who extended Johnson’s(1954) model

who extended Johnson’s
(1954) model to the case where set-up times are separable from processing times; Sule
(1982), Sule and Huang (1983), Khurana Bagga (1985) and Allahverdi (1995), who
extended Yoshida and Hitomi (1979); Proust et al. (1991), Park and Steudel (1991),
Gupta and Tunc (1994), Cao and Bedworth (1992) Allahverdi (1997), Rajendran and
Ziegler (1997) and Gupta et al. (1997)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ของ Johnson ขยายที่แบบจำลอง (1954) กรณี separable จากระยะเวลา เวลาตั้งค่า Sule(1982), Sule และหวง (1983), โรงแรมคูรา Bagga (1985) และ Allahverdi (1995), ที่ขยาย Yoshida และ Hitomi (1979); Proust และ al. (1991), พาร์ค และ Steudel (1991),กุปตา และ Tunc (1994), โจ และ Bedworth (1992) Allahverdi (1997), Rajendran และZiegler (1997) และ al. et กุปตา (1997)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่ขยายจอห์นสัน
(1954) รูปแบบการกรณีการตั้งค่าครั้งนี้เป็นครั้งที่แยกกันไม่ออกจากการประมวลผล ซูล
(1982), และหวางซูล (1983), คูรานา Bagga (1985) และ Allahverdi (1995)
ที่ขยายโยชิดะและฮิโตมิ(1979); Proust et al, (1991), สวนสาธารณะและ Steudel (1991),
แคนด์และ Tunc (1994) เฉาและ Bedworth (1992) Allahverdi (1997), และ Rajendran
Ziegler (1997) และ Gupta et al, (1997)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ที่ขยายของจอห์นสัน
( 1954 ) แบบกรณีที่การตั้งค่าเวลาจะแยกออกจากกันได้ จากการประมวลผลครั้ง สุเล
( 1982 ) , ซูเล และหวง ( 1983 ) , คูรานา bagga ( 1985 ) และ allahverdi ( 1995 ) ที่
ขยายโยชิดะและฮิโตมิ ( 1979 ) ; พรูสต์ et al . ( 1991 ) , สวนสาธารณะและสตูเดิล ( 1991 ) ,
Gupta และจากนั้น ( 1994 ) , CaO และ Bedworth ( 1992 ) allahverdi ( 1997 ) , การสร้างและ
ZIEGLER ( 1997 ) และ Gupta et al . ( 2540 )