(In DEVELOPING COUNTRIES.) The deve

(In DEVELOPING COUNTRIES.) The development of industries as a general development strategy. In the early postwar period and indeed up to the early 1960s many economists considered that industrialization constituted by far the most promising
means by which a poor country could develop . Governments of many developed countries accepted this judgment and proceeded to draw up strategies and plans giving
priority to industrial development. The IMPORT SUBSTITUTION approach was adopted by most countries but some did favour EXPORT PROMOTION. While the results of adopting this strategy have been encouraging for a few countries ( especially those favouring export promotion) the majority of countries have experienced mixed and disappointing results. In fact many have in recent years reversed their policies and given priority to developing agriculture.In some cases the difficulties experienced were the result of devoting too many investible resources into industry and neglecting agriculture which is, of course the dominant sector in developing countries. Other countries found that the costs of industrializing were very hight in the sence that EFFECTIVE RATES OF PROTECTION had to be very large before new domestic industry became competitive with imports.Small,very poor countries found that they had great difficulty in establishing viable industries because their markets to small in relation to the minimum efficient size of plant. Some countries found that their BALANCE OF PAYMENTS situation was not significantly improved.The structure of their imports was changed from final consumer goods to machinery, raw materials and spare parts, but dependency was still very “high”. The distribution of income within some countries actually became more unequal with consequential rapid rural-urban migration, growing urban unemployment and political difficulties.In recent years both economists and governments of developing countries have become more circumspect in their attitude to the apparent benefits of an industrialization strategy. Many DEVELOPMENT STRATEGIES new give priority to agricultural and rural development.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

(ในประเทศกำลังพัฒนา.) การพัฒนาของอุตสาหกรรมที่เป็นยุทธศาสตร์การพัฒนาทั่วไป ในสมัย​​หลังสงครามในช่วงต้นและแน่นอนถึงต้นปี 1960 นักเศรษฐศาสตร์หลายคนคิดว่าอุตสาหกรรมตั้งขึ้นโดยเท่าที่ผ่านมามีแนวโน้มมากที่สุดหมายถึง
โดยที่ประเทศยากจนสามารถพัฒนารัฐบาลของประเทศที่พัฒนามากได้รับการยอมรับการตัดสินใจนี้และดำเนินการวาดขึ้นกลยุทธ์และแผนการให้ความสำคัญกับการพัฒนา
อุตสาหกรรม วิธีการทดแทนการนำเข้าเป็นลูกบุญธรรมของประเทศส่วนใหญ่ แต่บางคนก็ส่งเสริมการส่งออกที่ระลึกในขณะที่ผลของการใช้กลยุทธ์นี้ได้รับการสนับสนุนสำหรับไม่กี่ประเทศ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งการส่งเสริมการส่งออกนิยม) ส่วนใหญ่ของประเทศที่มีประสบการณ์ผลการผสมและน่าผิดหวัง ในความเป็นจริงจำนวนมากได้ในปีที่ผ่านมากลับนโยบายของพวกเขาและให้ความสำคัญต่อการพัฒนาการเกษตรในบางกรณีปัญหาที่ได้รับการฝึกฝนเป็นผลมาจากการทุ่มเททรัพยากรลงทุนเพิ่มมากเกินไปในอุตสาหกรรมและละเลยการเกษตรซึ่งเป็นของหลักสูตรภาคที่โดดเด่นในประเทศกำลังพัฒนาประเทศอื่น ๆ พบว่าค่าใช้จ่ายของอุตสาหกรรมได้อย่างสูงในความรู้สึกว่าอัตราที่มีประสิทธิภาพของการป้องกันจะต้องมีขนาดใหญ่มากก่อนในประเทศอุตสาหกรรมใหม่กลายเป็นที่แข่งขันกับ imports.small, ประเทศยากจนมากพบว่าพวกเขามีความลำบากในการสร้างอุตสาหกรรมที่มีศักยภาพของพวกเขาเพราะ ตลาดเล็ก ๆ ในความสัมพันธ์กับขนาดที่มีประสิทธิภาพขั้นต่ำของพืชบางประเทศพบว่าสมดุลของสถ​​านการณ์การชำระเงินไม่ได้เป็นอย่างมีนัยสำคัญ improved.the โครงสร้างของการนำเข้าของพวกเขาก็เปลี่ยนจากสินค้าอุปโภคบริโภคสุดท้ายที่จะเครื่องจักรวัตถุดิบและชิ้นส่วนอะไหล่ แต่ก็ยังคงพึ่งพามาก "สูง" กระจายรายได้ภายในบางประเทศจริงก็ยิ่งเป็นผลสืบเนื่องที่ไม่เท่ากันกับการย้ายถิ่นเมืองชนบทอย่างรวดเร็วการว่างงานในเมืองที่กำลังเติบโตและการเมืองในปีที่ผ่านมา difficulties.in นักเศรษฐศาสตร์ทั้งสองและรัฐบาลของประเทศกำลังพัฒนาได้กลายเป็นที่ระมัดระวังมากขึ้นในทัศนคติของพวกเขาเพื่อผลประโยชน์ที่เห็นได้ชัดของกลยุทธ์การอุตสาหกรรม กลยุทธ์การพัฒนาใหม่จำนวนมากให้ความสำคัญกับการพัฒนาการเกษตรและชนบท

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

(ในประเทศกำลังพัฒนา) การพัฒนาอุตสาหกรรมเป็นกลยุทธ์การพัฒนาทั่วไป ในระยะพ้นต้น และแน่นอน ถึงต้น 1960 นักเศรษฐศาสตร์จำนวนมากถือที่ทวีความรุนแรงมากทะลักสัญญาโดยไกลที่สุด
หมายความว่า โดยที่ประเทศยากจนไม่สามารถพัฒนา รัฐบาลของประเทศพัฒนาแล้วยอมรับคำพิพากษานี้ และครอบครัวจะนำแผนและกลยุทธ์
ลำดับความสำคัญการพัฒนาอุตสาหกรรม หมายถึงวิธีการทดแทนการนำเข้า โดยประเทศส่วนใหญ่ แต่บางไม่โปรดปรานการส่งเสริมการส่งออก ในขณะที่ผลลัพธ์ของการใช้กลยุทธ์นี้ได้รับรอบสำหรับบางประเทศ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ส่งเสริม favouring) ส่วนใหญ่ของประเทศมีประสบการณ์ผสม ผลย่อม ในความเป็นจริงที่หลายคนได้ในปีที่ผ่านมากลับนโยบาย และ ให้ความสำคัญกับการพัฒนาเกษตรในบางกรณี ปัญหาประสบการณ์มีผล devoting ทรัพยากรมากเกินไป investible ในอุตสาหกรรม และเกษตรซึ่งเป็น หลักสูตรภาคหลักในประเทศกำลังพัฒนา neglecting ประเทศอื่น ๆ พบว่า ต้นทุนของ industrializing ถูกมากเน็ทใน sence ที่ราคาของปลวกจะมีขนาดใหญ่มากก่อนเป็นการแข่งขันกับการนำประเทศอุตสาหกรรมใหม่ประเทศเล็ก ยากพบว่า พวกเขามีความยากลำบากมากในการสร้างอุตสาหกรรมได้เนื่องจากตลาดของพวกเขาจะเล็กเกี่ยวกับขนาดประสิทธิภาพขั้นต่ำของโรงงาน บางประเทศพบว่า สถานการณ์การชำระเงินของยอดดุลถูกไม่ปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญโครงสร้างของการนำเข้ามีการเปลี่ยนแปลงจากสินค้าที่ผู้บริโภคขั้นสุดท้ายกับเครื่องจักร วัตถุดิบ และชิ้นส่วนอะไหล่ แต่ยังถูกอ้างอิง "สูงมาก" การกระจายรายได้ภายในประเทศบางจริงเป็นไม่ขึ้นกับการย้ายอย่างรวดเร็วเมืองชนบทอัน เติบโตเมืองว่างงานและปัญหาทางการเมืองในปีที่ผ่านมา ทั้งนักเศรษฐศาสตร์และรัฐบาลของประเทศกำลังพัฒนาได้กลายเป็น circumspect ขึ้นในทัศนคติของพวกเขาเพื่อประโยชน์ที่ชัดเจนของกลยุทธ์ทวีความรุนแรงมากขึ้น ในการพัฒนากลยุทธ์ใหม่ให้ความสำคัญกับการพัฒนาการเกษตร และชนบท

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

(ในการพัฒนาประเทศ)การพัฒนาอุตสาหกรรมเป็นยุทธศาสตร์การพัฒนาทั่วไป. ในช่วงหลังสงครามช่วงเช้าตรู่และจริงๆแล้วได้ถึง 1960 s ช่วงต้นที่นักเศรษฐศาสตร์หลายคนได้รับการพิจารณาให้ที่ทำให้เป็นอุตสาหกรรมก่อให้เกิดขึ้นโดยใช้อยู่ไกลออกไปมากที่สุดซึ่งอนาคตไกล
โดยประเทศที่ยากจนไม่สามารถพัฒนารัฐบาลของประเทศที่พัฒนาแล้วจำนวนมากได้รับการยอมรับคำพิพากษานี้และดำเนินการเพื่อการวางแผนและกลยุทธ์การให้
ลำดับความสำคัญในการพัฒนาอุตสาหกรรม การนำเข้าการทดแทนวิธีการที่ได้นำมาใช้ในประเทศมากที่สุดแต่บางคนยังไม่ส่งออกการส่งเสริมการขายในขณะที่ผลการปรับใช้กลยุทธ์นี้ได้รับการสนับสนุนให้เป็นเพียงไม่กี่ประเทศที่(โดยเฉพาะการส่งเสริมการขายที่ส่งออก)โดยส่วนใหญ่ของประเทศมีประสบการณ์ผสมและผลน่าเสียดาย ในความเป็นจริงแล้วมีจำนวนมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจากนโยบายของตนและได้ให้ความสำคัญกับการพัฒนาการเกษตรในบางกรณีปัญหาที่มีประสบการณ์เป็นผลมาจากระบบเศรษฐกิจโลกา ภิวัตน์ investible ทรัพยากรมากเกินไปในอุตสาหกรรมและเกษตรกรรมละเลยซึ่งเป็น ภาค ที่มีอยู่ในประเทศที่กำลังพัฒนาประเทศอื่นพบว่าค่าใช้จ่ายของ industrializing อินเตอร์เน็คเป็นอย่างมากอยู่ในที่ที่มีผลใช้บังคับแล้วนะอัตราค่าบริการของการป้องกันจะต้องเป็นอย่างมากขนาดใหญ่ก่อนใหม่ในประเทศอุตสาหกรรมได้กลายมาเป็นความสามารถในการแข่งขันด้วยการนำเข้า.ขนาดเล็ก,ผู้น่าสงสารเป็นอย่างมากในประเทศพบว่าพวกเขาได้ที่ดีเยี่ยมความยากในการจัดตั้งการแก้ปัญหาอุตสาหกรรมเพราะตลาดในขนาดเล็กในความสัมพันธ์กับที่อย่างน้อยมี ประสิทธิภาพ ขนาดของโรงงาน.บางประเทศพบว่าสถานการณ์การชำระเงินของพวกเขายังไม่ได้รับการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญ.โครงสร้างของการนำเข้าของพวกเขาได้รับการเปลี่ยนแปลงจากสินค้า อุปโภค บริโภค ขั้นสุดท้ายเพื่อซื้อเครื่องจักรและวัตถุดิบชิ้นส่วนอะไหล่แต่เป็นการพึ่งพายังคงเป็นอย่างมาก"สูง" การกระจายของรายได้ ภายใน ประเทศบางคนกลายเป็นความไม่เท่าเทียมกันมากขึ้นด้วยความเสียหายอันเป็นผลต่อเนื่องอย่างรวดเร็วในชนบทการย้ายถิ่นในเมืองการเติบโตทางการเมืองและปัญหาการว่างงานในเขตเมือง.ในช่วงหลายปีที่ผ่านมารัฐบาลและนักเศรษฐศาสตร์ทั้งสองของประเทศกำลังพัฒนามีมากขึ้นรอบคอบในทัศนคติของพวกเขาเพื่อสิทธิประโยชน์อย่างชัดเจนของยุทธศาสตร์อุตสาหกรรมได้ การพัฒนากลยุทธ์ใหม่จำนวนมากให้ความสำคัญกับการพัฒนา ภาค การเกษตรและชนบท