Although the best indicator of a pa

Although the best indicator of a patient’s pain is
self-report (Jacox, Carr, Payne, 1994, p. 3), because Kathy
was suffering from delirium, it was more difficult to
assess pain through her self-report. Vital signs are also
not good indicators of pain, because medications, fever,
dehydration, and other systemic issues can mask
physiologic responses to pain. We sought to find the
balance between keeping Kathy comfortable and not
overmedicating her to the point of obtundation and beyond.
Confused and nonverbal patients need to be assessed
using measures other than the verbal or
numeric scale. Several pain scales are available for clinical
use. One method of assessing pain in the confused
patient is the Faces Pain Scale–Revised. This pain scale
has been validated in mild to moderately cognitively impaired
adults (Ware, Epps, & Packard, 2006).
Gradually the delirium resolved and Kathy was
able to progress in her postoperative course. As Kathy
moved through the postoperative period, we informed
her that she would need to move from the intravenous
hydromorphone to an oral pain medication. Kathy was
reluctant to make the transition to oral pain medications.
She was very fearful that without the intravenous
pain medication she would not get an adequate
amount of pain relief. She required a great deal of emotional
support, but eventually Kathy was able to
weaned the intravenous opioids and on to oral medications.
Following the transition and decrease in medication
doses, Kathy’s delirium resolved, her vital signs
stabilized, and she could be weaned from the oxygen.
Kathy continued to complain of severe pain and
request additional medication. We used a team approach
to talk to Kathy about her pain medication
needs. The attending physician, nurse, pharmacist,
and Kathy’s husband met with Kathy at her bedside
to discuss a plan to help manage her pain.We informed
Kathy that the staff would do everything we could to
help with her pain symptoms. We also assured her
that we would attempt to maintain her pain at an acceptable
level, while keeping her free from adverse effects
of the medication, such as respiratory
compromise and delirium. I discussed the importance
of using the pain scale with a degree of accuracy so
that we could adequately assess and treat her pain. Kathy
listened intently to the explanation and began to
use the pain scale with realistic numbers to describe
her pain. She did report relief with the new medication
regime, which included oral hydromorphone, Lyrica,
diazepam, and Duragesic patch.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Although the best indicator of a patient’s pain isself-report (Jacox, Carr, Payne, 1994, p. 3), because Kathywas suffering from delirium, it was more difficult toassess pain through her self-report. Vital signs are alsonot good indicators of pain, because medications, fever,dehydration, and other systemic issues can maskphysiologic responses to pain. We sought to find thebalance between keeping Kathy comfortable and notovermedicating her to the point of obtundation and beyond.Confused and nonverbal patients need to be assessedusing measures other than the verbal ornumeric scale. Several pain scales are available for clinicaluse. One method of assessing pain in the confusedpatient is the Faces Pain Scale–Revised. This pain scalehas been validated in mild to moderately cognitively impairedadults (Ware, Epps, & Packard, 2006).Gradually the delirium resolved and Kathy wasable to progress in her postoperative course. As Kathymoved through the postoperative period, we informedher that she would need to move from the intravenoushydromorphone to an oral pain medication. Kathy wasreluctant to make the transition to oral pain medications.She was very fearful that without the intravenouspain medication she would not get an adequateamount of pain relief. She required a great deal of emotionalsupport, but eventually Kathy was able toweaned the intravenous opioids and on to oral medications.ต่อการเปลี่ยนแปลง และลดยาdoses, delirium ของเคธีแก้ไข สัญญาณชีพของเธอเสถียร และเธออาจจะหย่านมถึงจากออกซิเจนเคธียังคงบ่นปวดรุนแรง และขอยาเพิ่มเติม เราใช้วิธีการแบบทีมการพูดคุยกับเคธีเกี่ยวกับยาแก้ปวดของเธอความต้องการ แพทย์ พยาบาล เภสัชกรและสามีของเคธีกับเคธีที่ข้างเตียงของเธอเพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการเพื่อช่วยในการจัดการความเจ็บปวดของเธอ เราทราบเคธีที่พนักงานจะทำทุกอย่างที่เราอาจจะช่วยให้ มีอาการเจ็บปวดของเธอ เรายังมั่นใจของเธอว่า เราจะพยายามรักษาความเจ็บปวดของเธอที่เป็นที่ยอมรับระดับ ขณะที่เธอรักษาฟรีจากผลข้างเคียงยา เช่นหายใจประนีประนอมและ delirium ฉันกล่าวถึงความสำคัญใช้ระดับความเจ็บปวดกับระดับของความถูกต้องดังนั้นนอกจากนี้เราเพียงพอสามารถประเมิน และรักษาอาการปวดของเธอ เคธีintently ฟังคำอธิบาย และเริ่มใช้ระดับความเจ็บปวดกับตัวเลขจริงเพื่ออธิบายความเจ็บปวดของเธอ เธอได้รายงานบรรเทา ด้วยยาใหม่ระบอบการปกครอง การรวมไฮโดรมอร์โฟนปาก Lyricadiazepam และแพทช์ Duragesic

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้ว่าตัวบ่งชี้ที่ดีที่สุดของความเจ็บปวดของผู้ป่วยเป็นรายงานตนเอง (Jacox คาร์เพน 1994, น. 3) เพราะเคทีกำลังทุกข์ทรมานจากเพ้อมันเป็นเรื่องยากมากขึ้นในการประเมินความเจ็บปวดผ่านรายงานของเธอ สัญญาณชีพนอกจากนี้ยังไม่ได้ตัวชี้วัดที่ดีของความเจ็บปวดเพราะยามีไข้การคายน้ำและปัญหาระบบอื่นๆ สามารถปกปิดการตอบสนองทางสรีรวิทยากับความเจ็บปวด เราพยายามที่จะหาสมดุลระหว่างการรักษาที่สะดวกสบายและเคทีไม่overmedicating เธอยังจุด obtundation และเกิน. สับสนอวัจนภาษาและผู้ป่วยที่จำเป็นต้องได้รับการประเมินโดยใช้มาตรการอื่น ๆ กว่าวาจาหรือขนาดที่เป็นตัวเลข เครื่องชั่งน้ำหนักปวดมีหลายทางคลินิกสำหรับการใช้งาน วิธีการหนึ่งของการประเมินความเจ็บปวดในสับสนของผู้ป่วยเป็นใบหน้าปวดขนาด-แก้ไข ระดับความเจ็บปวดนี้ได้รับการตรวจสอบในอ่อนถึงระดับปานกลางที่มีความบกพร่อง cognitively ผู้ใหญ่ (สุขภัณฑ์ Epps และ Packard, 2006). ค่อยๆเพ้อแก้ไขและเคทีก็สามารถที่จะมีความคืบหน้าในหลักสูตรหลังการผ่าตัดของเธอ ในฐานะที่เป็นเคทีย้ายผ่านช่วงเวลาหลังการผ่าตัดที่เราทราบว่าเธอจะต้องย้ายจากทางหลอดเลือดดำhydromorphone กับยาแก้ปวดในช่องปาก เคทีก็ไม่เต็มใจที่จะทำให้การเปลี่ยนแปลงที่จะมีอาการปวดในช่องปากยา. เธอเป็นคนที่น่ากลัวมากที่ทางหลอดเลือดดำโดยไม่ต้องใช้ยาแก้ปวดที่เธอจะไม่ได้รับเพียงพอปริมาณของการบรรเทาอาการปวด เธอต้องมีการจัดการที่ดีของอารมณ์การสนับสนุนแต่ในที่สุดเคทีก็สามารถที่จะหย่านมopioids ทางหลอดเลือดดำและยาในช่องปาก. หลังจากที่การเปลี่ยนแปลงและการลดลงของการใช้ยาในปริมาณที่เพ้อเคทีของการแก้ไขสัญญาณชีพของเธอมีความเสถียรและเธออาจจะหย่านมจากออกซิเจน. เคทียังคงบ่นของอาการปวดอย่างรุนแรงและขอยาเพิ่มเติม เราใช้วิธีการของทีมที่จะพูดคุยกับเคทีเกี่ยวกับการใช้ยาแก้ปวดของเธอกับความต้องการ แพทย์ที่เข้าร่วมพยาบาลเภสัชกรและสามีของเคทีได้พบกับเคทีที่ข้างเตียงของเธอเพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการที่จะช่วยในการจัดการpain.We เธอแจ้งเคทีว่าพนักงานจะทำทุกอย่างที่เราสามารถทำได้เพื่อช่วยให้มีอาการเจ็บปวดของเธอ นอกจากนี้เรายังมั่นใจของเธอว่าเราจะพยายามที่จะรักษาความเจ็บปวดของเธอที่ได้รับการยอมรับในระดับขณะที่การรักษาของเธอเป็นอิสระจากผลข้างเคียงของยาเช่นระบบทางเดินหายใจการประนีประนอมและเพ้อ ผมพูดถึงความสำคัญของการใช้ระดับความเจ็บปวดที่มีระดับของความถูกต้องเพื่อที่เราสามารถเพียงพอในการประเมินและรักษาความเจ็บปวดของเธอ เคทีตั้งใจฟังคำอธิบายและเริ่มที่จะใช้ระดับความเจ็บปวดที่มีตัวเลขที่เป็นจริงในการอธิบายถึงความเจ็บปวดของเธอ เธอทำรายงานบรรเทาด้วยยาใหม่ระบอบการปกครองซึ่งรวมถึงช่องปาก hydromorphone, Lyrica, ยากล่อมประสาทและแพทช์ Duragesic