for the last two cases, pending a d

for the last two cases, pending a decision on the author's appeal against the judgment in the first case. The proceedings remained suspended after the judgment of the Court of Appeal, until the dismissal of the appeal Filed by the journal Le Choc du Mois by the Court of Cassation on 20 December 1994. Since then, the procedure in the last two cases has resumed, and hearings took place on 27 January and l9 May 199-5. Another hearing was scheduled for 17 October 1995.



The Committee's admissibility decision

6.1 During its fifty-fourth session, the Committee considered the admissibility of the communication. It noted that, at the time of the submission of the communication on 2 January 1993, the author had not appealed the Judgment of the Court of Appeal of Paris (Eleventh Chamber) of 9 December 1992 to the Court of Cassation. The author argued that he did not have the means to secure legal representation for that purpose and that such an appeal would, at any rate, be futile. As to the first argument, the Committee noted that it was open to the author to seek legal aid, which he did not. As to the latter argument the Committee referred to its constant jurisprudence that mere doubts about the effectiveness of a remedy do not absolve an author from resorting to it. At the time of submission, therefore, the communication did not meet the requirement of exhaustion of domestic remedies set out in article 5, paragraph 2 (b), of the Optional Protocol. In the meantime, however, the author's co-accused, the Editor-in-Chief of the magazine Le Choc, which published the disputed interview in September 1990, had appealed to the Court of Cassation, which, on 20 December 1994, dismissed the appeal. The judgment delivered by the Criminal Chamber of the Court of Cassation reveals that the court concluded that the law was applied correctly to the facts, that the law was constitutional and that its application was not inconsistent with the French Republic's obligations under international human rights treaties, with specific reference to the provisions of article 10 of the European

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สำหรับกรณีที่สองล่าสุด พิจารณาตัดสินในการอุทธรณ์ของผู้เขียนกับคำพิพากษาในคดีแรก กระบวนการพิจารณายังคงเลื่อนออกไปหลังจากคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ จนถึงไล่ออกกรุณายื่นโดยรายเลอ Mois ดูช็อค โดยศาล Cassation ใน 20 1994 ธันวาคม ตั้งแต่นั้น ขั้นตอนในกรณีสองล่าสุดได้ดำเนินต่อ และทรัพย์สินเอากับ 27 มกราคมและ l9 199 พฤษภาคม-5 ฟังอื่นถูกกำหนดเวลาไว้สำหรับ 17 1995 ตุลาคม


ตัดสินใจของคณะกรรมการ admissibility

6.1 ในระหว่างรอบเวลาสิบสี่ admissibility ของการสื่อสารถือว่าคณะกรรมการ จะสังเกตที่ เวลาการส่งของการสื่อสารใน 2 2536 มกราคม ผู้เขียนมีอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ของปารีส (สิบเอ็ดห้อง) ของ 9 1992 ธันวาคมการศาล Cassation ผู้เขียนโต้เถียงว่า เขาไม่มีวิธีการแทนกฎหมายการว่า วัตถุประสงค์นั้นเช่นการอุทธรณ์และ ที่อัตราใด จะลม ๆ แล้ง ๆ เป็นอาร์กิวเมนต์แรก คณะกรรมการกล่าวว่า ได้เปิดให้ผู้เขียนเพื่อค้นหาความช่วยเหลือทางกฎหมาย ซึ่งเขาไม่ เป็นอาร์กิวเมนต์หลัง คณะกรรมการอ้างถึงของฟิกฮคงที่เพียงข้อสงสัยเกี่ยวกับประสิทธิภาพของ absolve ที่ผู้เขียนพยายามมากไป ในขณะส่ง ดังนั้น การสื่อสารไม่ตรงกับความต้องการของจุดประสงค์ของการเยียวยาภายในกำหนดในบทที่ 5 ย่อหน้า 2 (b), ของโพรโทคอลไม่จำเป็น ในขณะเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ผู้ร่วมผู้ถูกกล่าวหา บรรณาธิการบริหารของช็อคเลอนิตยสาร การเผยแพร่การสัมภาษณ์มีข้อโต้แย้งในกันยายนปี 1990 ได้ร้องไปศาลของ Cassation ซึ่ง ใน 20 1994 ธันวาคม ยกเลิกการอุทธรณ์ พิพากษาโดยหออาญาของศาล Cassation เปิดเผยว่า ศาลสรุปว่า กฎหมายถูกใช้อย่างถูกต้องกับข้อเท็จจริง ว่า กฎหมายรัฐธรรมนูญ และว่า โปรแกรมประยุกต์ที่ไม่สอดคล้องกับพันธกรณีของสาธารณรัฐฝรั่งเศสสนธิสัญญาสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ มีการอ้างอิงบทบัญญัติของบทความ 10 ของยุโรปที่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สำหรับสุดท้ายสองรายรอการตัดสินใจเกี่ยวกับการอุทธรณ์ของผู้เขียนต่อการตัดสินในคดีแรก การดำเนินการยังคงระงับหลังการพิพากษาของศาลอุทธรณ์ จนกระทั่งยกฟ้องอุทธรณ์ที่ยื่นโดยวารสาร Le ชอค ดู เดือน โดยศาล Cassation วันที่ 20 ธันวาคม 1994 ตั้งแต่นั้นขั้นตอนในช่วงสองรายมีต่อและการพิจารณาเอาสถานที่ในวันที่ 27 มกราคม และ L9 อาจ 199-5 . ได้ยินอีกเป็นนัดที่ 17 ตุลาคม 2538 .





รับฟังการตัดสินใจของคณะกรรมการ 6.1 ในช่วงห้าสิบสี่เซสชัน , คณะกรรมการพิจารณาการรับฟังของการสื่อสาร มันกล่าวว่าในเวลาของการส่งการสื่อสารบน 2 มกราคม 2536ผู้เขียนมิได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ในปารีส ( ห้อง 11 ) 9 ธันวาคม 2535 ถึงศาล Cassation . ผู้เขียนแย้งว่าเขาไม่ได้หมายความว่าการเป็นตัวแทนทางกฎหมายสำหรับวัตถุประสงค์และที่เช่นการอุทธรณ์ จะยังไงก็ไร้ประโยชน์ เป็นอาร์กิวเมนต์แรก คณะกรรมการตั้งข้อสังเกตว่ามันเปิดให้ผู้เขียนในการแสวงหาความช่วยเหลือด้านกฎหมายซึ่งเขาไม่ได้ทำ เป็นหลังการเรียกค่าคงที่ของกรรมการนิติที่สงสัยเพียงเกี่ยวกับประสิทธิผลของการรักษาไม่ยกโทษให้ผู้เขียนจากพวกมัน ในเวลาของการส่ง ดังนั้น การสื่อสารที่ไม่ตรงกับความต้องการของความเหนื่อยของการเยียวยาภายในประเทศที่กำหนดไว้ในมาตรา 5 วรรคสอง ( B ) ของพิธีสาร . ในขณะเดียวกันอย่างไรก็ตาม บริษัทผู้กล่าวหา , หัวหน้าบรรณาธิการของนิตยสาร เลอ ชอค ซึ่งเผยแพร่เมื่อวันอังคาร สัมภาษณ์ในเดือนกันยายนปี 1990 ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล Cassation ซึ่งวันที่ 20 เดือนธันวาคม พ.ศ. 2537 ออกอุทธรณ์ ส่งโดยห้องพิพากษาคดีอาญาศาล Cassation เผยว่า ศาลสรุปได้ว่ากฎหมายถูกใช้อย่างถูกต้องในความเป็นจริงว่ากฎหมายคือรัฐธรรมนูญและการประยุกต์ใช้ไม่สอดคล้องกับสาธารณรัฐฝรั่งเศส พันธกรณีภายใต้สนธิสัญญาสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ โดยเฉพาะการอ้างอิงบทบัญญัติของมาตรา 10 แห่งยุโรป