The Nightingale and the Rose is an

The Nightingale and the Rose is an allegory to selflessness and selfishness combined, and how one affects the other. In this story, a young student becomes smitten by a young woman who "would only dance with him if he brought her red roses". The cries of the young man, who only had white roses in his garden was heard by a nightingale, who thought he has finally met a "true lover." Hence, the Nightingale sacrifices himself by pressing his heart against the thorn of a white rose, which is symbolic of Wilde's paradigm that love must be sacrificial, maddening, and deadly if it must be. In the end, we realize that both the young woman and the student were the typical Victorian stereotypes that Wilde detested so much: The holier than thou types who claim and swear by their feelings, emotions, and believes only to deny them down the lane. This meant that the nightingale was sacrificing in vain, and that its love may very well be unique (and alone) in the world.

This work by Wilde has been critically reviewed for the possibility that this was Wilde's own cries and inner battles trying to "find new sensations". Wilde was notorious for saying how all sensations must be experienced freely, as his mentor Walter Pater would also avow.

Hence, the sacrificial nature of the Bird is much reflective of Wilde himself during his last years, when he sacrificed his freedom for the love of his male lover, and against the statutes of Victorian Law. And, as the bird, Wilde also did it maybe all in vain- life went on as usual, even after he tried to do the heroic act of accepting himself in society.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไนติงเกลกุหลาบเป็นอุปมานิทัศน์ selflessness และรวมความ และหนึ่งกระทบกัน ในเรื่องนี้ นักเรียนสาวกลายเป็นกับผู้หญิงสาวที่ "จะเท่าเต้นรำกับเขาถ้าเขานำดอกกุหลาบสีแดงของเธอ" ได้ยินเสียงร้องของชายหนุ่ม ที่มีเพียง สีขาวกุหลาบในสวนของเขา โดยไนติงเกลเป็น ที่คิดว่า เขาก็ได้พบ "แท้จริงคนรักกัน" ดังนั้น ไนติงเกล sacrifices เอง โดยการกดหัวใจกับหนามใหญ่มีสีขาว กุหลาบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกระบวนทัศน์ของไวลด์ที่รัก ต้องบูชายัญ บรรดา มฤตยูถ้าต้อง ในสุด เรารู้ว่า หญิงสาวและนักเรียนได้มักปกติวิคตอเรียนที่ไวลด์ detested มาก: ที่ holier กว่าพระองค์ชนิดที่เรียกร้อง และสาบาน ด้วยความรู้สึก อารมณ์ และเชื่อเท่ากับปฏิเสธลงเลน นี้หมายถึง ว่า ไนติงเกลที่ได้เสียสละในความไร้สาระ และที่ รักของดีอาจไม่ซ้ำกัน (และคนเดียว) ในโลกนี้ทบทวนงานนี้ โดยไวลด์โอกาสที่ว่า นี้คือเสียงร้องของไวลด์และสงครามภายในที่พยายามที่จะ "หาใหม่สววรค์" เหลือ ไวลด์ได้พูดซึ่งวิธีการปรุงทั้งหมดต้องมีประสบการณ์อย่างอิสระ เป็นที่ปรึกษาของเขายังจะ avow Walter Paterดังนั้น บูชาธรรมชาติของนกได้มากให้ไวลด์เองในช่วงปีสุดท้ายของเขา เมื่อเขาเสียสละเสรีภาพของเขาสำหรับความรัก ของคนรักชายของเขา และคดีกฎหมายวิคตอเรียน ก เป็นนก ไวลด์ยังทำทีทั้งหมดใน vain ชีวิตไปตามปกติ แม้หลังจากที่เขาพยายามทำงานกล้าบัญญัติยอมรับตัวเองในสังคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไนติงเกลและโรสเป็นสัญลักษณ์ที่จะเห็นแก่ตัวและความเห็นแก่ตัวรวมกันและวิธีการหนึ่งที่ส่งผลกระทบต่อคนอื่น ๆ ในเรื่องนี้นักศึกษาสาวกลายเป็นตีโดยหญิงสาวคนหนึ่ง "เท่านั้นที่จะเต้นรำกับเขาถ้าเขานำกุหลาบแดงของเธอ" เสียงร้องของชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีเพียงดอกกุหลาบสีขาวในสวนของเขาก็ได้ยินเสียงโดยไนติงเกลที่คิดว่าเขาได้พบในที่สุดก็เป็น "คนรักที่แท้จริง." ดังนั้นไนติงเกลเสียสละตัวเองโดยการกดหัวใจของเขากับหนามของดอกกุหลาบสีขาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกระบวนทัศน์ของไวลด์ที่รักจะต้องมีการเสียสละ, คลั่งและเป็นอันตรายถึงตายถ้ามันจะต้องเป็น ในท้ายที่สุดเราตระหนักดีว่าทั้งหญิงสาวและนักเรียนเป็นแบบแผนวิคตอเรียทั่วไปที่ไวลด์เกลียดมากที่: บริสุทธิ์กว่าเจ้าชนิดที่เรียกร้องและขอสาบานต่อความรู้สึกของตนอารมณ์ความรู้สึกและความเชื่อเท่านั้นที่จะปฏิเสธพวกเขาลงเลน นั่นหมายความว่าไนติงเกลได้รับการเสียสละในไร้สาระและความรักอย่างดีอาจจะไม่ซ้ำกัน (และคนเดียว) ในโลก. การทำงานโดยไวลด์นี้ได้รับการตรวจสอบอย่างยิ่งสำหรับความเป็นไปได้ว่านี่คือเสียงร้องของตัวเองไวลด์และการต่อสู้ภายในพยายามที่จะ " พบความรู้สึกใหม่ " ไวลด์ที่มีชื่อเสียงบอกว่าความรู้สึกทั้งหมดจะต้องมีประสบการณ์ได้อย่างอิสระเป็นที่ปรึกษาวอลเตอร์บิดาของเขาก็จะรับสารภาพ. ดังนั้นลักษณะการเสียสละของนกมากสะท้อนของไวลด์ตัวเองในช่วงปีสุดท้ายของเขาเมื่อเขาเสียสละเสรีภาพของเขาสำหรับความรักของ ชายคนรักของเขาและกับกฎเกณฑ์ของกฎหมายวิคตอเรีย และเป็นนกไวลด์ยังทำมันอาจจะทั้งหมดในชีวิต vain- เดินไปตามปกติแม้หลังจากที่เขาพยายามที่จะทำการกระทำที่กล้าหาญของตัวเองยอมรับในสังคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นกไนติงเกลและกุหลาบเป็นสัญลักษณ์ถึงความไม่เห็นแก่ตัวและความเห็นแก่ตัวรวม และวิธีการหนึ่งที่มีผลต่ออื่น ๆ ในเรื่องราวนี้ นักเรียนหนุ่มจะหลงใหลหญิงสาวที่ " จะเต้นกับเขา ถ้าเขาเอาดอกกุหลาบแดง " ของเธอ เสียงร้องของเด็กหนุ่มที่มีเพียงดอกกุหลาบสีขาวในสวนของเขา ได้ฟังจากนกไนติงเกลที่คิดว่า ในที่สุดเขาก็เจอ " คนรักจริง " ดังนั้นนกไนติงเกลเสียสละตัวเองโดยการกดหัวใจของเขากับหนามของดอกกุหลาบขาว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไวลด์ของกระบวนทัศน์ที่ต้องเสียสละรัก , คลั่งได้หากมันต้องเป็น สุดท้าย เราตระหนักดีว่า ทั้งเด็ก ผู้หญิงและนักเรียนโดยทั่วไปส่วนใหญ่ของวิคตอเรียเกลียดชังมาก : ทำเก่งกว่าฉันหน่อย และท่านผู้ที่สาบานโดยอ้าง และความรู้สึกของพวกเขาอารมณ์ และความเชื่อเท่านั้นที่จะปฏิเสธพวกเขาลงเลน แสดงว่านกไนติงเกลคือการเสียสละในการเรียน และความรัก มันเป็นอย่างดีอาจจะเฉพาะ ( และคนเดียว ) ในโลก

งานนี้โดยไวลด์ได้รับความพิจารณาความเป็นไปได้ว่านี่คือ Wilde เองร้องไห้ และภายในการต่อสู้พยายามที่จะ " ค้นพบความรู้สึกใหม่ "ไวลด์เป็นฉาวโฉ่สำหรับความรู้สึกว่าทุกคนต้องมีประสบการณ์อย่างอิสระ ในฐานะพี่เลี้ยงของเขาวอลเทอร์เพเทอร์ยังยืนยัน

ดังนั้น ธรรมชาติที่เสียสละของนกมากสะท้อนของไวลด์ตัวเองในช่วงปีสุดท้ายของเขาเมื่อเขาเสียสละเสรีภาพของเขาสำหรับความรักของคนรักชายของเขา และต่อกฎเกณฑ์ของวิคตอเรียกฎหมาย และ นก