที่เกี่ยวข้องกับการเสื่อมของอังกฤษและฝรั่งเศส กับ วอลเตอร์ พ่อกับศิษย์ที่มีชื่อเสียงของเขา ออสการ์ ไวลด์ เป็นผู้สนับสนุนหลักของ สังเขป วลี ยืนยันว่าคุณค่าของศิลปะสุดพบตัวเองในการสร้างของตัวเองเพื่อประโยชน์ของตัวเองนี้เป็นในทางตรงกันข้ามสิ้นเชิงกับอะไรหลายอย่าง ได้ยอมรับว่าเป็นวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของศิลปะให้ชม และ / หรือ การถ่ายทอดบทเรียนทางศีลธรรม ศิลปะเพื่อศิลปะเป็นโรงเรียนของความคิดมีปฏิกิริยาต่อความรุนแรงของวิคตอเรีย คุณธรรมและความถูกต้องในพื้นที่สาธารณะมันจ่ายด้วยอุดมคติ ปรัชญา และบารมีแห่งความรัก ที่เป็นจุดเด่นของโรแมนติกมากสมาธิและบทกวี ศิลปะเพื่อนำเสนอคำสอนทางศีลธรรมหรือ subverted วัตถุประสงค์ของศิลปะโดยการสร้างงานศิลปะที่ถูกประดิษฐ์ในเรื่องเช่นกันเป็นขนาดกลาง แทนที่จะ extolling ความงามของความรักและความปรารถนา และแม้แต่ธรรมชาติตัวเองศิลปะเพื่อศิลปะ ( ผ่านทางลัทธิสุนทรียนิยมและความเสื่อมโทรม ) เคารพหน้ากากที่เราใส่ pleasured นั้นเองที่สายตาของทาสีใบหน้าของโสเภณี บูชาความงามของการสลายตัวและเกิดความสุขความตายที่ต้องการ .
กับนี้ในใจ คำถามที่นี่คือที่สโลแกนตัวเองเลี้ยงได้ดีกว่าร้อยปี ที่แล้ว มีศิลปะมีวัตถุประสงค์ที่นอกเหนือจากตัวเองมีศิลปะมีวัตถุประสงค์เพื่อความสวยงามของชิ้นงาน หรือแม้แต่การปล้นของความงามนั้น ถ้าความงามที่แยกจากงานศิลปะ ยังอยู่ปะ ? เป็นวัตถุประสงค์ของศิลปะเป็นเพียงสวยงาม และ aesthetes decadents เช่นตัวเองจะพยักหน้าเห็นด้วยในคำถามนี้ แปลว่า " ความงาม " มีมูลค่าเพียงพอในตัวเองที่จะตรวจสอบกระบวนการที่สร้างสรรค์และการผลิตของหรือควรศิลปะเท่านั้น สั่งหรือผลผลิตทางศีลธรรม ? สามารถทำได้ทั้งศิลปะจะตัวเอง ( สวย ) และถ่ายทอดข้อความ มันควรหรือ ควรศิลปะรับใช้รัฐบาล แม้แต่องค์กร อุดมการณ์ และถูกใช้ไปในการโฆษณา ควรใช้เป็นโหมดของศิลปะศาสนาปลูกฝังความเชื่อของพวกเขาเป็นหัวใจแข็ง