Life was cruel to Wendy. It was cru

Life was cruel to Wendy. It was cruel to her when she first entered high school, being called tubby and such. It was cruel to her when she graduated college, her graduation picture resulted in looking what they call ‘derpy’ nowadays. It was cruel to her when she signed up for a trainer at a nearby gym, in which she ended up with a very hateful trainer (but hey, she did reach her ideal weight within weeks so perhaps that wasn’t very bad). And it was cruel to her when her boss introduced her to his daughter, whom resembled a bunny in heat because really, who winks and their lips in front of a person whom you just met? Well, it appears that Bae Irene does.

Today marks exactly 78 days since her fateful meeting with Irene. Why did Wendy bother counting you say? Because she couldn’t wait for the day the plane taking Irene away from her to come. The chaebol daughter wasn’t going to stay long, thankfully.

“Say, you’re good in English aren’t you Wendy?”

“Maybe,” Wendy said, keeping her eyes glued to the screen sitting on top of her office desk. It seems to her that Irene has nothing better to do other than loitering around her father’s workplace, Wendy’s office to be specific. Wouldn’t it be nice to be a rich daughter, she told herself for a few times (but never in front of her boss, of course).

“Of course you are. Your name is in English.”

“Yeah.”

“So, I have a question to ask you,” Irene grinned.

“What is it?”

“How do you say ‘I Love You’ in English?”

“I Love-“ Wendy choked on her own words the moment she realized Irene’s attempt on bringing out an indirect confession from her, finally moving her eyes away from her work. “Hey.”

“Shoot, you caught me.”

“Please leave me alone Miss Bae.”

“But I really do want to learn some English from you,” Irene nodded her head furiously.

“I have no interest in teaching anyone-“ Wendy was once again taken off guard when Irene placed a finger on her lips to hush the younger girl, Irene seemingly to have received a call.

“Hold on for a second,” she whispered. “Oh, yes Professor John? I’m currently in Korea actually. Is there anything wrong?”

-

“Coffee?”

“No thank you Miss Bae. I’d prefer to stay away from you after the little…prank you played on me the other day.”

Her frown was hidden behind the bundles of paperwork piled up on her table and Wendy didn’t even have to look up to know the owner of the voice.

“Please, it wasn’t much of a prank. That aside, it had been more than two months since we met. Just drop the formalities,” Irene breathed out loud, slamming the cup of latte that had turned cold (which she had gotten on foot from a café a few blocks away in the midst of the cold because her driver weren’t around) on top of one of the files, making Wendy gasp in horror.

“Miss Bae!”

“What?”

“You’ll spill the coffee all over my work-“

“In that case you better drink it all up fast. You haven’t been getting any break from morning I noticed,” Irene frowned. “I got you some sandwiches as well. Or would you prefer having me for lunch instead?” Irene batted her lashes for a few times.

“…I’ll have the coffee and sandwich please, thank you.”

“In that case I’ll leave you alone to enjoy your meal.”

A soft chuckle escaped from the heiress and it didn’t take her long to disappear from Wendy’s sight, leaving the latter alone. But she doubted that Irene was going to stay away from her for long anyways.

Wendy winced upon sipping the cold liquid from the cup. She’s not a fan of cold coffees but rather than feeling displeased, Wendy felt rather sorry for Irene for going through all the trouble to get her something to eat. She should’ve thanked the girl sincerely when she had the chance to earlier, she thought.

-

“Miss Bae.”

Wendy spoke up all of the sudden, clearing her throat beforehand. Irene was yet again sitting on the couch of her office, pulling away from the magazine in her hands.

“Yes Wendy?”

“I uhm. I…” her voice trailed off as Wendy struggled to find the right words to say. She was never good with her words and it was her first time initiating a conversation with Irene, as far as she could remember. “I…”

“Yes, I will go on a date with you.”

“…Excuse me?”

“Wasn’t that what you wanted to tell me judging from the way you’re fidgeting in your seat?”

“…No Miss Bae,” Wendy sighed. She needed to make this fast and quick before Irene comes up with another ridiculous things to say. “Thank you for the meal yesterday. I enjoyed the food.”

“You enjoyed the food? Really?”

“Yes.”

“In that case we should be getting some lunch together at the same café!” Irene beamed.

“I uhm, I prefer to eat alone-“

“Come on, I saw a promotion at the café and I wanted to try it out with you,” Irene pleaded with her eyes, lips jutting out to a pout. “Pretty please?”

“I suppose... We could then.”

-

“You didn’t tell me that the promotion was for couples,” Wendy muttered under her breath in embarrassment, trying her best not to meet the cas

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชีวิตคือโหดร้ายกับเวนดี้ มันก็โหดร้ายกับเธอเมื่อเธอก่อนเข้าโรงเรียนมัธยมปลาย ถูกเรียกว่าตุ้ยนุ้ย และดังกล่าว มันโหดร้ายกับเธอเมื่อเธอจบศึกษาวิทยาลัย รูปรับปริญญาของเธอส่งผลให้มอง สิ่งที่พวกเขาเรียกว่า 'derpy' ในปัจจุบัน มันก็โหดร้ายกับเธอเมื่อเธอสมัครเทรนเนอร์ที่แบน ที่เธอจบลง ด้วยผู้ฝึกสอนแสดงความเกลียดชังมาก (แต่เดี๋ยวก่อน เธอจึงถึงเธอน้ำหนักเบาภายในสัปดาห์ดังนั้นบางทีที่ไม่ดี) และมันก็โหดร้ายกับเธอเมื่อเจ้านายของเธอนำเธอไปลูกสาวของเขา ซึ่งคล้ายกับกระต่ายในร้อน เพราะจริง ๆ ที่วิงค์ และริมฝีปากของเขาต่อหน้าบุคคลที่คุณเพิ่งพบ ดี มันปรากฏว่า ไม่ของ Irene แบ้ วันนี้ทำเครื่องหมายว่า 78 วันตั้งแต่เธอพบความตายกับไอรีน ทำไมไม่บอกนับคุณรำคาญเวนดี้ เพราะเธอไม่สามารถรอสำหรับวันเครื่องบินการ Irene จากเธอมา ลูกสาว chaebol ไม่ได้ไปพักระยะยาว โชคดี "พูด คุณดีในภาษาอังกฤษคุณ Wendy ? " "บางที เวนดี้กล่าวว่า การรักษาดวงตาของเธอที่ติดกาวที่หน้าจอที่อยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ เหมือนกับเธอว่า Irene มีอะไรดีขึ้นจะทำอื่น ๆ กว่าใกล้พ่อของเธอที่ทำงาน สำนักงานของ Wendy เจาะจง จะดีจะ รวยลูกสาว เธอบอกตัวเองกี่ครั้ง (แต่ไม่เคย หน้า ตบ หลักสูตร) "แน่นอนคุณจะ ชื่อของคุณเป็นภาษาอังกฤษ" "ใช่" "ดังนั้น ฉันมีคำถามจะถามคุณ ไอรีน grinned "มันคืออะไร" "จะพูดอย่างไร 'ฉันรักคุณ' ในภาษาอังกฤษ" "ฉันรัก-" เวนดี้สำลักคำของตนเองในขณะที่เธอรู้ว่าความพยายามของ Irene ในการนำออกมาสารภาพผิดทางอ้อมจากเธอ ย้ายดวงตาของเธอออกจากงานของเธอในที่สุด "เฮ้" "ยิง คุณจับฉัน" "โปรดทิ้งฉันแบ้นางสาวเพียงอย่างเดียว" "แต่ผมอยากจะเรียนรู้ภาษาอังกฤษจากคุณ ไอรีนแล้วพยักหน้าอย่างหัวของเธออย่างดุเดือด "ผมไม่สนใจการเรียนการสอนทุกคน-" เวนดี้อีกครั้งถ่ายออกยามเมื่อ Irene วางนิ้วบนริมฝีปากของเธอปิดน้องสาว ไอรีนดูเหมือนได้รับการโทร "ระงับเป็นครั้งที่สอง เธอกระซิบ "โอ้ ใช่ศาสตราจารย์จอห์น ฉันอยู่ในเกาหลีจริง มีอะไรผิด" - "กาแฟ" "ไม่มีการขอบคุณนางสาวแบ้ ตำแหน่งที่อยู่ห่างจากคุณหลังน้อย...เล่นตลกที่คุณเล่นกับฉันในวันอื่น ๆ " หน้านิ่วคิ้วของเธอถูกซ่อนไว้เบื้องหลังในการรวมกลุ่มของเอกสารที่คั่งบนโต๊ะของเธอ และเวนดี้ไม่จำเป็นต้องค้นหาให้รู้เจ้าของเสียง "กรุณา มันไม่ได้มากของการเล่นตลก ว่ากัน จะได้รับมากกว่า 2 เดือนตั้งแต่เราพบกัน เพิ่งปล่อยพิธีการ ไอรีนดัง ๆ หายใจเรื่องถ้วยของลาเต้ที่มีเปิดเย็น (ซึ่งเธอมีอากาศเดินเท้าจากคาเฟ่ไหนออกไปท่ามกลางความเย็นเนื่องจากโปรแกรมควบคุมเธอไม่รอบ) ด้านบนของแฟ้มใดแฟ้มหนึ่ง ทำให้เวนดี้หอบในสยองขวัญ "นางสาวแบ้" "อะไร" "คุณจะรั่วไหลกาแฟทั่วงาน - ของฉัน" "ในกรณีที่คุณดีขึ้นดื่มจนหมดอย่างรวดเร็ว คุณยังไม่ได้รับการใด ๆ ที่แตกตั้งแต่เช้าผมสังเกตเห็น ไอรีน frowned "ผมมีคุณแซนด์วิชบางเช่นกัน หรือคุณอยากมีฉันสำหรับมื้อกลางวันแทน" ไอรีน batted ตาของเธอสำหรับกี่ครั้ง “… ฉันจะมีกาแฟและแซนวิชที่กรุณา ขอบคุณ" "ในกรณีที่ฉันจะปล่อยให้คุณคนเดียวที่จะรับประทานอาหาร" Chuckle นุ่มหลบหนีออกจากการตำแหน่ง และไม่ได้รับนานเธอจะหายไปจากสายตาของ Wendy ออกหลังเพียงอย่างเดียว แต่เธอสงสัยว่า Irene จะอยู่ห่างจากเธอสำหรับยาวต่อไป Wendy winced เมื่อจิบน้ำเย็นจากถ้วย เธอไม่ได้เป็นแฟนของกาแฟเย็น แต่แทนที่จะรู้สึกเห็น เวนดี้รู้สึกแต่ขออภัย Irene สำหรับผ่านปัญหาทั้งหมดจะได้รับของเธอสิ่งที่กิน เธอควรได้ขอบคุณสาวจริงใจเมื่อเธอได้มีโอกาสก่อนหน้านี้ เธอคิดว่า - "นางสาวแบ้" Wendy พูดขึ้นทั้งหมดทันที ล้างลำคอของเธอก่อน ไอรีนอีกครั้งนั่งบนโซฟาของสำนักงาน ดึงจากนิตยสารในมือของเธอ "ใช่ Wendy" "ฉัน uhm I. .."เสียงของเธอหายออกเป็น Wendy พยายามที่จะหาคำที่เหมาะสมจะพูด เธอเคยดีกับคำพูดของเธอ และมันเป็นครั้งแรกของเธอเริ่มต้นการสนทนากับไอรีน เท่าที่เธอสามารถจำ "ฉัน... " "ใช่ ฉันจะไปในวันที่ มีคุณ" “…Excuse me?” “Wasn’t that what you wanted to tell me judging from the way you’re fidgeting in your seat?” “…No Miss Bae,” Wendy sighed. She needed to make this fast and quick before Irene comes up with another ridiculous things to say. “Thank you for the meal yesterday. I enjoyed the food.” “You enjoyed the food? Really?” “Yes.” “In that case we should be getting some lunch together at the same café!” Irene beamed. “I uhm, I prefer to eat alone-“ “Come on, I saw a promotion at the café and I wanted to try it out with you,” Irene pleaded with her eyes, lips jutting out to a pout. “Pretty please?” “I suppose... We could then.” - “You didn’t tell me that the promotion was for couples,” Wendy muttered under her breath in embarrassment, trying her best not to meet the cas

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชีวิตเป็นสิ่งที่โหดร้ายเวนดี้ มันเป็นสิ่งที่โหดร้ายกับเธอครั้งแรกเมื่อเธอเดินเข้าไปในโรงเรียนมัธยมที่ถูกเรียกว่าอ้วนและเช่น มันเป็นสิ่งที่โหดร้ายกับเธอเมื่อเธอจบการศึกษาวิทยาลัย, ภาพจบการศึกษาของเธอส่งผลในการมองหาสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า derpy 'ในปัจจุบัน มันเป็นสิ่งที่โหดร้ายกับเธอเมื่อเธอลงทะเบียนสำหรับการฝึกอบรมที่ห้องออกกำลังกายอยู่บริเวณใกล้เคียงซึ่งเธอจบลงด้วยผู้ฝึกสอนแสดงความเกลียดชังมาก ( แต่เดี๋ยวก่อนเธอไม่ถึงน้ำหนักในอุดมคติของเธอภายในสัปดาห์ดังนั้นบางทีที่ไม่ได้เลวร้ายมาก) และมันก็โหดร้ายกับเธอเมื่อเจ้านายของเธอแนะนำให้เธอรู้จักกับลูกสาวของเขาซึ่งคล้ายกับกระต่ายในความร้อนเพราะจริงๆที่เชื่อมโยงและริมฝีปากของพวกเขาในด้านหน้าของคนที่คุณเพิ่งพบกัน? ดีก็ปรากฏว่าแบ้ไอรีนไม่. วันนี้นับว่า 78 วันนับตั้งแต่การประชุมเป็นเวรเป็นกรรมของเธอกับไอรีน ทำไมเวนดี้ไม่รำคาญนับคุณพูด? เพราะเธอไม่สามารถรอวันระนาบที่เกิดไอรีนอยู่ห่างจากเธอที่จะมา ลูกสาว chaebol ไม่ได้ไปอยู่นานขอบคุณ. "บอกว่าคุณกำลังดีในภาษาอังกฤษไม่ได้คุณเวนดี้?" "อาจจะ" เวนดี้กล่าวว่าการรักษาดวงตาของเธอติดกาวที่หน้าจอนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ . มันดูเหมือนว่าเธอว่าไอรีนมีอะไรดีกว่าการทำอื่น ๆ กว่าเดินเตร่ไปรอบ ๆ สถานที่ทำงานของพ่อของเธอสำนักงานเวนดี้จะเฉพาะเจาะจง มันจะไม่ดีที่จะมีลูกสาวคนหนึ่งที่อุดมไปด้วยเธอบอกตัวเองไม่กี่ครั้ง ( แต่ไม่เคยอยู่ในด้านหน้าของเจ้านายของเธอของหลักสูตร). "แน่นอนคุณเป็น ชื่อของคุณในภาษาอังกฤษ. " " ใช่. " " ดังนั้นผมมีคำถามที่จะถามคุณ "ไอรีนยิ้ม. " มันคืออะไร? " " คุณจะบอกว่า 'ผมรักคุณ' ในภาษาอังกฤษ? " " ผม Love- "เวนดี้สำลักคำพูดของเธอขณะที่เธอตระหนักความพยายามของไอรีนที่จะนำออกมาสารภาพโดยอ้อมจากเธอจะย้ายดวงตาของเธอออกไปจากการทำงานของเธอ "เฮ้." "ยิงคุณจับฉัน." "กรุณาอย่ามายุ่งกับนางสาวแบ้." " แต่ผมไม่ต้องการที่จะเรียนรู้ภาษาอังกฤษบางส่วนจากคุณ" ไอรีนพยักหน้าเธอคึก. "ผมมีความสนใจในการเรียนการสอน anyone- ไม่มี "เวนดี้ถูกนำอีกครั้งออกยามเมื่อไอรีนวางนิ้วบนริมฝีปากของเธอเงียบสาวน้องไอรีนที่ดูเหมือนจะได้รับการโทร. " ไว้เป็นครั้งที่สอง "เธอกระซิบ "โอ้ใช่ศาสตราจารย์จอห์น? ปัจจุบันฉันอยู่ในเกาหลีจริง มีอะไรผิดหรือเปล่า? " - " กาแฟ "? " ไม่ขอขอบคุณนางสาวแบ้ ฉันชอบที่จะอยู่ห่างจากคุณหลังจากที่เล็ก ๆ น้อย ๆ ... เล่นตลกคุณเล่นกับฉันในวันอื่น ๆ . " หน้านิ่วคิ้วของเธอถูกซ่อนอยู่หลังการรวมกลุ่มของเอกสารซ้อนขึ้นบนโต๊ะและเวนดี้ของเธอไม่ได้มีการมองหาที่จะรู้ว่า เจ้าของเสียง. "โปรดมันก็ไม่มากของการเล่นตลก ว่ากันว่าได้รับมากกว่าสองเดือนนับตั้งแต่ที่เราได้พบ เพียงแค่วางพิธีการ "ไอรีนสูดลมหายใจออกมาดัง ๆ กระแทกถ้วยกาแฟลาเต้ที่ได้หันเย็น (ซึ่งเธอมีอากาศเดินเท้าจากคาเฟ่ไม่กี่ช่วงตึกห่างออกไปในท่ามกลางความหนาวเย็นเพราะคนขับรถของเธอไม่ได้รอบ) ด้านบน ของหนึ่งในไฟล์ทำให้เวนดี้อ้าปากค้างในหนังสยองขวัญ. "มิสแบ้!" "คืออะไร" "คุณจะสาดกาแฟทั่วงานที่ฉัน" "ในกรณีที่คุณดีกว่าดื่มมันทั้งหมดขึ้นอย่างรวดเร็ว คุณยังไม่ได้รับการแบ่งใด ๆ ตั้งแต่เช้าผมสังเกตเห็น "ไอรีนขมวดคิ้ว "ผมมีคุณแซนวิชบางส่วนเช่นกัน หรือคุณต้องการมีผมสำหรับมื้อกลางวันแทน? "ไอรีนปัดขนตาของเธอไม่กี่ครั้ง. " ... ฉันจะมีกาแฟและแซนวิชโปรดขอขอบคุณคุณ. " " ในกรณีที่ว่าฉันจะปล่อยให้คุณคนเดียวจะเพลิดเพลินไปกับมื้ออาหารของคุณ . " หัวเราะนุ่มหนีออกมาจากทายาทและมันไม่ได้ใช้เวลานานเธอจะหายไปจากสายตาของเวนดี้ออกหลังเพียงอย่างเดียว แต่เธอสงสัยว่าไอรีนก็จะอยู่ห่างจากเธอนานนะ. เวนดี้สะดุ้งเมื่อจิบของเหลวเย็นจากถ้วย เธอไม่ได้เป็นแฟนของกาแฟเย็น แต่แทนที่จะรู้สึกไม่พอใจเวนดี้รู้สึกค่อนข้างเสียใจสำหรับไอรีนสำหรับการไปผ่านทุกปัญหาที่จะได้รับบางสิ่งบางอย่างของเธอที่จะกิน เธอควรจะได้ขอบคุณสาวจริงใจเมื่อเธอมีโอกาสที่จะก่อนหน้านี้เธอคิดว่า. - "มิสแบ้." เวนดี้พูดขึ้นทั้งหมดในทันทีที่การล้างลำคอของเธอก่อน ไอรีนอีกครั้งนั่งอยู่บนที่นอนของสำนักงานของเธอที่ดึงออกมาจากนิตยสารในมือของเธอ. "ใช่เวนดี้?" "ผม Uhm ฉัน ... "เสียงของเธอหายออกเป็นเวนดี้พยายามที่จะหาคำพูดที่เหมาะสมที่จะพูด เธอก็ไม่เคยดีกับคำพูดของเธอและมันเป็นครั้งแรกของเธอเริ่มต้นการสนทนากับไอรีนเท่าที่เธอจะจำได้ว่า "ฉัน ... " "ใช่ฉันจะไปเดทกับคุณ." " ... ขอโทษนะ?" "ไม่ได้ว่าสิ่งที่คุณอยากจะบอกฉันตัดสินจากวิธีการที่คุณกำลังรำคญในที่นั่งของคุณ?" " ... ไม่มี นางสาวแบ้ "เวนดี้ถอนหายใจ เธอจำเป็นต้องทำเรื่องนี้ให้ได้อย่างรวดเร็วและอย่างรวดเร็วก่อนที่ไอรีนขึ้นมากับสิ่งที่ไร้สาระอื่นที่จะพูด "ขอบคุณสำหรับอาหารเมื่อวานนี้ ผมมีความสุขอาหาร. " " คุณมีความสุขกับอาหาร? จริงเหรอ? " " ใช่. " " ในกรณีที่เราควรจะได้รับอาหารกลางวันร่วมกันที่ร้านกาแฟเหมือนกัน! "ไอรีนคาน. " ผม Uhm ฉันชอบที่จะกิน alone- " " Come on, ฉันเห็นโปรโมชั่นที่ร้านกาแฟและ ผมอยากจะลองออกไปกับคุณ "ไอรีนสารภาพกับดวงตาของเธอริมฝีปากยื่นออกไปหน้ามุ่ย "พริตตี้โปรด" "ผมคิดว่า ... เราจะทำได้แล้ว." - "คุณไม่ได้บอกว่าโปรโมชั่นสำหรับคู่รัก" เวนดี้พึมพำภายใต้ลมหายใจของเธอในความลำบากใจพยายามที่ดีที่สุดของเธอไม่ได้ที่จะตอบสนอง CAS