Although this study provides impres

Although this study provides impressive results in terms of the accuracy
classification rate, it has two major limitations. Since, our sample is quite small and it is
the relative up-to-date sample, this study needs to use all of these 45 distressed firms in
developing the models. Hence, the validity of the results can not be examined via the
independent “holdout” sample. Moreover, this study only examines the linear relationship
24
between the managerial ownership and firm’s performance. However, Morck et al. (1988)
have found a curvilinear relationship between managerial ownership and firm’s
performance, measured by Tobin’s Q. They reported that performance first increases as
director ownership increases from 0 to 5%, then declines as director ownership increases
from 5 to 25%, and ultimately, increases slightly as director ownership increases beyond
25%. In addition, McConnell and Servaes (1990) addressed the non-monotonic
relationship. They found that performance increases as managerial ownership increases up
to 50%, and then reduces as managerial ownership beyond 50%. Interestingly, in the case
of Thailand, Dhnadirek and Tang (2003) evidenced a positive relationship between firm
performance and managerial ownership up to 25% and a negative relationship when
managerial ownership beyond 25%. Hence, a curvilinear relationship implies that the
increase in managerial ownership of up to a certain level creates the incentives of
management to pursue their interests (become entrenched), not alignment with those of
owners. Because of these, future research should make efforts to investigate more on this
issue to view the curvilinear relationship between the managerial ownership and
probability of financial distress and to better understand the complex dynamics of
corporate decisions.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้ว่าการศึกษานี้จะให้ผลลัพธ์ที่น่าประทับใจในแง่ของความถูกต้องอัตราจำแนกมันมีสองข้อ จำกัด ที่สำคัญ Although this study provides impressive results in terms of the accuracy
เนื่องจากตัวอย่างของเรามีขนาดเล็กมากและมันก็เป็นญาติขึ้นไปวันที่ตัวอย่างการศึกษาครั้งนี้ต้องการที่จะใช้ทั้งหมดของ บริษัท เหล่านี้มีความสุข 45 ในการพัฒนารูปแบบ ดังนั้นความถูกต้องของผลไม่สามารถตรวจสอบผ่านทางที่เป็นอิสระ "ยอมอ่อนข้อ" ตัวอย่าง นอกจากนี้การศึกษานี้เท่านั้นตรวจสอบสัมพันธ์เชิงเส้น24 ระหว่างเจ้าของบริหารจัดการและประสิทธิภาพการทำงานของ บริษัท อย่างไรก็ตาม Morck et al, (1988) ได้พบความสัมพันธ์โค้งระหว่างเจ้าของบริหารจัดการและ บริษัท ของประสิทธิภาพการทำงานโดยวัดจากQ. โทบินของพวกเขาได้รายงานว่าผลการดำเนินงานเพิ่มขึ้นครั้งแรกในฐานะผู้อำนวยการการเพิ่มขึ้นของความเป็นเจ้าของ0-5% แล้วลดลงตามการเพิ่มความเป็นเจ้าของผู้อำนวยการ5-25% และในท้ายที่สุด เพิ่มขึ้นเล็กน้อยในฐานะผู้อำนวยการเป็นเจ้าของเพิ่มขึ้นเกินกว่า25% นอกจากนี้ McConnell และ Servaes (1990) จ่าหน้าที่ไม่ต่อเนื่องความสัมพันธ์ พวกเขาพบว่าเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานที่เพิ่มขึ้นเป็นเจ้าของการบริหารจัดการเพิ่มขึ้นถึง 50% และจากนั้นจะช่วยลดความเป็นเจ้าของการบริหารจัดการเป็นเกินกว่า 50% classification rate, it has two major limitations. Since, our sample is quite small and it is
the relative up-to-date sample, this study needs to use all of these 45 distressed firms in
developing the models. Hence, the validity of the results can not be examined via the
independent “holdout” sample. Moreover, this study only examines the linear relationship
24
between the managerial ownership and firm’s performance. However, Morck et al. (1988)
have found a curvilinear relationship between managerial ownership and firm’s
performance, measured by Tobin’s Q. They reported that performance first increases as
director ownership increases from 0 to 5%, then declines as director ownership increases
from 5 to 25%, and ultimately, increases slightly as director ownership increases beyond
25%. In addition, McConnell and Servaes (1990) addressed the non-monotonic
relationship. They found that performance increases as managerial ownership increases up
to 50%, and then reduces as managerial ownership beyond 50%. Interestingly, in the case
of Thailand, Dhnadirek and Tang (2003) evidenced a positive relationship between firm
performance and managerial ownership up to 25% and a negative relationship when
managerial ownership beyond 25%. Hence, a curvilinear relationship implies that the
increase in managerial ownership of up to a certain level creates the incentives of
management to pursue their interests (become entrenched), not alignment with those of
owners. Because of these, future research should make efforts to investigate more on this
issue to view the curvilinear relationship between the managerial ownership and
probability of financial distress and to better understand the complex dynamics of
corporate decisions.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้ว่าการศึกษานี้แสดงผลที่น่าประทับใจ ในแง่ของความถูกต้อง
การจำแนกเท่ากัน มันมี 2 ข้อหลักๆ ตั้งแต่ตัวอย่างของเราค่อนข้างเล็ก และเป็นตัวอย่างที่ทันสมัย
ญาติ การศึกษานี้ต้องการใช้ทั้งหมดของ บริษัท ในการพัฒนาเหล่านี้เป็นทุกข์
45 รุ่น ดังนั้น ความถูกต้องของผลสามารถตรวจสอบผ่าน
อิสระ " ไม่ยอมอ่อนข้อ " ตัวอย่าง นอกจากนี้การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์เชิงเส้นตรงเท่านั้น

24 ระหว่างการปฏิบัติงานการบริหารและความเป็นเจ้าของของ บริษัท อย่างไรก็ตาม morck et al . ( 1988 )
เจอกันความสัมพันธ์ระหว่างประสิทธิภาพของบริษัท
บริหารความเป็นเจ้าของและวัดโดยโทบินก็ถามเขาได้รายงานว่า การแสดงแรกเพิ่ม
ผอ. ความเป็นเจ้าของเพิ่มขึ้นจาก 0 ถึง 5 % ก็ลดลงตามการเพิ่มกรรมการ
เป็นเจ้าของจาก 5 ถึง 25 % และในที่สุดจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเป็นผู้กำกับเจ้าของเพิ่มขึ้นเกินกว่า
25 % นอกจากนี้ servaes McConnell ( 1990 ) และส่งนอกอย่างเดียว
ความสัมพันธ์ พวกเขาพบว่า ประสิทธิภาพการบริหารจัดการการเพิ่มขึ้นเมื่อเพิ่มขึ้น
ถึง 50% และลดเป็นกรรมสิทธิ์บริหารเกิน 50% แต่ในเคส
ของประเทศไทยธนาดิเรกและถัง ( 2003 ) ซึ่งมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับผลการดำเนินงาน
เป็นเจ้าของและบริหารถึง 25% และความสัมพันธ์เมื่อ
เจ้าของบริหารเกิน 25% เป็นค่าลบ ดังนั้น สมการเส้นโค้งความสัมพันธ์หมายความว่า
เพิ่มความเป็นเจ้าของบริหารได้ถึงระดับหนึ่ง จะสร้างแรงจูงใจในการจัดการที่จะไล่ตามความสนใจของพวกเขา ( กลายเป็นที่ยึดที่มั่น )ไม่สอดคล้องกับบรรดา
เจ้าของ เพราะของเหล่านี้ วิจัยในอนาคตควรให้ความพยายามที่จะตรวจสอบเพิ่มเติมเกี่ยวกับปัญหานี้
มองเห็นเส้นโค้งความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการและความเป็นเจ้าของ
ความน่าจะเป็นของความทุกข์ทางการเงินและเข้าใจพลวัตที่ซับซ้อนของ

การตัดสินใจขององค์กร