The last sound Peter heard before h

The last sound Peter heard before he was quite alone were the mermaids retiring one by one to their bedchambers under the sea. He was too far away to hear their doors shut; but every door in the coral caves where they live rings a tiny bell when it opens or closes (as in all the nicest houses on the mainland), and he heard the bells.
Steadily the waters rose till they were nibbling at his feet; and to pass the time until they made their final gulp, he watched the only thing on the lagoon. He thought it was a piece of floating paper, perhaps part of the kite, and wondered idly how long it would take to drift ashore.
Presently he noticed as an odd thing that it was undoubtedly out upon the lagoon with some definite purpose, for it was fighting the tide, and sometimes winning; and when it won, Peter, always sympathetic to the weaker side, could not help clapping; it was such a gallant piece of paper.
It was not really a piece of paper; it was the Never bird, making desperate efforts to reach Peter on the nest. By working her wings, in a way she had learned since the nest fell into the water, she was able to some extent to guide her strange craft, but by the time Peter recognised her she was very exhausted. She had come to save him, to give him her nest, though there were eggs in it. I rather wonder at the bird, for though he had been nice to her, he had also sometimes tormented her. I can suppose only that, like Mrs. Darling and the rest of them, she was melted because he had all his first teeth.
She called out to him what she had come for, and he called out to her what she was doing there; but of course neither of them understood the other's language. In fanciful stories people can talk to the birds freely, and I wish for the moment I could pretend that this were such a story, and say that Peter replied intelligently to the Never bird; but truth is best, and I want to tell you only what really happened. Well, not only could they not understand each other, but they forgot their manners.
"I—want—you—to—get—into—the—nest," the bird called, speaking as slowly and distinctly as possible, "and—then—you—can—drift—ashore, but—I—am—too—tired—to—bring—it—any—nearer—so—you—must—try to—swim—to—it."
"What are you quacking about?" Peter answered. "Why don't you let the nest drift as usual?"
"I—want—you—" the bird said, and repeated it all over.
Then Peter tried slow and distinct.
"What—are—you—quacking—about?" and so on.
The Never bird became irritated; they have very short tempers.
"You dunderheaded little jay," she screamed, "Why don't you do as I tell you?"
Peter felt that she was calling him names, and at a venture he retorted hotly:
"So are you!"
Then rather curiously they both snapped out the same remark:
"Shut up!"
"Shut up!"
Nevertheless the bird was determined to save him if she could, and by one last mighty effort she propelled the nest against the rock. Then up she flew; deserting her eggs, so as to make her meaning clear.
Then at last he understood, and clutched the nest and waved his thanks to the bird as she fluttered overhead. It was not to receive his thanks, however, that she hung there in the sky; it was not even to watch him get into the nest; it was to see what he did with her eggs.
There were two large white eggs, and Peter lifted them up and reflected. The bird covered her face with her wings, so as not to see the last of them; but she could not help peeping between the feathers.
I forget whether I have told you that there was a stave on the rock, driven into it by some buccaneers of long ago to mark the site of buried treasure. The children had discovered the glittering hoard, and when in a mischievous mood used to fling showers of moidores, diamonds, pearls and pieces of eight to the gulls, who pounced upon them for food, and then flew away, raging at the scurvy trick that had been played upon them. The stave was still there, and on it Starkey had hung his hat, a deep tarpaulin, watertight, with a broad brim. Peter put the eggs into this hat and set it on the lagoon. It floated beautifully.
The Never bird saw at once what he was up to, and screamed her admiration of him; and, alas, Peter crowed his agreement with her. Then he got into the nest, reared the stave in it as a mast, and hung up his shirt for a sail. At the same moment the bird fluttered down upon the hat and once more sat snugly on her eggs. She drifted in one direction, and he was borne off in another, both cheering.
Of course when Peter landed he beached his barque [small ship, actually the Never Bird's nest in this particular case in point] in a place where the bird would easily find it; but the hat was such a great success that she abandoned the nest. It drifted about till it went to pieces, and often Starkey came to the shore of the lagoon, and with many bitter feelings watched the bird sitting on his hat. As we shall not see her again, it may be worth mentioning here that all Never birds now build in that shape of nest, with a broad brim on which the youngsters take an airing.
Great were the rejoicings when Peter reached the home under the ground almost as soon as Wendy, who had been carried hither and thither by the kite. Every boy had adventures to tell; but perhaps the biggest adventure of all was that they were several hours late for bed. This so inflated them that they did various dodgy things to get staying up still longer, such as demanding bandages; but Wendy, though glorying in having them all home again safe and sound, was scandalised by the lateness of the hour, and cried, "To bed, to bed," in a voice that had to be obeyed. Next day, however, she was awfully tender, and gave out bandages to every one, and they played till bed-time at limping about and carrying their arms in slings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปีเตอร์เสียงสุดท้ายได้ยินก่อนที่เขาคนเดียวค่อนข้างถูกเมอร์เมดส์ออกหนึ่งโดยหนึ่งเพื่อ bedchambers ของพวกเขาภายใต้ท้องทะเล เขามีไกลเกินไปฟังประตูของพวกเขาปิด แต่ทุกประตูในปะการังถ้ำที่พวกเขาอาศัยอยู่แหวนระฆังเล็ก ๆ เมื่อเปิด หรือปิด (ในทั้งหมดน่ารักบ้านบนแผ่นดินใหญ่), และเขาได้ยินระฆังลำน้ำกุหลาบจนพวกเขาได้ nibbling ที่เท้าของเขา และผ่านการเวลาจนกระทั่งพวกเขาทำ gulp ขั้นสุดท้ายของพวกเขา เขาดูสิ่งเดียวบนทะเลสาบ เขาคิดว่า มันคือกระดาษลอย อาจจะ เป็นส่วนหนึ่งของว่าว และสงสัยว่า ระยะเปล่า ๆ มันจะใช้เวลาลอยน้ำขึ้นฝั่งปัจจุบันเขาสังเกตเห็นเป็นสิ่งแปลกก็ไม่ต้องสงสัยออกเมื่อลากูนด้วยวัตถุประสงค์บางอย่างแน่นอน มันเป็นต่อสู้น้ำ และบางครั้ง ชนะ และเมื่อมันชนะ ปีเตอร์ เห็นอกเห็นใจเสมอกับด้านแข็งแกร่ง ไม่ปรบมือ เช่น gallant ชิ้นส่วนของกระดาษได้ไม่จริง ๆ ชิ้นส่วนของกระดาษ นกไม่เคย ความหมดหวังถึงปีเตอร์ในรังได้ โดยปีกของเธอ ในทาง เธอได้เรียนรู้ตั้งแต่รังตกในน้ำ เธอได้บ้างเพื่อแนะนำยานของเธอ แต่ โดยปีเตอร์ยังเธอเวลา เธอเหนื่อยมาก เธอมาเพื่อบันทึกเขา ให้เขารังของเธอ แม้ว่ามีไข่อยู่ใน ผมค่อนข้างสงสัยที่นก สำหรับว่าที่เคยดีกับเธอ เขามีบางครั้งยังทรมานเธอ ฉันสามารถสมมติเท่านั้นว่า เช่นนางดาร์ลิงและส่วนเหลือของพวกเขา เธอถูกหลอมเพราะมีฟันครั้งแรกของเขาเธอเรียกเขาว่าเธอมา และเขาเรียกเธอว่าเธอได้ทำอะไรมี แต่แน่นอนพวกเขาไม่เข้าใจภาษาอื่น ๆ ของ ในเรื่องราวของ fanciful คนสามารถพูดคุยกับนกได้อย่างอิสระ และฉันต้องการในขณะที่ฉันสามารถทำเป็นเรื่องดังกล่าว และพูดว่าปีเตอร์ตอบกลับอย่างชาญฉลาดไม่นก แต่ความจริงสุด และอยากจะบอกเพียง ว่าจริง ๆ เกิดอะไรขึ้น ดี ไม่เพียงแต่อาจจะไม่เข้าใจกัน แต่พวกเขาลืมมารยาทของพวกเขา"ฉัน — ต้อง — คุณ — การ — รับ — เป็น — — รัง, " นกเรียกว่า พูดช้า และอย่างเห็นได้ชัดที่สุด, " และ — แล้ว — คุณ — สามารถ — ดริฟท์ — ตาย แต่ — ฉัน — กำลัง — เกินไป — เหนื่อย — การ — นำ — มัน — ใด ๆ — เอื้อม — เพื่อ — คุณ — ต้อง — พยายาม — ว่ายน้ำ — การ — มันได้""บ้างคุณ quacking เกี่ยวกับ" ปีเตอร์ตอบ "ทำไมไม่คุณให้ดริฟท์รังตามปกติหรือไม่""ฉัน – ต้อง – คุณ — " นกกล่าวว่า และซ้ำทั้งหมดกว่าแล้ว ปีเตอร์พยายามช้า และหมด"อะไรกันมี — คุณ — quacking — เกี่ยวกับ? " และนกไม่ได้เคือง มี tempers สั้นมาก"คุณเจน้อย dunderheaded, " เธอกรีดร้อง "ทำไมคุณไม่เป็นฉันบอกคุณ"ปีเตอร์รู้สึกว่า เธอถูกเรียกเขาชื่อ และที่บริษัทร่วมทุน เขาโต้ว่า hotly:"ดังนั้นคุณ"แล้ว แต่ curiously ทั้งคู่จัดชิดออกหมายเหตุเดียวกัน:"หยุดพูด""หยุดพูด"อย่างไรก็ตาม นกที่ถูกกำหนดเพื่อบันทึกเขาถ้าเธอสามารถ และ โดยความพยายามอันยิ่งใหญ่สุดท้ายหนึ่ง เธอจากรังกับร็อค แล้วค่าที่เธอบิน ไข่ของเธอ เพื่อให้ความหมายของเธอล้างที่กระจัดกระจายหนีหายไปแล้วในที่สุดเขา เข้าใจ คลัตช์รัง และ waved ของเขา ด้วยนกเป็นนาง fluttered ค่าใช้จ่ายในการ ก็ไม่ต้องได้รับการขอบคุณของเขา อย่างไรก็ตาม ที่เธอแขวนมีฟ้า ไม่ได้ดูเขาเข้ารัง ได้เห็นสิ่งที่เขาไม่ มีไข่ของเธอมีไข่ขาวสองขนาดใหญ่ และปีเตอร์ยกพวกเขาขึ้น และผล นกปกคลุมใบหน้าของเธอ มีปีกของเธอ เพื่อไม่ให้ดูสุดท้ายของพวกเขา แต่เธอไม่สามารถช่วย peeping ระหว่างการขนลืมว่า บอกคุณว่า มี stave บนหิน ขับเคลื่อนลงไป โดยบาง buccaneers ของนานเพื่อทำเครื่องหมายไซต์ของสมบัติฝังอยู่ เด็กพบมุมดวง และในอารมณ์แก่นแก้วที่ใช้ในการพุ่งน้ำ moidores เพชร ไข่มุก และชิ้นส่วนของแปดกุล ที่ pounced สำหรับอาหารแขก บินไป โกรธที่โรคลักปิดลักเปิดในเคล็ดลับที่มีการเล่นเมื่อพวกเขา Stave ยังมี และมัน Starkey ได้แขวนหมวกของเขา เชือกลึก น้ำ มีขอบกว้าง ปีเตอร์วางไข่ในหาดใหญ่นี้ และตั้งบนทะเลสาบ มันลอยอย่างสวยงามนกไม่เคยเห็นที่เขามีถึง และกรีดร้องของเธอชื่นชมของเขา ก อนิจจา ปีเตอร์ crowed ข้อตกลงของเขากับเธอ เขาได้เข้ารัง ผลิตภัณฑ์ stave มันเป็นเสาเป็น แล้วแขวนค่าเสื้อของเขาสำหรับเซล ในขณะเดียวกัน นก fluttered ลงเมื่อหมวก และอีกครั้งนั่งแน่นเพียงบนไข่ของเธอ เธอลอยในทิศทางหนึ่ง และเขาถูกเก็บในอีก เชียร์ทั้งสองแน่นอนเมื่อปีเตอร์ที่ดิน เขา beached เขา barque [เรือเล็ก จริงไม่เคยรังนกในจุดนี้ในกรณีเฉพาะ] ในที่นกจะได้พบว่า แต่หมวก ดังกล่าวประสบความสำเร็จว่า เธอละทิ้งรัง มันลอยเกี่ยวกับจนมันไปชิ้น และมัก Starkey มายังชายฝั่งของทะเลสาบ และ มีความรู้สึกขมมากดูนกนั่งอยู่บนหมวกของเขา เราจะไม่เห็นเธออีก มันอาจน่ากล่าวถึงที่นี่ว่า ทั้งหมดไม่เคยนกตอนนี้สร้างรูปที่รัง มีขอบกว้างที่ซึ่งเยาวชนที่จะเป็นอีกรายการที่ออกอากาศดีได้ rejoicings เมื่อปีเตอร์ถึงบ้านใต้ดินเกือบทันทีเวนดี้ ที่มีการดำเนิน hither และ thither โดยว่าว เด็กทุกคนได้ผจญภัยบอก แต่บางทีการผจญภัยที่ใหญ่ที่สุดของทั้งหมด ที่พวกเขาอยู่หลายชั่วโมงสำหรับการนอน นี้จึงสูงเกินจริงนั้นพวกเขาได้สิ่งต่าง ๆ ทำเลที่ได้อาบน้ำขึ้นยังอีกต่อไป เช่นความต้องการใช้ผ้าพันแผล แต่เวนดี้ แม้ว่า glorying มีทั้งหมดที่หน้าแรกอีกครั้งปลอดภัยและเสียง scandalised โดย lateness ของชั่วโมง และ ร้อง "ไปที่เตียง นอน ในเสียงที่ได้จะเชื่อฟัง วันถัดไป ไร เธอถูกชะมัดชำระเงิน และให้ใช้ผ้าพันแผลทุกหนึ่ง และพวกเขาเล่นจนถึงเวลานอน ที่ limping เกี่ยวกับการถือครองแผ่นดินของพวกเขาใน slings

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เสียงที่ผ่านมาปีเตอร์ได้ยินมาก่อนเขาเป็นคนเดียวค่อนข้างนางเงือกได้เกษียณตัวเองหนึ่งโดยหนึ่งของพวกเขา bedchambers ใต้ทะเล เขาเป็นคนที่อยู่ห่างไกลเกินไปที่จะได้ยินเสียงปิดประตูของพวกเขา; แต่ประตูในถ้ำปะการังทุกที่พวกเขาอยู่แหวนระฆังเล็ก ๆ เมื่อเปิดหรือปิด (ในขณะที่ทุกบ้านที่ดีที่สุดบนแผ่นดินใหญ่) และเขาได้ยินเสียงระฆัง.
อย่างต่อเนื่องน้ำเพิ่มขึ้นจนกว่าเขาจะถูกกัดที่เท้าของเขา; และให้เวลาผ่านไปจนกว่าพวกเขาจะทำอึกสุดท้ายของพวกเขาที่เขาเฝ้ามองสิ่งเดียวในทะเลสาบ เขาคิดว่ามันเป็นชิ้นส่วนของกระดาษลอยอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของการเล่นว่าวและสงสัยอย่างเกียจคร้านว่าจะใช้เวลานานที่จะลอยขึ้นฝั่ง.
ปัจจุบันเขาสังเกตเห็นว่าเป็นสิ่งที่แปลกว่ามันเป็นไม่ต้องสงสัยออกไปลากูนโดยมีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนบางอย่างสำหรับมัน คือการต่อสู้กับน้ำขึ้นน้ำลงและบางครั้งชนะ; และเมื่อมันได้รับรางวัลปีเตอร์เสมอเห็นใจด้านอ่อนแอไม่สามารถช่วยตบมือ; มันเป็นเช่นชิ้นส่วนของกระดาษที่กล้าหาญ.
มันไม่ได้จริงๆชิ้นส่วนของกระดาษ; มันเป็นนกที่ไม่เคยทำให้ความพยายามที่หมดหวังที่จะไปถึงปีเตอร์ในรัง โดยการทำงานปีกของเธอในทางที่เธอได้เรียนรู้ตั้งแต่รังตกลงไปในน้ำเธอก็สามารถที่จะมีขอบเขตที่จะแนะนำงานฝีมือแปลกของเธอ แต่เมื่อถึงเวลาปีเตอร์ได้รับการยอมรับว่าเธอเหนื่อยมาก เธอจะมาช่วยเขาให้เขารังของเธอแม้ว่าจะมีไข่อยู่ในนั้น ผมค่อนข้างสงสัยที่นกสำหรับแม้ว่าเขาจะได้รับความสุขกับเธอเขาได้บางครั้งก็ทรมานของเธอ ฉันจะคิดเพียงว่าเหมือนนางดาร์ลิ่งและส่วนที่เหลือของพวกเขาเธอก็ละลายเพราะเขามีฟันซี่แรกของเขาทั้งหมด.
เธอเรียกออกไปเขาสิ่งที่เธอได้มาและเขาเรียกว่าออกมาให้เธอสิ่งที่เธอกำลังทำอะไรอยู่ที่นั่น แต่แน่นอนพวกเขาไม่เข้าใจภาษาอื่น ๆ ในเรื่องเพ้อฝันคนสามารถพูดคุยกับนกได้อย่างอิสระและฉันหวังว่าสำหรับช่วงเวลาที่ฉันจะแกล้งทำเป็นว่าครั้งนี้มีเรื่องดังกล่าวและบอกว่าปีเตอร์ตอบอย่างชาญฉลาดเพื่อให้นกไม่เคย; แต่ความจริงก็คือสิ่งที่ดีที่สุดและผมอยากจะบอกคุณสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ ดีไม่เพียง แต่พวกเขาไม่สามารถเข้าใจกัน แต่พวกเขาลืมมารยาทของพวกเขา.
"ฉันต้องการคุณที่จะได้รับลงในรัง" นกที่เรียกว่าการพูดช้าและชัดเจนที่สุด "and- แล้วที่คุณสามารถ-ลอย-ขึ้นฝั่ง แต่-I-นมากเกินไปเหนื่อยที่จะนำมันใกล้ใด ๆ ดังนั้นคุณต้องพยายามที่จะว่ายน้ำไปมัน. "
"สิ่งที่คุณมี Quacking เกี่ยวกับ? " ปีเตอร์ตอบ "ทำไมคุณไม่ให้ลอยรังตามปกติ?"
"ฉันต้องการ-you-" นกกล่าวและทำซ้ำมันทั้งหมด.
แล้วปีเตอร์พยายามที่ช้าและที่แตกต่างกัน.
"สิ่งที่มีความที่คุณ quacking เกี่ยวกับ? " . และอื่น ๆ
นกไม่เคยกลายเป็นหงุดหงิด; พวกเขามีอารมณ์ที่สั้นมาก.
"คุณเจย์ dunderheaded เล็ก ๆ น้อย ๆ " เธอกรีดร้อง "ทำไมคุณไม่ทำตามที่ฉันบอกคุณ?"
ปีเตอร์รู้สึกว่าเธอได้รับการเรียกชื่อเขาและที่เขาร่วมกันอย่างถึงพริกถึงขิงโต้:
"ดังนั้นที่คุณ "
แล้วค่อนข้างอยากรู้อยากเห็นพวกเขาทั้งสองออกหมดคำพูดเดียวกัน:
"หุบปาก"
"หุบปาก!"
แต่นกก็ตัดสินใจที่จะช่วยเขาถ้าเธอทำได้และโดยหนึ่งในความพยายามที่ยิ่งใหญ่สุดท้ายที่เธอขับเคลื่อนรังกับร็อค จากนั้นเธอก็บินขึ้น; ทิ้งไข่ของเธอเพื่อที่จะทำให้ความหมายของเธอที่ชัดเจน.
แล้วที่สุดท้ายที่เขาเข้าใจและกำรังและโบกมือขอบคุณนกขณะที่เธอเบาโผบินเหนือศีรษะ มันไม่ได้จะได้รับการขอบคุณของเขา แต่ที่เธอแขวนอยู่ในท้องฟ้า มันก็ไม่ได้ดูเขาได้รับในรัง; มันก็จะเห็นสิ่งที่เขาทำกับไข่ของเธอ.
มีสองไข่สีขาวขนาดใหญ่ได้และปีเตอร์ยกพวกเขาและสะท้อนให้เห็นถึง นกปกคลุมใบหน้าของเธอมีปีกของเธอเพื่อที่จะไม่ได้เห็นเป็นครั้งสุดท้ายของพวกเขา; แต่เธอก็ไม่สามารถช่วยแอบระหว่างขน.
ฉันลืมว่าเราได้บอกท่านว่ามีขั้นบันไดบนก้อนหิน, ขับรถเข้าไปได้โดยบางส่วนของไฮเวย์มานานแล้วที่จะทำเครื่องหมายที่ตั้งของสมบัติที่ถูกฝัง เด็กได้ค้นพบสะสมระยิบระยับและเมื่ออยู่ในอารมณ์ซุกซนใช้ในการอาบน้ำพุ่งของ moidores, เพชร, ไข่มุกและชิ้นส่วนของแปดถึงนกนางนวลที่กระโจนเข้าใส่พวกเขาสำหรับอาหารและจากนั้นก็บินไปโกรธที่เคล็ดลับที่เลือดออกตามไรฟัน ได้รับการเล่นกับพวกเขา ขั้นบันไดก็ยังคงมีและมันสตาร์กี้ได้แขวนหมวกของเขา, ผ้าใบกันน้ำลึกน้ำที่มีปีกกว้าง ปีเตอร์ใส่ไข่ลงไปในหมวกนี้และวางมันลงบนทะเลสาบ . มันลอยสวยงาม
นกไม่เคยเห็นในครั้งเดียวสิ่งที่เขาเป็นถึงและชื่นชมเธอกรีดร้องของเขา; และอนิจจาปีเตอร์แออัดข้อตกลงของเขากับเธอ จากนั้นเขาได้เข้ารังเลี้ยงขั้นบันไดในนั้นเป็นเสาและแขวนเสื้อของเขาสำหรับการแล่นเรือ ในขณะเดียวกันนกเบาโผบินลงบนหมวกและอีกครั้งนั่งอย่างอบอุ่นในไข่ของเธอ เธอลอยไปในทิศทางหนึ่งและเขาถูกพัดพาออกไปในอีกทั้งกองเชียร์.
แน่นอนเมื่อปีเตอร์ที่ดินเขาเกยตื้นเรือสำเภาของเขา [เรือขนาดเล็กจริงรังนกไม่ในกรณีนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจุด] ในสถานที่ที่นกจะได้อย่างง่ายดาย พบว่ามัน; แต่หมวกเป็นเช่นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่เธอทอดทิ้งรัง มันเกี่ยวกับการลอยจนไปเป็นชิ้น ๆ และมักจะสตาร์กี้มาถึงชายฝั่งของทะเลสาบและมีความรู้สึกขมจำนวนมากเฝ้าดูนกนั่งอยู่บนหมวกของเขา ในขณะที่เราจะไม่เห็นเธออีกครั้งมันอาจจะเป็นมูลค่าการกล่าวขวัญว่าทั้งหมดนี่นกไม่เคยในขณะนี้สร้างในรูปของรังที่มีปีกกว้างที่เยาวชนใช้เวลาตาก.
มหาราชเป็น rejoicings เมื่อปีเตอร์ถึงบ้านภายใต้พื้นดิน เกือบจะทันทีที่เวนดี้ที่ได้รับการดำเนินการที่นี่และที่นั่นโดยว่าว เด็กทุกคนมีการผจญภัยที่จะบอก; แต่บางทีการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งหมดคือว่าพวกเขาเป็นเวลาหลายชั่วโมงในช่วงปลายเตียง นี้สูงเกินจริงเพื่อให้พวกเขาว่าพวกเขาทำสิ่งที่หลบต่างๆจะได้รับการเข้าพักเพิ่มขึ้นยังคงอีกต่อไปเช่นผ้าพันแผลเรียกร้อง; แต่เวนดี้ แต่ชื่นชมยินดีในการมีพวกเขากลับบ้านทั้งหมดอีกครั้งปลอดภัยและเสียงได้รับการเสื่อมเสียจากความล่าช้าของชั่วโมงและร้องว่า "เตียงนอน" ในเสียงที่จะต้องเชื่อฟัง วันถัดไป แต่เธอก็ซื้อชะมัดและผ้าพันแผลให้ออกไปทุกคนและพวกเขาเล่นจนถึงเวลานอนที่เกี่ยวกับการคลานและถือแขนของพวกเขาในสลิง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปีเตอร์ได้ยินเสียงสุดท้ายก่อนที่เขาจะค่อนข้างโดดเดี่ยว เป็นนางเงือกอีกหนึ่งโดยหนึ่งของพวกเขา bedchambers ภายใต้ทะเล เขาอยู่ไกลเกินไปที่จะได้ยินเสียงประตูปิด แต่ทุกประตูที่พวกเขาอาศัยอยู่ในปะการังถ้ำระฆังเล็ก ๆเมื่อมันเปิดหรือปิด ( เช่นในทั้งหมดที่เมืองไทยบ้านบนแผ่นดินใหญ่ ) และเขาได้ยินเสียงระฆัง .
อย่างต่อเนื่องน้ำกุหลาบจน nibbling ที่เท้าของเขาและผ่านเวลา จนทำให้อึกสุดท้าย เขามองดูสิ่งเดียวในทะเลสาบ เขาคิดว่ามันเป็นชิ้นส่วนของกระดาษที่ลอย บางทีส่วนหนึ่งของว่าวและสงสัยเฉยๆได้ ต้องใช้เวลานานเท่าใดที่จะลอยไปขึ้นฝั่ง
ปัจจุบันเขาสังเกตเห็นเป็นสิ่งที่แปลกว่ามันต้องออกตามทะเลสาบที่มีจุดประสงค์บางอย่างแน่นอน เพราะมันสู้กับกระแสน้ำ และบางครั้งชนะ ;และเมื่อมันชนะ ปีเตอร์ ก็สงสารจุดอ่อนไม่สามารถช่วยปรบมือ ; มันเป็นเช่นชิ้นส่วนที่กล้าหาญของกระดาษ .
มันไม่ได้จริงๆชิ้นส่วนของกระดาษ มันไม่เคยนกความพยายามหมดหวังที่จะถึงปีเตอร์ในรัง โดยการทำงานปีกของเธอในทางที่เธอได้เรียนรู้ตั้งแต่รังตกลงไปในน้ำ เธอสามารถที่จะมีขอบเขตที่จะแนะนำเรือแปลกๆของเธอแต่ตอนนั้นปีเตอร์ยอมรับเธอเหนื่อยมากๆ เธอมาเพื่อช่วยเขา เพื่อให้เขาได้รังของเธอ แม้ว่ามีไข่อยู่ในนั้น ผมค่อนข้างสงสัย นก ถึงแม้เขาเคยทำดีกับเธอ เขาก็ทรมานเธอ ฉันคิดว่าแค่นั้น เหมือนคุณนายที่รักและส่วนที่เหลือของพวกเขาเธอละลายเพราะเขามีฟันก่อน
ทั้งหมดของเขาหล่อนเรียกเขาว่าเธอมาหา เขาตะโกนเรียกเธอ ว่าเธอทำอะไรที่นั่น แต่แน่นอนพวกเขาไม่ได้เข้าใจอื่น ๆของภาษา ในจินตนาการเรื่องราวผู้คนสามารถพูดคุยกับนกได้อย่างอิสระ และหวังว่าตอนนี้ผมจะแกล้งทำเป็นว่าเรื่องนี้เป็น เรื่องราว และบอกว่า ปีเตอร์ตอบอย่างชาญฉลาดเพื่อไม่เคยนก แต่ความจริงเป็นดีที่สุดและฉันต้องการที่จะบอกคุณสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ ดี , ไม่เพียง แต่พวกเขาอาจไม่เข้าใจกัน แต่พวกเขาลืมมารยาทของพวกเขา .
" i-want-you-to-get-into-the-nest " นกโทรมา พูดช้า และชัดที่สุด " และจากนั้นคุณสามารถล่องลอยมา but-i-am-too-tired-to-bring-it-any-nearer-so-you-must-try ว่ายน้ำ . "
" นายแควกเกี่ยวกับ ?" ปีเตอร์ตอบ " . ทำไมคุณไม่ปล่อยให้รังลอยเป็นปกติ ?
" i-want-you - " นก กล่าว และย้ำให้ทั่ว .
แล้วปีเตอร์พยายามช้าและชัดเจน .
" นายแควกเกี่ยวกับ ? และ
ไม่เคยนกกลายเป็นคนฉุนเฉียว เขาไม่สั้นมาก .
" คุณ dunderheaded น้อย เจย์ " เธอร้อง " ทำไมคุณไม่ทำตามที่ผมบอกคุณ ?
ปีเตอร์รู้สึกว่าเธอถูกเรียก เขาชื่อและในกิจการที่เขาโต้กลับอย่างรุนแรง :
" คุณ ! "
แล้วค่อนข้างซอกแซกทั้งสอง snapped ออกหมายเหตุเดียวกัน :
" หุบปาก ! "
" หุบปาก ! "
แต่นกตั้งใจจะช่วยเขา ถ้าเธอทำได้ และสุดท้ายเธออย่างมากมายความพยายามขับเคลื่อนรังกับหิน แล้วเธอก็บิน ; ทิ้งไข่ของเธอเพื่อให้ความหมายของเธอชัดเจน .
แล้วสุดท้ายเขาก็เข้าใจและ กุมรังและโบกมือขอบคุณของเขากับนกเธอขึ้นเหนือศีรษะ มันไม่ได้รับการขอบคุณเขา แต่ที่เธอแขวนไว้บนท้องฟ้า มันไม่ได้ดูเค้า เข้ารัง มันคือการเห็นสิ่งที่เขาทำ กับไข่ของเธอ
มี 2 ฟองสีขาวขนาดใหญ่ และปีเตอร์ ยกเขาขึ้นและสะท้อนกลับ นกปกคลุมใบหน้าของเธอด้วยปีกของเธอ เพื่อไม่ให้เห็นเป็นครั้งสุดท้ายของพวกเขาแต่เธอไม่สามารถช่วยแอบดูระหว่างขน .
ผมลืมว่าผมบอกคุณว่ามีขั้นบันไดบนหิน ขับเข้าไปจากไฮเวย์มานานกับมาร์คเว็บไซต์ของฝังสมบัติ เด็กได้พบกักตุนอร่าม และเมื่ออยู่ในอารมณ์ซนเคยเหวี่ยงตกจาก moidores เพชร ไข่มุก และชิ้นของแปดกับนกนางนวลที่ถูกสกิล เมื่อกินแล้วบินออกไป , โกรธที่เลือดออกตามไรฟัน เคล็ดลับที่ได้เล่นกับพวกเขา ชั้นก็ยังคงมี และมัน สตาร์กี้ ได้แขวนหมวกของเขาลึก Tarpaulin กันน้ำ มีขอบกว้าง ปีเตอร์เอาไข่ใส่หมวกนี้และตั้งบนทะเลสาบ มันลอยอย่างสวยงาม
ไม่เคยนกเห็นได้ทันทีว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และร้องชมเชยเธอ เขา และ อนิจจาปีเตอร์ความแออัดข้อตกลงของเขากับเธอ จากนั้นเขาก็เข้าไปในรังเลี้ยงชั้นในเป็นเสา และแขวนเสื้อเรือใบ ในช่วงเวลาเดียวกันนกเบาลงบนหมวก และเมื่อขึ้นนั่งอย่างอบอุ่นกับไข่ของเธอ เธอล่องลอยไปในทิศทางหนึ่ง และเขาถูกหามออกไป อีกทั้งกองเชียร์
แน่นอนเมื่อปีเตอร์มาถึงเขา beached ของเขาก้านต่อดอก [ เล็กเรือที่จริงไม่เคยรังนกในกรณีนี้โดยเฉพาะในจุดในที่ๆนกจะพบมันได้อย่างง่ายดาย แต่หมวกใหญ่เช่นความสำเร็จที่เธอทิ้งรัง ก็ติดจนคลั่ง และมักจะ สตาร์กี้ มาถึงชายฝั่งของทะเลสาบ และด้วยความรู้สึกขมขื่นมากเฝ้าดูนกนั่งอยู่บนหมวกของเขา เราก็จะไม่ได้เจอเธออีกมันอาจจะมีมูลค่าการกล่าวขวัญที่นี่ที่ทุกคนไม่เคยนกตอนนี้สร้างในที่รูปร่างของรัง พร้อมด้วยปีกกว้างที่เยาวชนใช้ออกอากาศ .
ที่ดีเป็น rejoicings เมื่อปีเตอร์มาถึงบ้านใต้พื้นดินเกือบจะทันทีที่เวนดี้ ที่ถูกกวาดต้อนมาอยู่ด้วยและว่าว เด็กทุกคนมีการผจญภัยที่จะบอก ;แต่บางทีที่ใหญ่ที่สุดของทั้งหมดคือการที่พวกเขาผจญภัยหลายชั่วโมงไปที่เตียง นี้เพื่อให้พอง ที่พวกเขาทำเรื่องต่างๆให้อยู่ยังยาว เช่นต้องการผ้าพันแผล แต่เวนดี้ แต่ชื่นชมยินดีในมีพวกเขาทั้งหมดกลับมาปลอดภัยและเสียง scandalised โดย ดึกมากแล้ว และก็ร้องว่า " นอน , เตียง , " ในเสียงที่ได้เป็น เชื่อฟัง . วันถัดไปอย่างไรก็ตาม เธออ่อนโยนมากๆ และให้ใช้ผ้าพันแผลเพื่อทุกคน และพวกเขาเล่นจนเตียงเวลาที่เดินกระเผลกและแบกแขนลิง