Sugarcane bagasse is an agro-indust

Sugarcane bagasse is an agro-industrial waste product produced
on the order of millions of metric tons per year during the
production of ethanol to be used as fuel. In general, the dried Brazilian
sugarcane bagasse consists of approximately 51.1% fibers
and 47.5% medulla. The dried fiber contains 51.1% cellulose,
26.7% hemicellulose, 20.8% lignin and 0.8% other components.
The medulla is a tissue of non fibrous character that contains
47.5% cellulose, 28.5% hemicellulose, 20.2% lignin and 3% other
components (Bertoti, 2004).
Cellulosic fibers, such as sugarcane, sisal, banana, coconut,
wood and jute, have been incorporated in a wide variety of thermoplastics,
such as polypropylene, polystyrene, polyester and
polyamides, as reinforcement in polymeric composites due to their
properties which can improve the material and due to the fact
these materials are from renewable sources (Lee & Mariatti,
2008; Luz, Tio, Rocha, Gonçalves, & Del’Arco, 2008; Vilay, Mariatti,
Taib, & Todo, 2008; Xie, King, Kilpelainen, Granstrom, & Argyropoulos,
2007). These fibers differ in biodegradability, moisture content,
thermal stability, acoustic insulation, abrasion resistance,
stiffness and tensile strength. Compared with other fibers, sugarcane
fiber has a lower tensile strength, lower Young’s’ modulus,
higher moisture content and better biodegradability due to its
higher contents of hemicellulose (27%) and lignin (21%), compared
to 13% and 13% in jute fiber and 13% and 11% in sisal fiber, respectively
(Bledzki & Gassan, 1999).
Among all the natural reinforcing materials, the fiber of sugarcane
bagasse appears to be a promising fiber when the aim is the
biodegradation and low cost. However, to improve its properties
it is necessary to improve the adhesion between the hydrophilic fiber
and the hydrophobic matrix and to reduce the moisture content
of the fiber. Only a few chemical modification methods of
the bagasse have been described in literature, including mercerization
and acrylic acid treatments (Vilay et al., 2008), mercerization
and acetylation (Filho et al., 2000; Luz et al., 2008), succinylation
(Liu et al., 2007), treatment with benzyl chloride (Luz, Gonçalvez,
& Del’Arco, 2007) and silane (Bilba & Arsene, 2008).
The conditions of the modification reactions affect the fiber
properties, including the morphology, thermal stability, tensile
strength and chemical strength. Acetylation of sugarcane fiber
has been performed at room temperature using a mixture of glacial
acetic acid, toluene, perchloric acid and anhydride acetic, for
48 h (Filho et al., 2000) and using a mixture of acetic acid, anhydride
acetic (Cerqueira, Filho, & Meireles, 2007) for 2 h up to 48 h.
Higher temperatures were adopted using glacial acetic acid, sulfuric
acid and anhydride acetic, at 35 C, followed by anhydride acetic
addition at 18 C and 55 C for 5 h (Luz et al., 2008). The
conditions of the mercerization reaction reported in literature

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Sugarcane bagasse is an agro-industrial waste product producedon the order of millions of metric tons per year during theproduction of ethanol to be used as fuel. In general, the dried Braziliansugarcane bagasse consists of approximately 51.1% fibersand 47.5% medulla. The dried fiber contains 51.1% cellulose,26.7% hemicellulose, 20.8% lignin and 0.8% other components.The medulla is a tissue of non fibrous character that contains47.5% cellulose, 28.5% hemicellulose, 20.2% lignin and 3% othercomponents (Bertoti, 2004).Cellulosic fibers, such as sugarcane, sisal, banana, coconut,wood and jute, have been incorporated in a wide variety of thermoplastics,such as polypropylene, polystyrene, polyester andpolyamides, as reinforcement in polymeric composites due to theirproperties which can improve the material and due to the factthese materials are from renewable sources (Lee & Mariatti,2008; Luz, Tio, Rocha, Gonçalves, & Del’Arco, 2008; Vilay, Mariatti,Taib, & Todo, 2008; Xie, King, Kilpelainen, Granstrom, & Argyropoulos,2007). These fibers differ in biodegradability, moisture content,thermal stability, acoustic insulation, abrasion resistance,stiffness and tensile strength. Compared with other fibers, sugarcanefiber has a lower tensile strength, lower Young’s’ modulus,higher moisture content and better biodegradability due to itshigher contents of hemicellulose (27%) and lignin (21%), comparedto 13% and 13% in jute fiber and 13% and 11% in sisal fiber, respectively(Bledzki & Gassan, 1999).Among all the natural reinforcing materials, the fiber of sugarcanebagasse appears to be a promising fiber when the aim is thebiodegradation and low cost. However, to improve its propertiesit is necessary to improve the adhesion between the hydrophilic fiberand the hydrophobic matrix and to reduce the moisture contentof the fiber. Only a few chemical modification methods ofthe bagasse have been described in literature, including mercerizationand acrylic acid treatments (Vilay et al., 2008), mercerizationand acetylation (Filho et al., 2000; Luz et al., 2008), succinylation(Liu et al., 2007), treatment with benzyl chloride (Luz, Gonçalvez,& Del’Arco, 2007) and silane (Bilba & Arsene, 2008).The conditions of the modification reactions affect the fiberproperties, including the morphology, thermal stability, tensilestrength and chemical strength. Acetylation of sugarcane fiberhas been performed at room temperature using a mixture of glacialacetic acid, toluene, perchloric acid and anhydride acetic, for48 h (Filho et al., 2000) and using a mixture of acetic acid, anhydrideacetic (Cerqueira, Filho, & Meireles, 2007) for 2 h up to 48 h.Higher temperatures were adopted using glacial acetic acid, sulfuricacid and anhydride acetic, at 35 C, followed by anhydride aceticaddition at 18 C and 55 C for 5 h (Luz et al., 2008). Theเงื่อนไขของปฏิกิริยา mercerization รายงานในเอกสารประกอบการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อ้อยชานอ้อยเป็นของเสียอุตสาหกรรมเกษตรที่ผลิต
โดยคำสั่งของล้านเมตริกตันต่อปีในช่วง
การผลิตเอทานอลเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิง โดยทั่วไปบราซิลแห้ง
ชานอ้อยประกอบด้วยประมาณ 51.1% เส้นใย
และ 47.5% ไขกระดูก ใยแห้งมีเซลลูโลส 51.1%,
26.7% เฮมิเซลลูโลสลิกนิน 20.8% และ 0.8% ส่วนประกอบอื่น ๆ .
ไขกระดูกเป็นเนื้อเยื่อของตัวละครที่ไม่เป็นเส้นที่มี
เซลลูโลส 47.5%, 28.5% เฮมิเซลลูโลสลิกนิน 20.2% และ 3% อื่น ๆ
ส่วนประกอบ (Bertoti , 2004).
เส้นใยเซลลูโลสเช่นอ้อยป่านศรนารายณ์กล้วยมะพร้าว
และไม้ปอได้รับการจัดตั้งขึ้นในความหลากหลายของเทอร์โม,
เช่นโพรพิลีนสไตรีนโพลีเอสเตอร์และ
polyamides เช่นการเสริมแรงคอมโพสิตในพอลิเมอของพวกเขาเนื่องจาก
คุณสมบัติ ซึ่งสามารถปรับปรุงวัสดุและเนื่องจาก
วัสดุเหล่านี้จะมาจากแหล่งพลังงานหมุนเวียน (Lee & Mariatti,
2008; Luz, ติ้ว Rocha, Gonçalvesและ Del'Arco 2008; Vilay, Mariatti,
Taib และสิ่งที่ต้องทำ, 2008; Xie กษัตริย์ Kilpelainen, Granströmและ Argyropoulos,
2007) เส้นใยเหล่านี้แตกต่างกันในการย่อยสลายความชื้น,
ความร้อน, ฉนวนกันความร้อนอะคูสติก, ความต้านทานการกัดกร่อน,
ความแข็งและความต้านทานแรงดึง เมื่อเทียบกับเส้นใยอื่น ๆ อ้อย
เส้นใยมีความต้านทานแรงดึงลดลงต่ำกว่าหนุ่ม 'โมดูลัส,
ความชื้นที่สูงขึ้นและย่อยสลายทางชีวภาพได้ดีขึ้นเนื่องจากการ
เนื้อหาที่สูงขึ้นของเฮมิเซลลูโลส (27%) และลิกนิน (21%) เมื่อเทียบกับ
13% และ 13% ใน เส้นใยปอกระเจาและ 13% และ 11% เส้นใยป่านศรนารายณ์ตามลำดับ
(Bledzki และกัซซัน, 1999).
ในทุกวัสดุเสริมใยอ้อย
ชานอ้อยที่ดูเหมือนจะเป็นเส้นใยที่มีแนวโน้มเมื่อจุดมุ่งหมายคือ
การย่อยสลายและต้นทุนต่ำ อย่างไรก็ตามในการปรับปรุงคุณสมบัติของมัน
มีความจำเป็นต้องเพิ่มการยึดเกาะระหว่างเส้นใยน้ำ
และเมทริกซ์ไม่ชอบน้ำและเพื่อลดความชื้น
ของเส้นใย เพียงไม่กี่วิธีการดัดแปลงทางเคมีของ
ชานอ้อยได้รับการอธิบายในวรรณคดีรวมทั้งชุบ
และการรักษากรดอะคริลิชุบ (Vilay et al, 2008).
และ acetylation (Filho et al, 2000;.. Luz et al, 2008), succinylation
(หลิว et al., 2007), การรักษาด้วยคลอไรด์เบนซิล (ลูซGonçalvez,
และ Del'Arco 2007) และไซเลน (Bilba และ Arsene 2008).
เงื่อนไขในการเกิดปฏิกิริยาการเปลี่ยนแปลงส่งผลกระทบต่อเส้นใย
คุณสมบัติรวมทั้งลักษณะทางสัณฐานวิทยา, เสถียรภาพทางความร้อนแรงดึง
ความแข็งแรงและความแรงของสารเคมี acetylation ของเส้นใยอ้อย
ได้รับการดำเนินการที่อุณหภูมิห้องโดยใช้ส่วนผสมของน้ำแข็ง
กรดอะซิติก, โทลูอีน, กรดเปอร์คลอริกและแอนไฮไดอะซิติกสำหรับ
48 ชั่วโมง (Filho et al., 2000) และการใช้ส่วนผสมของกรดอะซิติก, แอนไฮได
อะซิติก (Cerqueira, Filho และไมเรเลส, 2007) เป็นเวลา 2 ชั่วโมงถึง 48 ชม.
อุณหภูมิสูงถูกนำมาใช้โดยใช้กรดอะซิติกน้ำแข็งซัลฟูริก
กรดอะซิติกแอนไฮไดและที่ 35 องศาเซลเซียสตามด้วยอะซิติกแอนไฮได
นอกจากนี้ ณ วันที่ 18 องศาเซลเซียสและ 55 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 5 h (Luz et al., 2008)
เงื่อนไขของการเกิดปฏิกิริยาชุบรายงานในวรรณคดี