The parboiled rice is reported to r

The parboiled rice is reported to retain more B-vitamins (thiamine and nicotinic acid) than raw rice. Parboiled rice has more thiamine and nicotinic acid than milled rice (Aykroyd, 1932; Kik,
1946). Despite the fact that these two vitamins are lost during parboiling (leaching loss during soaking, thermal breakdown during
steaming) (Ramalingam and Raj, 1996), the parboiled rice is still
richer in these vitamins than milled (white) rice because the white
rice looses these during polishing (Bhattacharya, 2011). Manful
et al. (2007) reported that the thiamine content in the parboiled
rice increased gradually as parboiling intensity was increased from
P. Oli et al. / Journal of Food Engineering 124 (2014) 173–183 179
initial soaking temperature at 30 C and steaming for 4 min to
soaking at 70 C and steaming for 12 min. There was a sharp rise
in thiamine when the soaking temperature was further increased
to 90 C and steamed for 12 min. The gradual increase in thiamine
content with the severity of heat treatment (during soaking and
steaming) indicates the possibility of the formation of this vitamin
during thermal treatment. But this hypothesis can only be concluded after proper investigation. Whereas, the riboflavin level
showed a different pattern because it increased with parboiling
with increasing temperature of soak water up to 70 C but beyond
that it decreased (Manful et al., 2007). The loss of vitamins A and C
was also observed after parboiling which was directly related to
the severity of temperature (Chukwu and Oseh, 2009).
The reasons behind the increased level of B-vitamins despite
some loss has been reported due to the inward diffusion of these
vitamins from bran layer to endosperm during the parboiling process (Pauda and Juliano, 1974). But a previous study done by Rao
and Bhattacharya (1966) showed that the increase in the level of
thiamine did not occur during soaking but it happened after steaming (gelatinisation). It was postulated that the gelatinisation ‘fixes’
this vitamin and that is why the parboiling process strongly prevents the milling loss of these vitamins. The disagreement between
the work by Subba Rao and Bhattacharya (1966) and Pauda and
Juliano (1974) makes a topic of further research to determine
whether the increase in the level of B-vitamins is due to inward
migration during soaking or fixation or both or even the product
of thermal degradation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ข้าวนึ่งมีรายงานการรักษาเพิ่มเติม B-วิตามิน (ไทอามีนและกรด nicotinic) มากกว่าข้าวดิบ ข้าวนึ่งมีไทอามีนและกรด nicotinic มากกว่าข้าวสาร (Aykroyd, 1932 เพิ่มเติม รัฐไกร1946) ถึงแม้ว่า วิตามินเหล่านี้สองหายไปในระหว่างการทำ (ละลายสูญหายในระหว่างการแช่ แบ่งความร้อนระหว่างนึ่ง) (Ramalingam และราช 1996), ข้าวนึ่งเป็นยังขึ้นในวิตามินเหล่านี้มากกว่าข้าวสาร (สีขาว) เพราะขาวข้าวสูญเหล่านี้ในระหว่างการขัด (Bhattacharya, 2011) Manfulal. ร้อยเอ็ด (2007) รายงานว่า เนื้อหาไทอามีนในการนึ่งเพิ่มขึ้นจากข้าวที่เพิ่มขึ้นทีละน้อยเป็นการทำความรุนแรงP. Oli et al. / สมุดรายวันของอาหารวิศวกรรม 124 (2014) 173-183 179แช่อุณหภูมิที่ 30 C และในนาทีที่ 4 ไปนึ่งแช่ที่ 70 C และนึ่งใน 12 นาที มีความคมชัดขึ้นในไทอามีนเมื่ออุณหภูมิแบบเพิ่มเติมขึ้นถึง 90 C และนึ่งใน 12 นาที ไทอามีนเพิ่มขึ้นเนื้อหา มีความรุนแรงของการชุบ (ในระหว่างการแช่ และนึ่ง) บ่งชี้ความเป็นไปได้ของการก่อตัวของวิตามินนี้ในระหว่างการรักษาความร้อน แต่จะสรุปสมมติฐานนี้หลังจากตรวจสอบที่เหมาะสมเท่านั้น ในขณะที่ ระดับไรโบเฟลวินพบว่ารูปแบบที่แตกต่างกันเนื่องจากมันเพิ่มขึ้น ด้วยการทำด้วยการเพิ่มอุณหภูมิของน้ำแช่ ถึง 70 C แต่เกินว่า มันลดลง (Manful et al., 2007) การสูญเสียของวิตามิน A และ Cยังมีการตรวจสอบหลังทำซึ่งไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับความรุนแรงของอุณหภูมิ (Chukwu และ Oseh, 2009)เพิ่มระดับของวิตามินบีแม้จะประสบมีการรายงานการสูญเสียบางจากแพร่เข้าด้านในของวิตามินจากรำชั้นเอนโดสเปิร์มระหว่าง parboiling (Pauda และ Juliano, 1974) แต่การศึกษาก่อนหน้านี้โดยเราและ Bhattacharya (1966) พบว่าการเพิ่มขึ้นในระดับของไทอามีนไม่ได้เกิดขึ้นระหว่างการแช่ไม่ แต่มันเกิดขึ้นหลังจากนึ่ง (gelatinisation) มันเป็น postulated ว่า ที่ gelatinisation 'แก้ไข'วิตามินนี้ และนั่นคือเหตุทำการขอป้องกันการสูญเสียสีของวิตามินเหล่านี้ กันระหว่างงาน ราว Subba และ Bhattacharya (1966) และ Pauda และJuliano (1974) ทำให้หัวข้อของการวิจัยเพิ่มเติมเพื่อกำหนดคือว่าเพิ่มระดับของวิตามินบีเนื่องจากเข้าข้างในการโยกย้ายระหว่างแช่ หรือเบี หรือทั้งสอง หรือแม้แต่ผลิตภัณฑ์ของการลดความร้อน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ข้าวข้าวนึ่งมีรายงานในการรักษามากขึ้นวิตามิน B (วิตามินบีและกรด nicotinic) มากกว่าข้าวดิบ ข้าวนึ่งมีวิตามินบีมากขึ้นและกรด nicotinic กว่าข้าวสาร (แอครอยด์ 1932; กิ๊ก,
1946) แม้จะมีความจริงที่ว่าทั้งสองวิตามินสูญหายในระหว่างการสุก
(ชะล้างสูญเสียในระหว่างการแช่เสียความร้อนในระหว่างการนึ่ง) (Ramalingam และราชา 1996)
ที่ข้าวนึ่งยังคงยิ่งขึ้นในวิตามินเหล่านี้กว่าสี(สีขาว)
ข้าวเพราะสีขาวข้าวlooses เหล่านี้ในระหว่างการขัด (Bhattacharya 2011) อย่างลูกผู้ชาย
et al, (2007)
รายงานว่าปริมาณวิตามินบีในข้าวนึ่งข้าวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ในขณะที่สุกเข้มเพิ่มขึ้นจากพี Oli et al, / วารสารวิศวกรรมอาหาร 124 (2014) 173-183 179
อุณหภูมิแช่เริ่มต้นวันที่ 30 องศาเซลเซียสและนึ่งเป็นเวลา 4
นาทีไปแช่ที่70 องศาเซลเซียสและไอน้ำ 12 นาทีสำหรับ มีการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในวิตามินบีเมื่ออุณหภูมิแช่ถูกเพิ่มขึ้นอีกถึง90 องศาเซลเซียสและนึ่งเป็นเวลา 12 นาที ค่อยๆเพิ่มขึ้นในวิตามินบีเนื้อหาที่มีความรุนแรงของการรักษาความร้อน(ในระหว่างการแช่และนึ่ง) หมายถึงความเป็นไปได้ของการก่อตัวของวิตามินนี้ในระหว่างการรักษาความร้อน แต่สมมติฐานนี้เท่านั้นที่สามารถได้ข้อสรุปหลังจากการตรวจสอบที่เหมาะสม ในขณะที่ระดับ riboflavin แสดงให้เห็นรูปแบบที่แตกต่างกันเพราะมันเพิ่มขึ้นด้วยการสุกที่มีอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นของแช่น้ำได้ถึง 70 องศาเซลเซียส แต่นอกเหนือจากการที่จะลดลง(อย่างลูกผู้ชาย et al., 2007) การสูญเสียของวิตามิน A และ C พบว่าหลังจากทำข้าวนึ่งซึ่งเกี่ยวข้องโดยตรงกับความรุนแรงของอุณหภูมิ (Chukwu และ Oseh 2009). เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังการเพิ่มขึ้นของระดับวิตามิน B-แม้จะมีการสูญเสียบางส่วนได้รับรายงานเนื่องจากการแพร่ขาเข้าเหล่านี้วิตามินจากชั้นรำเพื่อ endosperm ในระหว่างกระบวนการทำข้าวนึ่ง (ที่ Pauda และ Juliano, 1974) แต่การศึกษาทำโดยราวก่อนหน้าและ Bhattacharya (1966) พบว่าเพิ่มขึ้นในระดับของวิตามินบีไม่ได้เกิดขึ้นในระหว่างการแช่แต่มันเกิดขึ้นหลังจากที่นึ่ง (gelatinisation) มันได้รับการกล่าวอ้างว่า gelatinisation 'แก้ไข' วิตามินนี้และนั่นคือเหตุผลกระบวนการทำข้าวนึ่งขอป้องกันการสูญเสียการกัดของวิตามินเหล่านี้ ขัดแย้งระหว่างการทำงานโดย Subba ราวและ Bhattacharya นี้ (1966) และ Pauda และ Juliano (1974) ที่ทำให้เรื่องของการวิจัยต่อไปเพื่อตรวจสอบไม่ว่าจะเพิ่มขึ้นในระดับของวิตามินB-ที่เกิดจากการเข้าการย้ายถิ่นในระหว่างการแช่หรือการตรึงหรือทั้งสองหรือแม้ผลิตภัณฑ์การย่อยสลายความร้อน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ส่วนข้าวนึ่งมีรายงานการรักษามากขึ้น ( Thiamine วิตามินบี และกรดนิโคตินิก ) มากกว่าข้าวดิบ . ข้าวฮางมีวิตามินบีและกรดนิโคตินิกกว่าข้าวสาร ( แอครอย 1932 ; กิ๊ก
, 1946 ) แม้จะมีความจริงที่ว่าเหล่านี้สองวิตามินสูญหายในระหว่าง parboiling ( การชะล้างขาดทุนในระหว่างการแช่สลายความร้อนในระหว่าง
นึ่ง ) ( ramalingam ราจ , 1996 ) , ข้าวนึ่งยังคง