http://rolsi.uiowa.edu/editorialboa

http://rolsi.uiowa.edu/editorialboard/images/Philipsen_G.jpgB. Ethnography of Communication: Our key method for today’s readings is Ethnography of Communication. This method stems largely from the work of Gerry Philipsen, based on the prior work by Dell Hymes. Hymes, a sociologist, began looking at how groups used communication specifically. Philipsen got his doctorate under Hymes and began incorporating his approach full-scale, first to look specifically at speech (the “ethnography of speaking”), but later applied also to silence and use of nonverbal communication, hence the broader name, the Ethnography of Communication. Hymes has actually developed a theory surrounding this method, called Speech Codes Theory. Here is another link by a class where students summarize and do projects specifically using this theory.

ETHNOGRAPHY

Ethnography is alternately both a research methodology and a way of writing up research. Some say that the methodology itself is observation, with varying roles of participation by the observer (from strict observer to participant observation, in which the observer is also participating in the activities). Frequently the observation will be followed up with interviews, in which the researcher verifies conclusions drawn from observation. In this sense, the research is observation, and the write-up, or report of the research, is an ethnography. However, ethnography is not simply observing—it might also include document analysis, interviews of people in the social setting, and other methods, such as conversation analysis. For our purposes, ethnography will be considered to be the detailed observation of a society--a holistic analysis and description of a society. Hammersley and Atkinson (1983) state:

For us ethnography (or participant observation, a cognate term) is simply one social research method, albeit a somewhat useful one, drawing as it does on a wide range of sources of information. The ethnographer participates, overtly or covertly, in people's daily lives for an extended period of time, watching what happens, listening to what is said, asking questions; in fact collecting whatever data are available to throw light on the issues with which he or she is concerned. (p. 2)

Purpose: Ethnography has its roots in anthropology, in the early work of Branislow Malinowski (Conquergood, 1991). It is used frequently in both anthropology and sociology today. More recent discussion of ethnography frequently looks to the work of Clifford Geertz, Dell Hymes, and others. Hecht (class notes) in his discussion of interpretive theory (see Tools for Research II) notes that much of interpretive theory is based on Geertz' Cultural Approach, in which "the researcher seeks to described the surface level artifacts and events, and then figure out the deeper levels of meaning by 'peeling' back the layers of meaning" (referring to Geertz' notion of "onion peeling"). Hammersley and Atkinson (1983) take the reader through the steps involved in doing ethnographic research and writing up the report (see also van Maanen, Wolcott, 1990).

Ethnography of Communication: Several scholars have borrowed from concepts of ethnography to look at communication specifically. Thus, Philipsen (1989) bases his work on the assumption of communicative meaning: "In general, interlocutors establish, through their actions and interpretations of actions, a sense of shared meaning, such that interlocutors orient to each other and each other's acts as if they expressed a common sense" (p. 258). He goes on to say that interlocutors (or, if we can use Conquergood's metaphor, social actors), coordinate their actions; communicative meanings are "created and the particular patterns of conduct that are enacted vary across communities" (p. 259). These communities of communicative resources are cultures. Thus, he defines culture as a "historically transmitted system of symbols, meanings, premises, routines, and rules" (p. 259).

Philipsen’s Propositions of Speech Codes Theory (1989)

For our purposes, we nearly need a summary of the theory as a whole—specifically that communicative action is specific to each group. That is, each group creates a set of resources for the people within that group for when, how, and to whom to communicate. People “coordinate” their meaning, but that meaning is specific to a culture. (Organizational researchers, such as Putnam, Pacanowski, and O’Donnell-Trujillo apply this principle even to the level of an organizational culture!)

Many ethnographers of communication use Dell Hymes' descriptive framework to research and present their findings. This framework (Hymes, 1972), is intended to be used to look at any naturally occurring speech to discover the rules for speaking (modes of speaking, topics, message forms within particular settings and activities). The key elements [SPEAKING] are:

Scene: physical setting where talk occurs, cultural definition of the scene

Participants: the actors in the scene and their role relationships

http://www.gitsiegirl.com/wp-content/uploads/2006/05/lost_handshake.jpgEnds: the purpose(s), outcomes, goals of talk

Act Sequence: the relationship between what is said and how it is said

Key: the tone, manner, or spirit in which the talk [or silence] occurs

Instrumentalities: particular channel, language, dialect speech variety of the talk

Norms: normative aspect of interaction; normative aspect of the interpretation of talk

Genre: the cultural category of talk (e.g., insults, compliments, apologies)

Examples of Ethnography of Communication

Typically, a single study will not walk through each of these, but will use the ones that are most relevant. For example, if we wanted to look at shaking hands, we could start at the “genre”—shaking hands as a sign of showing friendship (e.g., flipping someone off might be an insult or a gesture of camaraderie). We could then find out who shakes hands in a culture (participants), the scene (only upon first meeting, or do you always shake people’s hands when you see them again. Hmmm. ‘Hi Mom! Glad to be home (hand shake).” “Hey, dude, whassup” (handshake). . . No, I don’t think so.

We could determine why people shake hands, the “key” or tone (for example, in the flipping off example, one might flip a stranger (participant) off in traffic or at a grocery story (scene), following either a traffic goof-up or someone saying something rude to begin with (act sequence). Here the key would be tense, uncomfortable, angry. But if you are at a game and your buddy flips you off, the tone could be “joking,” “light,” etc. The instrumentalities are the channel. Thus, if we take a larger “genre” of camaraderie behaviors, these could be verbal or nonverbal. The norms dictate the expected rules for how to shake hands (not a wimpy shake, not too firm, not too long, and don’t milk the other person’s fingers!).

Carbaugh (1994) goes on to list three areas of interest to the student of cultural communication:

1. Cultural Models of Personhood: What does it mean to be a (good) Osage Indian, a good Anglo American, a good ISU Greek member?

2. Communication: How is communication accomplished? What are the logic patterns, forms of talk (e.g., metaphor, word usages, analogies, argument styles), meanings, and rules.

3. Emotional Expression: As an example of the above, what are the "display rules" of when and how emotion should be displayed.

Note that these three intersect with one another. That is, emotional expression has certain meanings. In some cultures, to be a "real man" means not showing certain emotions, or to be a real "x" might mean showing emotions in certain ways. It is within this framework that our readings for today fit. The two readings from the MN&F reader are both from students who got their doctorates under Dr. Philipsen and are now professors at different universities.

ETHNOGRAPHY

Ethnography is alternately both a research methodology and a way of writing up research. Some say that the methodology itself is observation, with varying roles of participation by the observer (from strict observer to participant observation, in which the observer is also participating in the activities). Frequently the observation will be followed up with interviews, in which the researcher verifies conclusions drawn from observation. In this sense, the research is observation, and the write-up, or report of the research, is an ethnography. However, ethnography is not simply observing—it might also include document analysis, interviews of people in the social setting, and other methods, such as conversation analysis. For our purposes, ethnography will be considered to be the detailed observation of a society--a holistic analysis and description of a society. Hammersley and Atkinson (1983) state:

For us ethnography (or participant observation, a cognate term) is simply one social research method, albeit a somewhat useful one, drawing as it does on a wide range of sources of information. The ethnographer participates, overtly or covertly, in people's daily lives for an extended period of time, watching what happens, listening to what is said, asking questions; in fact collecting whatever data are available to throw light on the issues with which he or she is concerned. (p. 2)

Purpose: Ethnography has its roots in anthropology, in the early work of Branislow Malinowski (Conquergood, 1991). It is used frequently in both anthropology and sociology today. More recent discussion of ethnography frequently looks to the work of Clifford Geertz, Dell Hymes, and others. Hecht (class notes) in his discussion of interpretive theory (see Tools for Research II) notes that much of interpretive theory is based on Geertz' Cultural Approach, in which "the researcher seeks to described the surface level artifacts and events, and then figure out the deeper levels of meaning by 'peeling' back the layers of meaning" (referring to Geertz' notion of "onion peeling"). Hammersley and Atkinson (1983) take the reader through the steps involved in doing ethnographic research and writing up the report (see also van Maanen, Wolcott, 1990).

Ethnography of Communication: Several scholars have borrowed from concepts of ethnography to look at communication specifically. Thus, Philipsen (1989) bases his work on the assumption of communicative meaning: "In general, interlocutors establish, through their actions and interpretations of actions, a sense of shared meaning, such that interlocutors orient to each other and each other's acts as if they expressed a common sense" (p. 258). He goes on to say that interlocutors (or, if we can use Conquergood's metaphor, social actors), coordinate their actions; communicative meanings are "created and the particular patterns of conduct that are enacted vary across communities" (p. 259). These communities of communicative resources are cultures. Thus, he defines culture as a "historically transmitted system of symbols, meanings, premises, routines, and rules" (p. 259).

Philipsen’s Propositions of Speech Codes Theory (1989)

For our purposes, we nearly need a summary of the theory as a whole—specifically that communicative action is specific to each group. That is, each group creates a set of resources for the people within that group for when, how, and to whom to communicate. People “coordinate” their meaning, but that meaning is specific to a culture. (Organizational researchers, such as Putnam, Pacanowski, and O’Donnell-Trujillo apply this principle even to the level of an organizational culture!)

Many ethnographers of communication use Dell Hymes' descriptive framework to research and present their findings. This framework (Hymes, 1972), is intended to be used to look at any naturally occurring speech to discover the rules for speaking (modes of speaking, topics, message forms within particular settings and activities). The key elements [SPEAKING] are:

Scene: physical setting where talk occurs, cultural definition of the scene

Participants: the actors in the scene and their role relationships

http://www.gitsiegirl.com/wp-content/uploads/2006/05/lost_handshake.jpgEnds: the purpose(s), outcomes, goals of talk

Act Sequence: the relationship between what is said and how it is said

Key: the tone, manner, or spirit in which the talk [or silence] occurs

Instrumentalities: particular channel, language, dialect speech variety of the talk

Norms: normative aspect of interaction; normative aspect of the interpretation of talk

Genre: the cultural category of talk (e.g., insults, compliments, apologies)

Examples of Ethnography of Communication

Typically, a single study will not walk through each of these, but will use the ones that are most relevant. For example, if we wanted to look at shaking hands, we could start at the “genre”—shaking hands as a sign of showing friendship (e.g., flipping someone off might be an insult or a gesture of camaraderie). We could then find out who shakes hands in a culture (participants), the scene (only upon first meeting, or do you always shake people’s hands when you see them again. Hmmm. ‘Hi Mom! Glad to be home (hand shake).” “Hey, dude, whassup” (handshake). . . No, I don’t think so.

We could determine why people shake hands, the “key” or tone (for example, in the flipping off example, one might flip a stranger (participant) off in traffic or at a grocery story (scene), following either a traffic goof-up or someone saying something rude to begin with (act sequence). Here the key would be tense, uncomfortable, angry. But if you are at a game and your buddy flips you off, the tone could be “joking,” “light,” etc. The instrumentalities are the channel. Thus, if we take a larger “genre” of camaraderie behaviors, these could be verbal or nonverbal. The norms dictate the expected rules for how to shake hands (not a wimpy shake, not too firm, not too long, and don’t milk the other person’s fingers!).

Carbaugh (1994) goes on to list three areas of interest to the student of cultural communication:

1. Cultural Models of Personhood: What does it mean to be a (good) Osage Indian, a good Anglo American, a good ISU Greek member?

2. Communication: How is communication accomplished? What are the logic patterns, forms of talk (e.g., metaphor, word usages, analogies, argument styles), meanings, and rules.

3. Emotional Expression: As an example of the above, what are the "display rules" of when and how emotion should be displayed.

Note that these three intersect with one another. That is, emotional expression has certain meanings. In some cultures, to be a "real man" means not showing certain emotions, or to be a real "x" might mean showing emotions in certain ways. It is within this framework that our readings for today fit. The two readings from the MN&F reader are both from students who got their doctorates under Dr. Philipsen and are now professors at different universities.

0/5000

จาก: -

เป็น: -

ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]

คัดลอก!

http://rolsi.uiowa.edu/editorialboard/images/Philipsen_G.jpgB. ชาติพันธุ์วรรณนาการสื่อสาร: ชาติพันธุ์วรรณนาการสื่อสารเป็นวิธีการหลักของเราในวันนี้อ่าน วิธีการนี้มาส่วนใหญ่จากการทำงานของเจอร์รี่ Philipsen จากงานก่อนหน้านี้ โดย Dell Hymes Hymes เป็น sociologist เริ่มมองว่ากลุ่มใช้สื่อสารโดยเฉพาะ Philipsen มีเอกของเขาภายใต้ Hymes และเริ่มเพจก่อนวิธีการของเขาอย่างเต็มรูปแบบ ดูโดยเฉพาะเสียง ("ชาติพันธุ์วรรณนาพูด"), แต่ภายหลังใช้ยังเงียบ และใช้อวัจนภาษา จึงกว้างขึ้นชื่อ ชาติพันธุ์วรรณนาสื่อสาร Hymes ได้พัฒนาทฤษฎีที่รอบนี้เรียกวิธีการ ทฤษฎีรหัสเสียงจริง นี่คือลิงค์อื่นตามชั้นเรียนที่นักเรียนสรุป และทำโครงการที่ใช้ทฤษฎีนี้โดยเฉพาะ ชาติพันธุ์วรรณนาชาติพันธุ์วรรณนาเป็นมาระหว่างวิจัยทั้งสองวิธีและวิธีการเขียนค่าวิจัย บางคนบอกว่า วิธีตัวเองสังเกต มีบทบาทแตกต่างกันของการเข้าร่วมโดยดิออบเซิร์ฟเวอร์ (จากนักการเข้มงวดกับผู้เข้าร่วมการสังเกต การดิออบเซิร์ฟเวอร์ยังเข้าร่วมในกิจกรรม) มักจะตามค่าการสังเกตกับการสัมภาษณ์ การที่นักวิจัยตรวจสอบบทสรุปที่วาดจากการสังเกต ในนี้รู้สึก การวิจัยจะสังเกต และข้อ หรือรายงานการวิจัย มีการชาติพันธุ์วรรณนา อย่างไรก็ตาม ชาติพันธุ์วรรณนาคือไม่เพียงแค่สังเกตซึ่งอาจมีการวิเคราะห์เอกสาร การสัมภาษณ์คนในการตั้งค่าทางสังคม และวิธีการอื่น ๆ เช่นสนทนาวิเคราะห์ได้ สำหรับวัตถุประสงค์ของเรา จะถือชาติพันธุ์วรรณนาจะ สังเกตรายละเอียดของสังคม - การวิเคราะห์แบบองค์รวมและคำอธิบายของสังคม Hammersley และอันดับ (1983) สถานะ:เกี่ยวกับชาติพันธุ์วรรณนา (หรือสังเกตผู้เรียน คำ cognate) เป็นเพียงหนึ่งในวิธีการวิจัยสังคม แม้ว่าหนึ่งค่อนข้างมีประโยชน์ วาดภาพเหมือนไม่บนแหล่งข้อมูลที่หลากหลาย Ethnographer การมีส่วนร่วม overtly หรือ ประสงค์ ในชีวิตประจำวันของผู้คนเป็นระยะเวลานานของเวลา ดูสิ่งที่เกิดขึ้น ฟังจะพูด ถามคำถาม ในความเป็นจริงเก็บรวบรวมข้อมูลสิ่งมีโยนไฟในเรื่องที่เขาหรือเธอเป็นห่วง (p. 2)วัตถุประสงค์: ชาติพันธุ์วรรณนามีรากของมันในมานุษยวิทยา งานแรก ๆ ของ Branislow Malinowski (Conquergood, 1991) จะใช้บ่อยในมานุษยวิทยาและสังคมวิทยาวันนี้นั้น สนทนาล่าสุดของชาติพันธุ์วรรณนาบ่อยดูไปคลิฟฟอร์ด Geertz, Dell Hymes และอื่น ๆ Hecht (หมายเหตุคลา) ในการสนทนาของ interpretive ทฤษฎีของเขา (ดูเครื่องมือสำหรับงานวิจัย II) หมายเหตุที่มากของ interpretive ทฤษฎียึด Geertz' วิธีวัฒนธรรม ในที่ "นักวิจัยพยายามอธิบายวัตถุที่ระดับพื้นผิวและเหตุการณ์ และรูปออกมาในระดับลึกของความหมายโดยการ 'ลอก' กลับชั้นของความหมาย" (อ้างถึง Geertz' แนวคิดของ "ปอกหัวหอม") Hammersley และอันดับ (1983) จะอ่านผ่านขั้นตอนต่าง ๆ เกี่ยวข้องในการทำวิจัย ethnographic และเขียนค่ารายงาน (ดู van Maanen, Wolcott, 1990)ชาติพันธุ์วรรณนาของการสื่อสาร: นักวิชาการหลายได้ยืมมาจากแนวคิดของชาติพันธุ์วรรณนาตาสื่อสารโดยเฉพาะการ ดังนั้น Philipsen (1989) ฐานงานของเขาในความหมายที่สื่อสาร: "ทั่วไป interlocutors สร้าง ผ่านการดำเนินการและตีความการกระทำ ความหมายใช้ร่วมกัน เช่นที่ interlocutors โอเรียนท์การกระทำของกันและกันว่าพวกเขาแสดงความรู้สึกร่วม" (p. 258) เขาเข้าไปใน interlocutors ที่พูด (หรือ ถ้าเราสามารถใช้เทียบของ Conquergood สังคมนักแสดง), ประสานงานการดำเนินการ มีความหมายหลัก "สร้าง และรูปแบบเฉพาะของที่มีตราที่แตกต่างกันชุมชน" (p. 259) ชุมชนทรัพยากรสื่อสารเหล่านี้มีวัฒนธรรม ดังนั้น เขากำหนดวัฒนธรรมเป็น "อดีตนำส่งระบบสัญลักษณ์ ความหมาย สถานที่ งานประจำ และกฎ" (p. 259)ของ Philipsen กับข้อเสนอของทฤษฎีรหัสเสียง (1989)สำหรับวัตถุประสงค์ของเรา เราเกือบต้องสรุปทฤษฎีทั้งหมดโดยเฉพาะที่ดำเนินการสื่อสารโดยเฉพาะแต่ละกลุ่ม นั่นคือ แต่ละกลุ่มสร้างชุดของทรัพยากรสำหรับคนภายในกลุ่มนั้นเมื่อ วิธี และ เพื่อที่การสื่อสาร คน "ประสานงาน" ความหมายของพวกเขา แต่ว่าความหมายโดยเฉพาะวัฒนธรรมการ (นักวิจัยองค์กร เช่น Putnam, Pacanowski และทรูจิ ลโล่ O'Donnell กับหลักการนี้แม้ระดับของวัฒนธรรมองค์กร) หลาย ethnographers การสื่อสารใช้ของ Dell Hymes อธิบายกรอบการวิจัย และนำเสนอผลการวิจัยของพวกเขา กรอบนี้ (Hymes, 1972), มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการดูคำพูดใด ๆ เกิดขึ้นตามธรรมชาติได้แต่พูด (วิธีการพูด หัวข้อ ข้อความแบบฟอร์มการตั้งค่าเฉพาะและกิจกรรม) มีองค์ประกอบสำคัญ [พูด]:ฉาก: การตั้งค่าทางกายภาพที่พูดเกิดขึ้น นิยามวัฒนธรรมของฉากเข้าร่วม: นักแสดงในฉากและบทบาทความสัมพันธ์http://www.gitsiegirl.com/wp-content/uploads/2006/05/lost_handshake.jpgEnds: purpose(s) ผลลัพธ์ เป้าหมายของการพูดคุยลำดับพระราชบัญญัติ: ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งกล่าวและว่ากล่าว คีย์: เสียง ลักษณะ การวิญญาณเกิดพูดคุย [หรือเงียบ]Instrumentalities: ช่องทางโดยเฉพาะ ภาษา ภาษาพูดหลากหลายพูดคุยบรรทัดฐาน: ด้าน normative โต้ตอบ การตีความของการพูดคุยด้าน normativeประเภท: วัฒนธรรมประเภทของการพูดคุย (เช่น ดูหมิ่น ชมเชย โทษ)ตัวอย่างของชาติพันธุ์วรรณนาของการสื่อสารโดยทั่วไป การศึกษาเดียวจะไม่เดินผ่านแต่ละเหล่านี้ แต่จะใช้คนที่มีมากที่สุด ตัวอย่าง ถ้าเราอยากดูมือสั่น เราอาจเริ่มต้นที่ "ประเภท" ตัวสั่นมือเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงมิตรภาพ (เช่น พลิกผู้ออกอาจเป็นการดูถูกหรือรูปแบบของการล่า) ได้ เราสามารถแล้วหาที่ปั่นมือในวัฒนธรรม (ร่วม), ฉาก (เฉพาะเมื่อมีการประชุมครั้งแรก หรือทำคุณจะจับประชาชนมือเมื่อคุณเห็นพวกเขาอีกด้วย Hmmm. ' สวัสดี แม่ ด (มือสั่น) บ้าน " "Hey เพื่อน whassup" (handshake) ไม่ ฉันไม่คิดว่า นั้นเราสามารถกำหนดทำไมคนจับมือ "คีย์" หรือเสียง (เช่น ในการพลิกปิดอย่าง หนึ่งอาจพลิกเป็นคนแปลกหน้า (ผู้เรียน) ปิดจราจร หรือ ในเรื่องร้านขายของชำ (ฉาก), ต่อสายท่องของการจราจรหรือคนพูดอะไรหยาบจะเริ่มต้นด้วย (ลำดับพระราชบัญญัติ) ได้ นี่คีย์จะตึงเครียด อึดอัด โกรธ แต่ถ้าคุณอยู่ในเกม และเพื่อนของคุณพลิกคุณปิด เสียงอาจ "หยอกล้อ ฯลฯ "แสง Instrumentalities ที่มีช่อง ดังนั้น ถ้าเราใช้ขนาดใหญ่ "ประเภท" ของพฤติกรรมล่า อาจเป็นด้วยวาจา หรือ nonverbal บรรทัดฐานบอกกฎที่คาดไว้สำหรับการจับมือ (ไม่เป็น wimpy สั่น ไม่ ยืนยัน ไม่นาน และอย่านมนิ้วมือของผู้อื่น) Carbaugh (1994) ไปบนพื้นที่รายการสามสนใจศึกษาวัฒนธรรมการสื่อสาร:1. วัฒนธรรมแบบ Personhood: มันหมายถึง อะไรต้อง การ (ดี) Osage อินเดีย การดีอังกฤษอเมริกัน สมาชิกกรีกอินน์แอมส์ดี2. สื่อสาร: การสื่อสารได้หรือไม่ อะไรคือรูปแบบตรรกะ รูปแบบของการพูด (เช่น เทียบ ประเพณีคำ analogies ลักษณะอาร์กิวเมนต์), ความหมาย และกฎ3. อารมณ์นิพจน์: ตามตัวอย่างข้างต้น และมีอะไร "แสดงกฎ" เมื่อไรควรจะแสดงอารมณ์โปรดสังเกตว่า ทั้งสามอินกัน นั่นคือ นิพจน์ทางอารมณ์มีความหมายบางอย่าง ในบางวัฒนธรรม เป็น "คนจริง " หมายถึง ไม่แสดงอารมณ์บาง หรือจะเป็นจริง "x" อาจหมายถึง การแสดงอารมณ์ในบางวิธี ได้ภายในกรอบนี้เราอ่านในวันนี้พอดี อ่านสองจากอ่าน MN และ F มีทั้งจากนักเรียนที่มี doctorates ของพวกเขาภายใต้ดร. Philipsen และตอนนี้เป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยต่าง ๆ

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]

คัดลอก!

http://rolsi.uiowa.edu/editorialboard/images/Philipsen_G.jpgB ชาติพันธุ์ของการสื่อสาร: วิธีการสำคัญของเราสำหรับการอ่านในวันนี้เป็นชาติพันธุ์ของการสื่อสาร วิธีการนี้เกิดขึ้นส่วนใหญ่มาจากการทำงานของเจอร์รี่ Philipsen บนพื้นฐานของการทำงานก่อนโดย Dell Hymes Hymes สังคมวิทยาที่เริ่มมองหาวิธีการที่ใช้ในการสื่อสารกลุ่มเฉพาะ Philipsen ได้ปริญญาเอกของเขาภายใต้ Hymes และเริ่มการผสมผสานวิธีการของเขาเต็มรูปแบบครั้งแรกที่จะดูเฉพาะคำพูด (ที่ "กลุ่มชาติพันธุ์ของการพูด") แต่ต่อมาก็ยังใช้ความเงียบและการใช้งานของการสื่อสารอวัจนภาษาดังนั้นชื่อที่กว้างขึ้นชาติพันธุ์วรรณนาของ การสื่อสาร Hymes จริงได้มีการพัฒนาทฤษฎีรอบวิธีการนี้เรียกว่าการพูดทฤษฎีรหัส นี่คือลิงค์อื่นโดยชั้นที่นักเรียนสรุปและทำโครงการเฉพาะการใช้ทฤษฎีนี้ก. วรรณนาชาติพันธุ์วรรณนาจะสลับกันทั้งสองวิธีการวิจัยและวิธีการเขียนขึ้นการวิจัย บางคนบอกว่าวิธีการที่ตัวเองเป็นที่สังเกตที่แตกต่างกับบทบาทการมีส่วนร่วมโดยการสังเกตการณ์ (จากผู้สังเกตการณ์อย่างเข้มงวดเพื่อร่วมสังเกตการณ์ซึ่งผู้สังเกตการณ์ยังมีส่วนร่วมในกิจกรรม) ที่พบบ่อยสังเกตจะตามมาด้วยการสัมภาษณ์ซึ่งนักวิจัยตรวจสอบข้อสรุปมาจากการสังเกต ในแง่นี้การวิจัยคือการสังเกตและเขียนขึ้นหรือรายงานการวิจัยที่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ อย่างไรก็ตามกลุ่มชาติพันธุ์ไม่ได้เพียงแค่สังเกตมันยังอาจรวมถึงการวิเคราะห์เอกสารการสัมภาษณ์ของผู้คนในการตั้งค่าทางสังคมและวิธีการอื่น ๆ เช่นการวิเคราะห์การสนทนา สำหรับวัตถุประสงค์ของเราวรรณนาจะได้รับการพิจารณาให้เป็นข้อสังเกตรายละเอียดของสังคม - การวิเคราะห์แบบองค์รวมและรายละเอียดของสังคม Hammersley และแอตกินสัน (1983) รัฐ: สำหรับเราชาติพันธุ์ (หรือร่วมสังเกตการณ์เป็นระยะสายเลือด) เป็นเพียงหนึ่งในวิธีการวิจัยทางสังคมแม้ว่าหนึ่งที่มีประโยชน์บ้าง, การวาดภาพมันไม่เกี่ยวกับความหลากหลายของแหล่งที่มาของข้อมูล ชาติพันธุ์วิทยามีส่วนร่วม, เปิดเผยหรือซ่อนเร้นในชีวิตประจำวันของผู้คนเป็นระยะเวลานานของเวลา, ดูสิ่งที่เกิดขึ้นฟังสิ่งที่มีการกล่าวถามคำถาม; ในความเป็นจริงสิ่งที่เก็บรวบรวมข้อมูลที่มีอยู่เพื่อโยนไฟในประเด็นที่เขาหรือเธอเป็นห่วง (พี 2.) วัตถุประสงค์: ชาติพันธุ์วรรณนามีรากในมานุษยวิทยาในงานแรกของ Branislow Malinowski (Conquergood, 1991) มันถูกใช้บ่อยทั้งในมานุษยวิทยาและสังคมวิทยาในวันนี้ การอภิปรายที่ผ่านมาของกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ บ่อยครั้งมีลักษณะการทำงานของ Clifford Geertz เดลล์ Hymes และอื่น ๆ ชต์ (บันทึกชั้น) ในการอภิปรายของเขาทฤษฎีแปล (ดูเครื่องมือสำหรับการวิจัยครั้งที่สอง) ตั้งข้อสังเกตว่ามากของทฤษฎีการสื่อความหมายจะขึ้นอยู่กับ Geertz 'วิธีการทางวัฒนธรรมในการที่ "นักวิจัยพยายามที่จะอธิบายสิ่งประดิษฐ์ระดับพื้นผิวและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและตัวเลขแล้ว ออกมาในระดับลึกของความหมายโดย '' กลับมาปอกเปลือกชั้นของความหมาย "(หมายถึงความคิด Geertz 'ของ" ปอกเปลือกหัวหอม ") Hammersley และแอตกินสัน (1983) ใช้เวลาอ่านผ่านขั้นตอนที่เกี่ยวข้องในการทำวิจัยทางชาติพันธุ์และการเขียนรายงาน (ดูยังรถตู้ Maanen, Wolcott, 1990). ชาติพันธุ์วรรณนาของการสื่อสาร: นักวิชาการหลายคนที่ยืมมาจากแนวความคิดของกลุ่มชาติพันธุ์จะมองไปที่การสื่อสารโดยเฉพาะ . ดังนั้น Philipsen (1989) ฐานการทำงานของเขาบนสมมติฐานของความหมายการสื่อสารว่า "โดยทั่วไปเป็นต้นสร้างผ่านการกระทำและการตีความของพวกเขาจากการกระทำของความรู้สึกของความหมายที่ใช้ร่วมกันเช่นว่าเป็นต้นทิศทางกันและแต่ละการกระทำอื่น ๆ ราวกับว่า พวกเขาแสดงความรู้สึกร่วมกัน "(พี. 258) เขาก็จะบอกว่าเป็นต้น (หรือถ้าเราสามารถใช้คำอุปมา Conquergood ของนักแสดงทางสังคม) ประสานงานการกระทำของพวกเขา; ความหมายการสื่อสารเป็น "การสร้างและรูปแบบของการดำเนินการโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีการประกาศใช้แตกต่างกันในชุมชน" (พี. 259) ชุมชนเหล่านี้ของทรัพยากรที่มีวัฒนธรรมการสื่อสาร ดังนั้นเขากำหนดวัฒนธรรมเป็น "ระบบส่งในอดีตของสัญลักษณ์ความหมาย, สถานที่, การปฏิบัติและกฎระเบียบ" (พี. 259). ข้อเสนอ Philipsen ของรหัสคำพูดทฤษฎี (1989) สำหรับวัตถุประสงค์ของเราเราเกือบต้องสรุปของทฤษฎี ขณะที่การดำเนินการทั้งหมดโดยเฉพาะการสื่อสารที่มีเฉพาะในแต่ละกลุ่ม นั่นคือแต่ละกลุ่มสร้างชุดของทรัพยากรสำหรับคนที่อยู่ในกลุ่มที่เมื่อวิธีการและผู้ที่จะสื่อสาร คน "ประสานงาน" ความหมายของพวกเขา แต่ความหมายที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม (นักวิจัยขององค์กรเช่นพัท Pacanowski และดอนเนลล์-Trujillo ใช้หลักการนี้แม้ระดับของวัฒนธรรมองค์กร) ethnographers หลายของการสื่อสารการใช้ Dell Hymes 'กรอบบรรยายเพื่อการวิจัยและนำเสนอผลการวิจัยของพวกเขา กรอบนี้ (Hymes, 1972) มีวัตถุประสงค์ที่จะใช้ในการมองไปที่คำพูดใด ๆ ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติที่จะค้นพบกฎสำหรับการพูด (โหมดของการพูดในหัวข้อรูปแบบข้อความในการตั้งค่าโดยเฉพาะและกิจกรรม) องค์ประกอบที่สำคัญ [พูด] คือฉาก: การตั้งค่าทางกายภาพที่เกิดขึ้นพูดคุยความหมายทางวัฒนธรรมของฉากผู้เข้าร่วม: นักแสดงในฉากและความสัมพันธ์บทบาทของพวกเขา http://www.gitsiegirl.com/wp-content/uploads/2006/ 05 / lost_handshake.jpgEnds: วัตถุประสงค์ (s), ผลลัพธ์ที่เป้าหมายของการพูดคุยพระราชบัญญัติลำดับความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งที่มีการกล่าวและวิธีการที่จะบอกว่าสำคัญ: เสียงลักษณะหรือจิตวิญญาณที่พูดคุย [หรือเงียบ] เกิดขึ้นinstrumentalities : ช่องทางโดยเฉพาะอย่างยิ่งภาษาที่หลากหลายการพูดภาษาถิ่นของการพูดคุยบรรทัดฐาน: ด้านกฎเกณฑ์ของการปฏิสัมพันธ์; ด้านกฎเกณฑ์ของการตีความของการพูดคุยประเภท: ประเภทวัฒนธรรมของการพูดคุย (เช่นด่าชมเชยขอโทษ) ตัวอย่างของชาติพันธุ์ของการสื่อสารโดยปกติแล้วการศึกษาเดียวที่จะไม่เดินผ่านแต่ละเหล่านี้ แต่จะใช้คนที่มีความเกี่ยวข้องมากที่สุด . ตัวอย่างเช่นถ้าเราต้องการที่จะมองไปที่การจับมือเราสามารถเริ่มต้นที่ "ประเภท" -shaking มือเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงมิตรภาพ (เช่นพลิกออกคนอาจจะดูถูกหรือท่าทางของความเป็นเพื่อนก) จากนั้นเราจะหาผู้ที่จับมือในวัฒนธรรม (ผู้เข้าร่วม), ฉาก (เฉพาะเมื่อการประชุมครั้งแรกหรือคุณมักจะจับมือของผู้คนเมื่อคุณเห็นพวกเขาอีกครั้ง. อืม. สวัสดีแม่! ดีใจที่ได้เป็นบ้าน (มือสั่น) . "" เฮ้เพื่อน, whassup "(จับมือ)... ไม่ฉันไม่คิดอย่างนั้น. เราสามารถตรวจสอบว่าทำไมคนจับมือ" กุญแจ "หรือเสียง (ตัวอย่างเช่นในตัวอย่างออกพลิกหนึ่งอาจ พลิกคนแปลกหน้า (ผู้เข้าร่วม) ปิดในการจราจรหรืออย่างเรื่องร้านขายของชำ (ฉาก) ดังต่อไปนี้อย่างใดอย่างหนึ่งความผิดขึ้นการจราจรหรือคนที่พูดอะไรบางอย่างหยาบคายจะเริ่มต้นด้วย (ทำหน้าที่ลำดับ). ที่นี่ที่สำคัญจะเครียดอึดอัดโกรธ. แต่ ถ้าคุณอยู่ในเกมและเพื่อนของคุณพลิกคุณออกโทนอาจจะ "ล้อเล่น" "ไฟ" ฯลฯ instrumentalities เป็นช่องทาง. ดังนั้นถ้าเราใช้เวลาที่มีขนาดใหญ่ "ประเภท" พฤติกรรมสนิทสนมกันเหล่านี้อาจจะ วาจาหรืออวัจนภาษา. บรรทัดฐานกำหนดกฎระเบียบที่คาดหวังสำหรับวิธีการที่จะจับมือ (ไม่สั่น Wimpy ไม่ บริษัท เกินไปไม่ยาวเกินไปและไม่นมนิ้วมือของบุคคลอื่น!). Carbaugh (1994) ไปในรายการสาม พื้นที่ที่น่าสนใจให้กับนักศึกษาในการติดต่อสื่อสารทางวัฒนธรรม: 1 รุ่นวัฒนธรรม Personhood: มันหมายความว่าอะไรที่จะเป็น (ดี) Osage อินเดีย, ดีแองโกลอเมริกันที่ดีสมาชิก ISU กรีก? 2 การสื่อสาร: การสื่อสารที่ประสบความสำเร็จอย่างไร อะไรคือรูปแบบตรรกะในรูปแบบของการพูดคุย (เช่นอุปมาประเพณีคำอุปมารูปแบบอาร์กิวเมนต์) ความหมายและกฎระเบียบ. 3 การแสดงออกทางอารมณ์: ในฐานะที่เป็นตัวอย่างของการดังกล่าวข้างต้นเป็นสิ่งที่เป็นกฎ "การแสดงผล" เมื่ออารมณ์และวิธีการที่ควรจะแสดง. ทราบว่าทั้งสามตัดกับอีกคนหนึ่ง นั่นคือการแสดงออกทางอารมณ์ที่มีความหมายบางอย่าง ในบางวัฒนธรรมที่จะเป็น "คนจริง" หมายถึงการไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างหรือจะเป็นจริง "x" อาจหมายถึงการแสดงอารมณ์ในรูปแบบบางอย่าง มันอยู่ในกรอบนี้ว่าการอ่านของเราสำหรับวันนี้พอดี ทั้งสองอ่านจากผู้อ่าน MN & F มีทั้งจากนักเรียนที่ได้รับปริญญาเอกของตนภายใต้ดร. Philipsen และตอนนี้อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยที่แตกต่างกัน

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]

คัดลอก!

http://rolsi.uiowa.edu/editorialboard/images/philipsen_g.jpgb . ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร : วิธีการหลักของเราสำหรับการอ่านของวันนี้คือชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร วิธีนี้ลำต้นส่วนใหญ่จากงานของเจอร์รี่ philipsen ขึ้นอยู่กับการทำงานก่อนโดยเดลล์ ไฮมส์ . ไฮมส์ , นักสังคมวิทยา , เริ่มมองหาวิธีทำการสื่อสารโดยเฉพาะphilipsen ได้รับปริญญาเอกของเขาภายใต้ ไฮมส์และเริ่มผสมผสานวิธีการเต็มรูปแบบของเขา ก่อนที่จะมองเฉพาะที่คำพูด ( " กลุ่มชาติพันธุ์ " ) แต่ต่อมาใช้ยังเงียบและใช้อวัจนภาษาจึงกว้างกว่า ชื่อ ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร ไฮมส์ได้พัฒนาทฤษฎีโดยวิธีนี้ เรียกว่า ทฤษฎีรหัสเสียงนี่เป็นลิงค์อื่น โดยเรียนที่นักเรียนสรุปและทำโครงการโดยเฉพาะการใช้ทฤษฎีนี้

ชาติพันธุ์วรรณนาคือกลุ่มชาติพันธุ์สลับทั้งระเบียบวิธีวิจัยและวิธีการเขียนงานวิจัย บางคนบอกว่าตัวเองเป็นวิธีการสังเกตที่แตกต่างกับบทบาทของการมีส่วนร่วมโดยผู้สังเกตการณ์ ( Observer ) อย่างจากการสังเกตอย่างมีส่วนร่วมที่สังเกตคือ ได้เข้าร่วมกิจกรรม ) บ่อย ๆสังเกตจะตามด้วยการสัมภาษณ์ ซึ่งผู้วิจัยได้พบข้อสรุปที่ได้จากการสังเกต ในความรู้สึกนี้ , งานวิจัย คือ การสังเกต และเขียนขึ้น หรือรายงานของการวิจัย คือ กลุ่มชาติพันธุ์ อย่างไรก็ตาม กลุ่มชาติพันธุ์ ไม่ใช่เพียงแค่สังเกตมันยังอาจรวมถึงการวิเคราะห์เอกสารสัมภาษณ์บุคคลในการตั้งค่าทางสังคม และวิธีการอื่น ๆ เช่น การวิเคราะห์การสนทนา สำหรับวัตถุประสงค์ของเรา , ชาติพันธุ์วิทยาจะถือเป็นรายละเอียดการสังเกตของสังคม -- การวิเคราะห์แบบองค์รวมและรายละเอียดของสังคม แฮมเมอร์สลีย์ และ แอตกินสัน ( 1983 ) สถานะ :

เราชาติพันธุ์วรรณนา ( หรือการสังเกตแบบมีส่วนร่วม ระยะเวลาเชื้อสาย ) เป็นเพียงหนึ่งวิธีวิจัยทางสังคม ,แม้จะมีประโยชน์ค่อนข้างหนึ่ง วาดมันในช่วงกว้างของแหล่งที่มาของข้อมูล การ ethnographer มีส่วนร่วม , อย่างเปิดเผย หรืออย่างลับ ๆในชีวิตประจำวันของประชาชนเพื่อขยายระยะเวลาของเวลา ดูอะไร ฟังอะไรก็พูด ถามคำถาม ในความเป็นจริงการจัดเก็บข้อมูลที่พร้อมที่จะโยนไฟในประเด็นที่เขาหรือเธอจะเป็นห่วง ( หน้า 2 )

จุดประสงค์ :เมื่อกี้มีรากในมานุษยวิทยา ในงานแรกของ branislow มาลิ ( conquergood , 1991 ) มันถูกใช้บ่อยในมานุษยวิทยาและสังคมวิทยาในวันนี้ การสนทนาล่าสุดชาติพันธุ์วรรณนาบ่อยลักษณะการทำงานของ Clifford Geertz เดลล์ ไฮมส์ และอื่น ๆ( หมายเหตุ แฮ็ชท์ชั้น ) ในการสนทนาของเขาทฤษฎีเชิงตีความ ( ดูเครื่องมือสำหรับการวิจัย 2 ) บันทึกมากของทฤษฎีแปลตามวัฒนธรรม Geertz ' ซึ่งใน " ผู้วิจัยมุ่งที่จะอธิบายระดับพื้นผิววัตถุและเหตุการณ์ และเข้าใจความหมายของระดับลึกโดย ' ลอก ' กลับชั้น คำแปล " ( หมายถึง Geertz ' ความคิดของ " หัวหอมปอกเปลือก " )แฮมเมอร์สลีย์ และ แอตกินสัน ( 1983 ) พาผู้อ่านผ่านขั้นตอนในการทําวิจัยชาติพันธุ์และเขียนรายงาน ( เห็นรถตู้ maanen Wolcott , 1990 ) .

ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร : นักวิชาการหลายคนได้ยืมแนวคิดของชาติพันธุ์วรรณนาดูการสื่อสารโดยเฉพาะ ดังนั้น philipsen ( 1989 ) ฐานงานของเขาบนสมมติฐานของการสื่อสาร : " ในความหมายทั่วไปผู้ฟัง สร้างผ่านการกระทำและการตีความการกระทำของพวกเขา ความรู้สึกของการแบ่งปันความหมาย เช่นว่าผู้ฟัง Orient กับแต่ละอื่น ๆและแต่ละอื่น ๆทำหน้าที่เป็นถ้าพวกเขามีสามัญสำนึก " ( หน้า 258 ) เขากล่าวต่อไปว่าผู้ฟัง ( หรือถ้าเราสามารถใช้ conquergood เป็นคำอุปมา , นักแสดงทางสังคม ) , ประสานงานการกระทำของพวกเขาความหมาย เพื่อการสื่อสารที่สร้างขึ้นและรูปแบบเฉพาะของความประพฤติที่ผลิตแตกต่างกันในชุมชน " ( หน้า 259 ) เหล่านี้เป็นทรัพยากรสื่อสารของชุมชนวัฒนธรรม ดังนั้น เขานิยามวัฒนธรรมเป็น " ในอดีตระบบส่งของ สัญลักษณ์ ความหมาย สถานที่ การปฏิบัติ และกฎ " ( หน้า 259 )

philipsen เป็นข้อเสนอของการพูดรหัสทฤษฎี ( 1989 )

เพื่อวัตถุประสงค์ของเราเราเกือบจะต้องสรุปทฤษฎีโดยรวม โดยเฉพาะการสื่อสารการกระทำที่เฉพาะเจาะจงกับแต่ละกลุ่ม ที่แต่ละกลุ่มสร้างชุดของทรัพยากรบุคคลภายในกลุ่มว่า เมื่อไหร่ อย่างไร และกับใครที่จะติดต่อ คน " ประสานงาน " ความหมายของตนเอง แต่ให้ความหมายเฉพาะเจาะจงกับวัฒนธรรม ( นักวิจัย ขององค์การ เช่น พัท pacanowski , ,o'donnell-trujillo ใช้หลักการนี้และแม้ระดับของวัฒนธรรมองค์กร )

ใช้การสื่อสารหลาย ethnographers เดลล์ ไฮมส์ ' บรรยายกรอบการวิจัยและนำเสนอผลการวิจัยของพวกเขา กรอบนี้ ( ไฮมส์ , 1972 ) มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการดูใด ๆที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ การพูดการค้นพบกฎสำหรับการพูด ( หัวข้อ , โหมดของการพูดในการตั้งค่าข้อความรูปแบบเฉพาะและกิจกรรม ) องค์ประกอบสําคัญ [ พูด ] :

ฉาก : ทางกายภาพ การตั้งค่าที่พูดเกิดขึ้น นิยามของผู้เข้าร่วมฉาก

วัฒนธรรม : นักแสดงในฉาก และบทบาทความสัมพันธ์

http://www.gitsiegirl.com/wp-content/uploads/2006/05/lost_handshake.jpgends : วัตถุประสงค์ ( s ) , ผล เป้าหมายของกฎหมายลำดับคุยกัน

:ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งที่จะพูดและวิธีการพูด

คีย์ : โทนสี ลักษณะ หรือวิญญาณที่พูด [ เงียบ ] เกิดขึ้น

instrumentalities : ช่องทาง , ภาษาเฉพาะถิ่นหลากหลายของการพูดคุย

บรรทัดฐานด้านบรรทัดฐานของปฏิสัมพันธ์ ; บรรทัดฐานด้านการตีความคุยกัน

ประเภท : ประเภทของวัฒนธรรม ( เช่น ดูหมิ่น พูดชมเชย ขออภัยด้วย )

ตัวอย่างของชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร

โดยปกติการศึกษาเดียว จะไม่เดิน ผ่านแต่ละ ของเหล่านี้ แต่จะใช้ที่เกี่ยวข้องมากที่สุด ตัวอย่างเช่น ถ้าเราต้องการจะดู มือสั่น เราสามารถเริ่มต้นที่ " ประเภท " - มือสั่นเป็นสัญญาณแสดงมิตรภาพ ( เช่นสำหรับใครอาจจะดูหมิ่น หรือแสดงความสนิทสนมกัน )เราไม่สามารถหาผู้ที่เขย่ามือในวัฒนธรรม ( ผู้เข้าร่วม ) , ฉาก ( เฉพาะเมื่อพบกันครั้งแรก หรือคุณจะเขย่ามือของผู้คนเมื่อคุณเห็นพวกเขาอีกครั้ง อืม . . . . . สวัสดีแม่ ดีใจที่ได้กลับบ้าน ( จับมือ ) " " เฮ้ เพื่อน มีอะไร " ( จับมือ ) . . . . . . . ไม่ ฉันคิดว่าไม่นะ

เราอาจกำหนดทำไมคนจับมือกัน , " กุญแจ " หรือโทน ( ตัวอย่างเช่นในพลิกปิดตัวอย่างหนึ่งอาจพลิกเป็นคนแปลกหน้า ( เข้าร่วม ) ในการรับส่งข้อมูล หรือที่ร้านขายของชำเรื่อง ( ฉาก ) ตามด้วยการจราจรที่ทำผิดพลาด หรือใครพูดอะไรหยาบคายจะเริ่มต้นด้วย ( ทำหน้าที่ลำดับ ) ที่นี่คีย์คงจะเครียด อึดอัด โกรธ แต่ถ้าคุณอยู่ในเกม และเพื่อนของคุณพลิกคุณปิด เสียงอาจจะ " ล้อเล่น " " แสง " ฯลฯ instrumentalities เป็นช่อง ดังนั้นถ้าเราใช้ขนาดใหญ่ " ประเภท " ของความเป็นมิตร พฤติกรรมเหล่านี้ อาจเป็นคำพูดหรืออวัจนภาษา . บรรทัดฐานที่กำหนดไว้สำหรับกฎวิธีการจับมือ ( ไม่ใช่มันสั่น ไม่แข็งเกินไป ไม่ยาวเกินไป และอย่านมคนอื่นนิ้ว ! )

carbaugh ( 1994 ) ไปในรายการสามพื้นที่ที่น่าสนใจให้นักเรียนสื่อสารทางวัฒนธรรม :

1 วัฒนธรรมของ personhood : รุ่นมันหมายความว่าอะไรที่จะเป็น ( ดี ) เซจอินเดียดีแองโกล อเมริกัน ดี ISU กรีกสมาชิก ?

2 การสื่อสาร : การสื่อสารได้ยังไง ? อะไรคือตรรกะรูปแบบ , รูปแบบของการพูดคุย เช่น คำอุปมา , การใช้คำ , รูปแบบ , อาร์กิวเมนต์ ) ความหมายและกฎ

3 การแสดงออกทางอารมณ์ : ตามตัวอย่างข้างต้นอะไรคือ " แสดงกฎของเวลาและวิธีที่ควรแสดงอารมณ์

สังเกตว่าทั้งสามตัดกันกับอีกคนหนึ่ง นั่นคือการแสดงออกทางอารมณ์ที่มีความหมายบางอย่าง ในบางวัฒนธรรม เป็น " ผู้ชาย " ที่แท้จริงหมายถึงการไม่แสดงอารมณ์บางอย่าง หรือ เป็น จริง " x " อาจหมายถึงการแสดงอารมณ์ในบางวิธี มันอยู่ในกรอบนี้ที่อ่านของเราในวันนี้พอดี2 การอ่านจาก MN & F อ่านทั้งจากนักเรียนที่ได้รับปริญญาเอกของเขาภายใต้ ดร. philipsen และตอนนี้อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยต่างๆ .

การแปล กรุณารอสักครู่..

ภาษาอื่น ๆ

การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.