การศึกษาประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนมักมุ่งไปใน 2 แนวทาง กล่าวคือแนวการศึกษาแบบพฤติกรรมศาสตร์ที่
มุ่งสืบหาทัศนะคติ และความคิดเห็นที่ประชาชนมีต่อผู้แทนราษฎร รวมถึงพฤติกรรมการเลือกตั้งของประชาชน
ข้อสรุปของงานศึกษาแนวนี้มักเป็นไปในทิศทางเดียวกันที่ตอกย้าว่าพฤติกรรมการเลือกตั้งที่เบี่ยงเบนโดยการซื้อสิทธิ
ขายเสียงของประชาชน (โดยเฉพาะในชนบท) เป็นปัญหาใหญ่และเป็นที่มาของปัญหาทั้งปวงของประชาธิปไตยไทย
[3] ส่วนอีกแนวทางหนึ่งเป็นการศึกษาการกระทาของนักการเมืองที่มาจากการเลือกตั้งซึ่งมักทุจริตคอร์รัปชัน เพื่อมุ่ง
จัดตั้งองค์กรตรวจสอบที่มีประสิทธิภาพ ดังนั้นกลไกการตรวจสอบที่เข้มแข็งจะสร้างพฤติกรรมเข้ารูปมาตรฐานที่
นักการเมืองควรเป็น [4] อย่างไรก็ตามสองแนวทางนี้ก็มิได้มุ่งศึกษาความสัมพันธ์ที่เป็นจริงในทางการเมืองระหว่าง
ผู้แทน กับชาติ/ประชาชนมากนัก