The concept of supply chain integra

The concept of supply chain integration (SCI) is a pivotal issue in supply chain management (SCM) literature. Though
most scholars recognize that SCI can contribute to improving supply network performance (Frohlich and Westbrook,
2001; van der Vaart and van Donk, 2008), the debate is still open in the literature about how to maximize this impact.
For instance, Swink et al. (2007) note that the simultaneous integration of customers and suppliers is considered a necessary
condition to assure the achievement of significant benefits. However, Mouritsen et al. (2003) point out that similar levels of
implementation of SCI practices do not bring about equal improvements whatever the context, hence, it is essential to
investigate the conditions under which SCI can be more beneficial. In the same vein, van Donk and van der Vaart (2005)
demonstrate that in certain conditions a low level of integrative practices could be the best strategy to pursue.
From the above it seems to emerge that some factors which are exogenous to the relationship between SCI and performance
may act as moderators of this causal link. It is interesting to note that, as stated by Vickery and Dröge (2011), only a
few research studies have been conducted on interactions between integration mechanisms and other external factors, such
as environmental turbulence. Also Wong et al. (2011) lament that academic knowledge on the moderating effect of environmental
uncertainties on the SCI–performance relationships still remains inadequate, due to the mixed findings obtained by
the recent studies.
Among the exogenous factors affecting the SCI–performance relationship, supplier network internationalization plays a
key role as it is recognized as a disruptive source of uncertainty that forces companies to cooperate with customers and
suppliers to efficaciously managing procurement, production and delivery plans in order to sustain cost, quality and delivery
performances (Handfield and Nichols, 1999; Vachon and Klassen, 2002; Camuffo et al., 2007). Nevertheless, despite being a
timely issue, we did not find quantitative studies investigating the interactions between SCI practices and the degree of

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนวคิดของการบูรณาการห่วงโซ่อุปทาน (วิทยาศาสตร์วิศวกรรม) เป็นปัญหาแปรในวรรณคดีการจัดการห่วงโซ่อุปทาน แม้ว่านักวิชาการส่วนมากรับรู้ว่า วิทยาศาสตร์วิศวกรรมสามารถนำไปสู่การปรับปรุงประสิทธิภาพเครือข่ายอุปทาน (Frohlich และ Westbrook2001 van der Vaart และแวน Donk, 2008), การอภิปรายยังคงเปิดอยู่ในวรรณคดีเกี่ยวกับวิธีการเพิ่มผลกระทบนี้เช่น Swink et al. (2007) หมายเหตุรวมพร้อมลูกค้าและซัพพลายเออร์จะถือว่าเป็นความจำเป็นเงื่อนไขเพื่อให้สำเร็จประโยชน์อย่างมีนัยสำคัญ อย่างไรก็ตาม Mouritsen และ al. (2003) ชี้ให้เห็นระดับที่คล้ายคลึงกันดำเนินการตามแนวทางวิทยาศาสตร์วิศวกรรมนำเกี่ยวกับการปรับปรุงเท่าใดบริบท ดังนั้น มันเป็นสิ่งสำคัญเพื่อตรวจสอบเงื่อนไขซึ่งวิทยาศาสตร์วิศวกรรมได้ประโยชน์มากขึ้น ในหลอดเลือดดำเดียว แวน Donk และ van der Vaart (2005)แสดงให้เห็นว่า ในเงื่อนไข ปฏิบัติแบบบูรณาการในระดับที่ต่ำอาจเป็นกลยุทธ์ที่ดีไล่จากข้างต้นดูเหมือนโผล่ บางปัจจัย ซึ่งเป็นบ่อยความสัมพันธ์ระหว่างวิทยาศาสตร์วิศวกรรมและประสิทธิภาพอาจทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมของการเชื่อมโยงเชิงสาเหตุนี้ เป็นที่น่าสนใจเพื่อทราบที่ ตาม Vickery และ Dröge (2011), เท่ากับศึกษาไม่ได้ดำเนินในระหว่างรวมกลไกและปัจจัยอื่น ๆ ภายนอก เช่นเป็นสิ่งแวดล้อมความปั่นป่วน ร้อยเอ็ดวง al. (2011) ยังครวญว่า วิชาการในลักษณะ moderating ของสิ่งแวดล้อมแนววิทยาศาสตร์วิศวกรรมประสิทธิภาพสัมพันธ์ยังคงไม่เพียงพอ เนื่องจากพบผสมได้ด้วยในการศึกษาล่าสุดหมู่บ่อยปัจจัยส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของวิทยาศาสตร์วิศวกรรมประสิทธิภาพ สนับสนุนเครือข่ายผู้เล่นเป็นบทบาทที่สำคัญเป็นที่รู้จักเป็นแหล่งของความไม่แน่นอนว่าบริษัทจะร่วมมือกับลูกค้าขวัญ และผู้จัดการจัดซื้อ ผลิต และจัดส่งแผนเพื่อรักษาต้นทุน คุณภาพ และการจัดส่ง efficaciouslyแสดง (Handfield และนิโคล 1999 Vachon และ Klassen, 2002 Camuffo et al., 2007) อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะเป็นปัญหาทันเวลา เราไม่พบตรวจสอบการโต้ตอบระหว่างปฏิบัติวิทยาศาสตร์วิศวกรรมและระดับของการศึกษาเชิงปริมาณ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แนวคิดของการบูรณาการห่วงโซ่อุปทาน ( SCI ) เป็นปัญหาสำคัญในการจัดการห่วงโซ่อุปทาน ( SCM ) วรรณกรรม แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ยอมรับว่า
วิทย์สามารถมีส่วนร่วมในการปรับปรุงประสิทธิภาพของเครือข่ายอุปทาน ( โฟรลิก และ Westbrook ,
2001 ; ฟาน เดอร์ ฟาร์ท และ แวน donk , 2008 ) , การอภิปรายยังคงเปิดอยู่ในวรรณกรรมเกี่ยวกับวิธีการเพิ่มผลกระทบนี้ .
สำหรับอินสแตนซ์ สวิงก์ et al .( 2007 ) ทราบว่าบูรณาการพร้อมกันของลูกค้าและซัพพลายเออร์จะถือว่าเป็นเงื่อนไขที่จำเป็นเพื่อให้มั่นใจว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน
ประโยชน์อย่างมีนัยสำคัญ อย่างไรก็ตาม mouritsen et al . ( 2003 ) ชี้ว่า ระดับที่คล้ายกันของ
ใช้วิทย์อย่านำเกี่ยวกับการปรับปรุงการปฏิบัติเท่าเทียมกันไม่ว่าบริบท ดังนั้นจึงเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อ
ตรวจสอบเงื่อนไขที่วิทย์ได้ประโยชน์มากขึ้น ในหลอดเลือดดำเดียวกัน , รถตู้ donk และ ฟาน เดอร์ ฟาร์ท ( 2005 )
แสดงให้เห็นว่าในเงื่อนไขบางอย่างที่ระดับต่ำของการบูรณาการการปฏิบัติอาจจะเป็นกลยุทธ์ที่ดีที่สุดที่จะไล่ตาม
จากข้างต้นดูเหมือนว่าจะโผล่ที่ปัจจัยบางอย่างซึ่งอยู่ภายนอกเพื่อความสัมพันธ์ระหว่างวิทยาศาสตร์และประสิทธิภาพ
อาจเป็นผู้ดูแลของสาเหตุที่ลิงค์นี้ .เป็นที่น่าสนใจที่จะทราบว่า , ตามที่ระบุไว้โดย วิเกอรี่ และ ดร. ö ge ( 2011 ) , เพียง
น้อยการศึกษาที่ได้รับการดำเนินการในการปฏิสัมพันธ์ระหว่างกลไกการบูรณาการและปัจจัยภายนอกอื่นๆ เช่น
เป็นหลุมอากาศ สิ่งแวดล้อม นอกจากนี้ วง et al . ( 2011 ) ทบทวนความรู้ทางวิชาการเกี่ยวกับผลกระทบของสิ่งแวดล้อม
3ความไม่แน่นอนในการปฏิบัติวิทย์–ความสัมพันธ์ยังคงไม่เพียงพอ เนื่องจากการผสมที่ได้จากการศึกษาล่าสุดพบ
.
ของปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพ ประวิทย์–ความสัมพันธ์ ระหว่างประเทศเครือข่ายซัพพลายเออร์เล่นบทบาทสำคัญในฐานะเป็นที่รู้จักว่าเป็นแหล่งที่มาก่อกวนของความไม่แน่นอนที่บังคับ บริษัท จะให้ความร่วมมือกับลูกค้าและ
ซัพพลายเออร์เพื่อ efficaciously การจัดการการจัดซื้อ การผลิต และจัดส่งแผนเพื่อรักษาต้นทุน คุณภาพ และการส่งมอบ
การแสดง ( และ handfield นิโคล , 1999 ; แวเชิ่น และแคลสสัน , 2002 ; camuffo et al . , 2007 ) อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็น
ออกทันเวลา เราไม่พบปริมาณการศึกษาการปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิทยาศาสตร์และการปฏิบัติ .